Wyrok z 30 stycznia 2026, sygn. VII U 4246/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

30 stycznia 2026 r.

Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie

VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie: Przewodnicząca: sędzia (del.) Magdalena Pytel

Protokolant: sekr. sądowy Maria Nalewczyńska

po rozpoznaniu 8 stycznia 2026 r. w Warszawie na rozprawie

sprawy Z. E. (1)

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w K.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy

na skutek odwołania Z. E. (1)

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w K.

z 17 lipca 2019 r. nr (...)

oddala odwołanie.

VII U 4246/19

UZASADNIENIE

Decyzją z 17 lipca 2019 r., znak (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w K. odmówił Z. E. (1) prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że odmawia przyznania renty, ponieważ Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z 17 czerwca 2019 r. orzekła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy (akta rentowe).

Pismem z 3 września 2019 r. Z. E. (1) odwołała się od ww. decyzji wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych (k. 3).

W odpowiedzi na odwołanie z 12 września 2019 r., pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji (k. 137).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Z. E. (1), ur. (...), ma wykształcenie średnie ekonomiczne, pracowała jako kasjerka, ostatnio kierowca komunikacji miejskiej. Odwołująca się 15 marca 2019 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W toku postepowania lekarz orzecznik ZUS w orzeczeniu z 18 kwietnia 2019 r. ustalił, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy. Również Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z 17 czerwca 2019 r. stwierdziła brak niezdolności do pracy Z. E. (1).

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu było jedynie to, czy odwołująca się jest zdolna czy też całkowicie lub częściowo niezdolna do pracy zarobkowej. Ponieważ poczynienie ustaleń w tym zakresie wymaga wiadomości specjalnych, Sąd postanowieniem z 23 marca 2020 r. dopuścił na te fakty dowód z opinii biegłego sądowego lekarza ortopedy (k. 194).

W opinii z 12 marca 2021 r. biegły sądowy ortopeda E. B. wskazał, że rozpoznał u ubezpieczonej zmiany dyskopatyczne kręgosłupa w przebiegu skrzywienia bocznego, chondromalację kolan, przebyte skręcenia stawów kolanowych. Zdaniem biegłego, analiza przedstawionej dokumentacji pozwala stwierdzić, że odwołująca nie utraciła zdolności do pracy. Biegły nie stwierdził ani częściowej, ani całkowitej niezdolności do pracy. Wykonane badania obrazowe nie uwidaczniają istotnie zaawansowanych zmian, które przemawiałyby za takim stopniem dysfunkcji ruchowej, w stopniu ograniczającym możliwość zarobkowania. Z dokumentacji leczenia w poradni ortopedycznej, poza zgłaszanymi dolegliwościami, nie wynika jakakolwiek dysfunkcja ruchowa (k. 305).

Zastrzeżenia do ww. opinii złożyła ubezpieczona, a Sąd postanowieniem z 17 czerwca 2021 r. dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii (innego niż E. B.) na okoliczność ustalenia czy Z. E. (1) jest całkowicie lub częściowo niezdolna do pracy, kiedy powstała niezdolność do pracy, czy niezdolność ta jest trwała czy okresowa, a jeśli okresowa to jaki jest przewidywalny okres jej trwania (k. 329).

W opinii z 19 maja 2022 r. biegły sądowy ortopeda G. S. wskazał, że po wnikliwej analizie akt, a w szczególności dokumentacji medycznej, biegły z zakresu ortopedii i traumatologii stwierdza, że udzielenie odpowiedzi na zadane pytania możliwe będzie o przeprowadzeniu badania naocznego opiniowanej Z. E. (1) oraz ocenie pełnej dokumentacji radiologicznej narządu ruchu (badania rtg, usg, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa) okazanej biegłemu (k. 417).

Postanowieniem z 9 sierpnia 2022 r. Sąd dopuścił dowód z kolejnej opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii G. S. na okoliczność ustalenia - po przeprowadzeniu badania odwołującej się - czy Z. E. (1) jest całkowicie lub częściowo niezdolna do pracy, kiedy powstała niezdolność do pracy, czy niezdolność ta jest trwała czy okresowa, a jeśli okresowa to jaki jest przewidywany okres jej trwania (k. 433).

