Postanowienie SN z 11 kwietnia 2013, sygn. III KO 106/12
Data orzeczenia
11 kwietnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Krzysztof Cesarz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 11 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Cesarz
w sprawie A. W.
skazanego z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 11 kwietnia 2013 r.,
zażalenia skazanego na zarządzenie przewodniczącego III Wydziału Karnego Sądu
Najwyższego z dnia 20 lutego 2013 r.
o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego
z dnia 13 maja 2008 r.,
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Na wstępie należy stwierdzić fakt, że zaskarżone zarządzenie zostało
wydane przez przewodniczącego III Wydziału Karnego Sądu Najwyższego – T. A. i
przez niego własnoręcznie podpisane. Skazanemu przesłano odpis zarządzenia z
pominięciem osoby, która je wydała, co było uchybieniem, ale nie mającym wpływu
na ocenę autentyczności tej decyzji procesowej i jej funkcjonowania w obrocie
prawnym.
Przechodząc do meritum zażalenia, nie kwestionuje się w nim formalnego
wymogu wnikającego z art. 545 § 2 k.p.k., że wniosek o wznowienie postępowania
(jeżeli nie pochodzi od prokuratora), powinien być sporządzony i podpisany przez
adwokata. Skazany w zakreślonym terminie nie dopełnił tego obowiązku. W
zażaleniu zarzuca on jedynie, że nie wyznaczono mu kolejnego adwokata, który
złożyłby wniosek odpowiadający powyższym wymogom formalnym.
2
Jednak w uzasadnieniu pkt 1 zaskarżonego zarządzenia przekonująco
wykazano, dlaczego wniosek o nowego obrońcę nie mógł być uwzględniony.
Wywody skazanego są tylko polemiką ze stanowiskiem wyrażonym w zarządzeniu,
nie zawierającą argumentów świadczących o nietrafności tego stanowiska.
W zaskarżonym zarządzeniu zwrócono uwagę, że wniosek o wznowienie
postępowania na korzyść może być złożony w każdym czasie przez ustanowionego
adwokata.
Żądanie skazanego o wyznaczenie kolejnego obrońcy nie może prowadzić
do wymuszenia na nim sporządzenia wniosku, do czego w rzeczywistości zmierza
się w zażaleniu.
Z przytoczonych względów orzeczono jak na wstępie.