W opinii uzupełniającej z 5 grudnia 2022 r. biegły sądowy ortopeda G. S. wskazał, że po wnikliwej analizie akt, w szczególności dokumentacji medycznej oraz po przeprowadzeniu badania opiniowanej 30 listopada 2022 r. biegły stwierdza, że w celu wydana opinii ostatecznej konieczne jest dostarczenie biegłemu pełnej dokumentacji radiologicznej narządu ruchu (badania rtg, usg, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa). Potrzebę taka biegły wskazał już w wydanej opinii z 19 maja 2022 r. (k. 464).

Postanowieniem z 15 lutego 2023 r. Sąd dopuścił dowód z kolejnej uzupełniającej opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii G. S. na okoliczność ustalenia na podstawie dokumentacji medycznej złożonej na k. 500 i nast. czy Z. E. (2) jest całkowicie lub częściowo niezdolna do pracy, kiedy powstała niezdolność do pracy, czy niezdolność ta jest trwała czy okresowa, a jeśli okresowa to jaki jest przewidywany okres jej trwania (k. 533).

W opinii uzupełniającej z 7 marca 2023 r. biegły sądowy z zakresu ortopedii i traumatologii G. S. wskazał, że dokumentacja radiologiczna opiniowanej nie wykazała istotnie nasilonych zmian zwyrodnieniowych w obrębie narządu ruchu opiniowanej. Badanie radiologiczne stawów biodrowych z 2018 r. oraz stawów kolanowych z 2021 r. wskazuje na początkowe/adekwatne do wieku zmiany zwyrodnieniowe tych stawów. W obrębie stawów skokowych nie stwierdza się zmian zwyrodnieniowych. W obrębie kręgosłupa stwierdza się boczne skrzywienie odcinka lędźwiowego oraz niewielkie zmiany zwyrodnieniowe odcinka szyjnego, piersiowego oraz lędźwiowo - krzyżowego. Uwidocznione w badaniach radiologicznych niewielkie zmiany zwyrodnieniowe nie korelują z przeprowadzonym badaniem przedmiotowym opiniowanej. Zgłaszane przez opiniowaną dolegliwości w ocenie biegłego nie mogą być spowodowane uwidocznionym zaawansowaniem/brakiem zaawansowania zmian zwyrodnieniowych. Ocena ta jest zbieżna z oceną komisji ZUS oraz oceną biegłego z 2021 r. (k. 540 - 541).

Postanowieniem z 20 października 2023 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu neurologii na okoliczność ustalenia - po przeprowadzeniu badania - czy Z. E. (1) jest całkowicie lub częściowo niezdolna do pracy, od kiedy, czy jest to niezdolność trwała czy okresowa, a jeśli okresowa, to jaki jest przewidywany czas jej trwania (k. 594).

W opinii z 21 czerwca 2024 r. biegła sądowa neurolog A. Z. wskazała, że zdiagnozowała u ubezpieczonej okresowe bóle i zawroty głowy bez cech ogniskowego uszkodzenia CUN, przewlekły zespół bólowy kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo - krzyżowego w przebiegu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatii bez istotnych powikłań neurologicznych, zmiany zwyrodnieniowe wielostawowe, otyłość. W ocenie biegłej neurolog w oparciu o całość obrazu klinicznego i dostępną dokumentację medyczną oraz osobiste badania neurologicznej biegłej brak jest podstaw uznania u opiniowanej długotrwałej niezdolności do pracy zarobkowej ze względu na stan neurologiczny. Opiniowana wymaga diagnostyki OUN i leczenia w okresach zaostrzeń dolegliwości, co może odbywać się w ramach okresowego zwolnienia lekarskiego. Stan neurologiczny opisany powyżej, nie sprowadza znacznego upośledzenia sprawności jej organizmu w stopniu sprowadzającym długotrwałą niezdolność do pracy zarobkowej opiniowanej w rozumieniu rentowym. Przemawia za tym brak objawów ogniskowego uszkodzenia CUN, brak niedowładów kończyn, objawów ubytkowych, brak objawów zespołu móżdżkowego, piramidowego i objawów patologicznych. Biegła uważa, że aktualny stan zdrowia badanej, daje podstawy by uznać, że opiniowana może podjąć na otwartym rynku pracy z wykorzystaniem swoich kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, z przeciwwskazaniem wykonywania ciężkiej pracy fizycznej i dźwigania ciężarów (k. 628).

Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o zebrane w sprawie dokumenty, w tym dokumentację medyczną Z. E. (1), konieczną w procesie opiniowania przez biegłych sądowych oraz dokumenty obrazujące przebieg postępowania przed organem rentowym. Zostały one ocenione jako wiarygodne, ponieważ ich treść oraz forma nie budziła zastrzeżeń i nie została zakwestionowana przez strony. Sąd oparł się również na opiniach sporządzonych przez biegłych sądowych specjalistów z dziedziny ortopedii E. B. i G. S. oraz neurologa A. Z..

Ubezpieczona zgłaszała zastrzeżenia do opinii E. B.. Sąd wobec zgłaszanych przez odwołującą się wątpliwości dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ortopedy G. S., który sporządził w sprawę dwie opinie uzupełniające. Prezentowane przez biegłych ortopedów oraz neurologa wnioski dotyczące braku całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy ubezpieczonej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, są zbieżne oraz mają charakter stanowczy i jednoznaczny, a poza tym zostały należycie i przekonująco uzasadnione. Wskazane opinie zostały sporządzone w sposób rzetelny i fachowy, z uwzględnieniem dostępnej w sprawie dokumentacji medycznej ubezpieczonej. Uwzględniając powołane okoliczności, Sąd zaaprobował opinie biegłych sądowych - mimo zastrzeżeń ubezpieczonej do opinii- nie dały podstaw do ustalenia, że Z. E. (1) jest częściowo lub całkowicie niezdolna do pracy.

Zastrzeżeń ubezpieczonej do opinii biegłych sądowych Sąd nie uwzględnił, gdyż stanowiły one jedynie polemikę z prawidłowymi wnioskami biegłych, którzy mają odpowiednią wiedzę medyczną i ocenili stan zdrowia ubezpieczonej, opierając się na dostępnej dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonych badaniach. Opinie biegłych sądowych neurologa oraz ortopedy były zgodne co do braku całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy ubezpieczonej w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, ubezpieczona, podważając opiniami biegłych i polemizując z ich oceną, powinna przedstawić konkretne zarzuty do wydanych opinii, wskazując na wadliwość oceny z medycznego punktu widzenia bądź sprzeczności w treści opinii. W stanowisku ubezpieczonej takich zarzutów nie było. W związku z tym, biorąc pod uwagę tylko tę okoliczność, że opinie neurologa i ortopedy są dla ubezpieczonej niekorzystane, Sąd nie był zobowiązany, aby dopuścić dowód z opinii kolejnych biegłych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 lutego 1974r., II CR 817/73; wyrok Sądu Najwyższego z 18 lutego 1974r., II CR 5/74; wyrok Sądu Najwyższego z 15 listopada 2001r., II UKN 604/00). Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 1974r., I CR 562/74; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 1999r., I PKN 20/99; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2001r., II CKN 639/99). Przy czym potrzebą taką nie może być przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla strony tezy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 27 czerwca 2001r., II UKN 446/00). Sąd nie jest obowiązany dążyć do sytuacji, aby opinia biegłego (biegłych) przekonała strony sporu. Wystarczy, że opinia jest przekonująca dla sądu, który wiążąco ocenia, czy biegły wyjaśnił wątpliwości zgłoszone przez stronę. Sąd nie może też zająć stanowiska odmiennego co do stanu zdrowia wnioskodawcy, na podstawie własnej oceny stanu faktycznego, innej niż wyrażona w opiniach biegłych (por. wyroku Sądu Najwyższego z 13 października 1987r., II URN 228/87; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 4 lipca 2018r., III AUa 1328/17, Legalis numer 1824314).

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 KPC pominął dowód z opinii biegłych z zakresu medycyny pracy i psychiatrii a także z uzupełniających opinii biegłych z zakresu neurologii i ortopedii jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania (k. 690).

Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 3 KPC pominął dowód z przesłuchania świadków E. F., F. K. i G. E. oraz przesłuchania pracownika Urzędu Pracy jako nieprzydatny do wykazania spornych faktów. Dowód z przesłuchania ww. osób nie może stanowić podstawy do stwierdzenia niezdolności do pracy, albowiem wyjaśnienie tej kwestii wymaga wiadomości specjalnych, a więc przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych sądowych. Biegły sądowy, przed wydaniem opinii, zapoznaje się z dokumentacja medyczną, która szczegółowo obrazuje stan zdrowia osoby opiniowanej, a także przeprowadzają badania oraz wywiad. Tak było również w przedmiotowej sprawie, dlatego przesłuchania świadków na okoliczności wskazane przez ubezpieczoną nie było konieczne (k. 690).

Na rozprawie 8 stycznia 2026 r. Sąd pominął dowód z kolejnych opinii biegłych oraz z przesłuchania świadków jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania (k. 871).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Dokonując rozważań dotyczących zasadności odwołania, w pierwszej kolejności wskazać należy, że renta z tytułu niezdolności do pracy może być przyznana ubezpieczonemu, który spełnia łącznie przesłanki określone w art. 57 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 1251, dalej jako ustawa emerytalna), a więc:

1.  jest niezdolny do pracy,

2.  ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3.  niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3 - 8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11 - 12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15 - 17 oraz art. 7 pkt 1 - 3, 5 lit. a, pkt 6 i 12 albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów,

4.  nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.

Pierwsza z przesłanek, a więc niezdolność do pracy, jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy emerytalnej). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej) (por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 stycznia 2004r., II UK 222/03).

Przepis art. 12 ustawy emerytalnej rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy - całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 8 grudnia 2000r., II UKN 134/00 i z 7 września 1979r., II URN 111/79). Dokonując analizy pojęcia „całkowita niezdolność do pracy" należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do jakiejkolwiek pracy), jak i ekonomiczne (całkowita utrata zdolności do zarobkowania wykonywaniem jakiejkolwiek pracy). Osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej jest więc osoba, która spełniła obydwa te kryteria, czyli jest dotknięta upośledzeniem zarówno biologicznym, jak i ekonomicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 21 grudnia 2004r., I UK 28/04). Z kolei wyjaśnienie częściowej niezdolności do pracy i treści pojęcia „pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji” wymaga uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych (czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami), jak i kwalifikacji rzeczywistych (czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego) (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 września 2006r., I UK 103/06). Dopiero zatem zmiana zawodu w ramach posiadanych kwalifikacji i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu dają podstawę do przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 13 października 2009r., II UK 106/09, z 8 maja 2008r., I UK 356/07, z 11 stycznia 2007r., II UK 156/06 i z 25 listopada 1998r., II UKN 326/98). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 7 lutego 2006r (I PK 153/05) częściowej niezdolności do pracy, polegającej na utracie w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, nie wyklucza możliwość podjęcia przez ubezpieczonego pracy niżej kwalifikowanej. Ubezpieczony, który jest częściowo niezdolny do pracy może być jednocześnie z samej definicji zdolny do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami w nieznacznym stopniu. Tak samo, gdy ubezpieczony wykonuje pracę, która nie jest zgodna z posiadanymi kwalifikacjami, a już na pewno, gdy jest pracą poniżej poziomu posiadanych kwalifikacji. Aktualny jest zatem pogląd o konieczności ujmowania łącznie aspektu medycznego i ekonomicznego niezdolności do pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999r., sygn. akt II UKN 675/98).

W orzecznictwie przyjmuje się również (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 20 sierpnia 2003r., II UK 11/03 oraz z 5 lipca 2005r., I UK 222/04), że decydującą dla stwierdzenia niezdolności do pracy jest utrata możliwości wykonywania pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu przy braku rokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Gdy więc biologiczny stan kalectwa lub choroba, nie powodują naruszenia sprawności organizmu w stopniu mającym wpływ na zdolność do pracy dotychczas wykonywanej lub innej mieszczącej się w ramach posiadanych lub możliwych do uzyskania kwalifikacji, to brak prawa do tego świadczenia. Prawa tego nie można w szczególności wywodzić z przewidzianych w art. 13 ustawy emerytalnej przesłanek, a więc: stopnia naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowości przekwalifikowania zawodowego, przy wzięciu pod uwagę rodzaju i charakteru dotychczas wykonywanej pracy, poziomu wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych, bowiem odnoszą się one tylko do ustalania stopnia lub trwałości niezdolności do pracy. Są więc bez znaczenia, jeżeli aspekt biologiczny (medyczny) wskazuje na zachowanie zdolności do pracy. Obiektywna możliwość podjęcia dotychczasowego lub innego zatrudnienia, zgodnie z poziomem kwalifikacji, wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych może być brana pod uwagę tylko wówczas, gdy ubiegający się o rentę jest niezdolny do pracy z medycznego punktu widzenia, gdyż oba te aspekty muszą występować łącznie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 czerwca 1999r., sygn. akt II UKN 675/98). O niezdolności do pracy nie decyduje więc niemożność podjęcia innej pracy warunkowana wiekiem, poziomem wykształcenia i predyspozycjami psychofizycznymi, lecz koniunkcja niezdolności do pracy z niezdolnością do przekwalifikowania się do innego zawodu.

Ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania zatrudnienia wymaga wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treścią art. 278 KPC Opinia biegłego ma na celu ułatwienie Sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego też opinie sądowo - lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń wnioskodawcy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 lutego 2016r., III AUa 1609/15).

Uwzględniając powyższe, Sąd w przedmiotowej sprawie dopuścił dowód z opinii sporządzonych przez biegłych sądowych z zakresu ortopedii E. B. i G. S. oraz neurologa A. Z.. Ich ocena została już zaprezentowana w części obejmującej ocenę dowodów, dlatego w tym miejscu, odwołując się do niej tylko ogólnie, należy jeszcze raz wskazać, że wszystkie opinie są rzetelne oraz jasno i przekonująco uzasadnione, stanowiły więc podstawę wydanego w sprawie orzeczenia. Opinie biegłych sądowych ortopedów i neurologa są zgodne, co do oceny stanu zdrowia Z. E. (1), a w szczególności co do tego, że ubezpieczona jest zdolna do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Żaden z ww. biegłych nie wskazał, aby stopień naruszenia sprawności organizmu ubezpieczonej, czy to z przyczyn ortopedycznych czy też neurologicznych uzasadniał orzeczenie chociażby częściowej niezdolności do pracy.

Zdaniem Sądu, uwzględniając wskazane już wcześniej okoliczności oraz ocenę i argumenty biegłych, należało przyjąć, iż brak jest podstaw do aprobaty stanowiska ubezpieczonej oraz zarzutów zgłoszonych względem opinii biegłych sądowych.

Mając na względzie kompleksowy i rzetelny charakter sporządzonych opinii Sąd podzielił wnioski biegłych w całości. Podkreślenia wymaga, że dowód z opinii biegłego jest przeprowadzony prawidłowo, jeżeli sąd uzyskał od biegłych sądowych wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawidłowego orzekania, a tylko brak w opinii fachowego uzasadnienia wniosków końcowych, uniemożliwia prawidłową ocenę jej mocy dowodowej. Sąd nie może natomiast czynić ustaleń sprzecznych z opinią biegłego, jeśli jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 18 września 2014r., I UK 22/14; z 24 czerwca 2015r., I UK 345/14; z 30 czerwca 2000r., II UKN 617/99; także wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 14 września 2017r., III AUa 258/17).

Uwzględniając powyższe Sąd ocenił, że nie zachodziły podstawy do stwierdzenia wadliwości zaskarżonej decyzji oraz do jej zmiany. W związku z tym Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 KPC oddalił odwołanie.