Wyrok z 4 marca 2025, sygn. VII U 780/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 marca 2025 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Bańcerowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2025 r. w Warszawie

sprawy T. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...) Oddział w W.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy

na skutek odwołania T. K.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział w W.

z dnia 28 marca 2023 r. znak (...)

1.  zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje T. K. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 24 sierpnia 2022 r. do 30 kwietnia 2026 r.,

2.  oddala odwołanie w pozostałym zakresie.

UZASADNIENIE

W dniu 19 kwietnia 2023r. T. K. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 28 marca 2023r., znak:(...)której zarzucił nieprawidłowości w zakresie niepełnego zastosowania się do wyroku sądu z 8 grudnia 2022 roku, niewłaściwe wskazanie daty powstania niezdolności do pracy, niewłaściwe wskazanie czasu trwania niezdolności do pracy, niewłaściwe ustalenie częściowej niezdolności do pracy oraz wydanie decyzji mniej korzystnej od decyzji wydanej przez lekarza orzecznika, co niezgodne jest z art. 139 k.p.a.

Mając na względzie wskazane zarzuty ubezpieczony wniósł o skorzystanie przez ZUS z możliwości autokorekty decyzji, zaś w przypadku niedokonania tego o zmianę przez sąd zaskarżonej decyzji w częściach i zakresie, jaki wskazał. Uzasadniając swe stanowisko, wyraził przekonanie, że organ rentowy przy ocenie stanu jego zdrowia nie uwzględnił choroby obturacyjnej oskrzeli i płuc. Jest to choroba nieuleczalna i śmiertelna, która obniża istotnie wydolność fizyczną, ogranicza codzienne funkcjonowanie i powoduje niemożliwość wykonywania zwyczajnych czynności. W dalszej kolejności T. K. zaakcentował, że wbrew temu, co wynika z twierdzeń organu rentowego, stwierdzona u niego niezdolność do pracy powstała najprawdopodobniej już 13 kwietnia 2021r., kiedy był po raz pierwszy hospitalizowany w oddziale intensywnej terapii w stanie zagrożenia życia ze zwężeniem pnia lewej komory serca w 70%. Po opuszczeniu szpitala tylko przez pierwsze dwa miesiące odczuwał poprawę stanu zdrowia, a następnie doznał drastycznego pogorszenia samopoczucia i przebył zawał serca. Dalej T. K. wyraził wątpliwość co do prawidłowości przyjęcia przez organ rentowy dnia 31 sierpnia 2023r. jako daty ustania niezdolności do pracy w sytuacji, gdy jego schorzenia, tj. choroba układu krążenia i obturacyjna choroba płuc i oskrzeli, są nieuleczalne. Podsumował, że obecnie stan jego zdrowia nie uległ poprawie i pomimo przebytej rehabilitacji nie jest w stanie wykonać żadnych czynności wymagających jakiegokolwiek wysiłku fizycznego (odwołanie T. K. - k. 3 - 4 a.s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania i wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych orzeczenie komisji lekarskiej, stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji. W przedmiotowej sprawie, na podstawie wskazanego przepisu, została wydana decyzja, której podstawą było orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 22 marca 2023r. W orzeczeniu tym stwierdzono, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy od 24 sierpnia 2022r. do 31 sierpnia 2023r. (odpowiedź na odwołanie - k. 25 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

T. K., urodzony (...), wykonywał zawód montera i serwisanta urządzeń i instalacji chłodniczych oraz klimatyzacyjnych. Zdiagnozowano u niego chorobę obturacyjną oskrzeli i płuc, nadciśnienie tętnicze i chorobę wieńcową, która doprowadziła do zawału serca w kwietniu 2021r. i wówczas, z uwagi na zmiany w tętnicach wieńcowych, wymagane było wykonanie angioplastyki zwężonych tętnic z implantacją stentu, a w 2022r. zaszła konieczność ponownej angioplastyki pnia lewej tętnicy wieńcowej, tętnicy przedniej zstępującej i tętnicy okalającej (opinia biegłego sądowego kardiologa – k. 85 – 87 a.s.).

T. K. w dniu 8 września 2021r. złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...)Oddział w W. wniosek o ustalenie uprawnienia do renty z tytułu niezdolności do pracy. Organ rentowy decyzją z dnia 1 grudnia 2021r. odmówił ubezpieczonemu prawa do tego świadczenia ( wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy - k. 1 akt rentowych; decyzja odmowna ZUS z dnia 1 grudnia 2021r. - k. 46 akt rentowych). Ubezpieczony odwołał się od ww. decyzji Zakładu, a rozpoznający odwołanie Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie, orzekając w sprawie o sygn. VII U 144/22, uchylił zaskarżoną decyzję, przekazał sprawę do rozpoznania Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział w W. i umorzył postępowanie (wyrok z 8 grudnia 2022r., k. 71 akt o sygn. VII U 144/22).

Organ rentowy nie wywiódł apelacji od ww. wyroku i w toku ponownego rozpoznawania wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy, skierował T. K. do lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z dnia 1 marca 2023r. wskazał, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy od 1 lipca 2022r. do 30 września 2023r. (orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 1 marca 2023r. – k. 76 akt rentowych). Na skutek wniesionego sprzeciwu wobec orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, komisja lekarska ZUS w orzeczeniu z 22 marca 2023r. wskazała, że T. K. jest częściowo niezdolny do pracy od 24 sierpnia 2022r. do 31 sierpnia 2023r. (orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 22 marca 2023r. – k. 78 akt rentowych).

W oparciu o powyższe orzeczenie Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział w W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał w dniu 28 marca 2023r. decyzję znak: (...), którą przyznał T. K. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 24 sierpnia 2022r., tj. od powstania częściowej niezdolności do pracy, do 31 sierpnia 2023r. - zgodnie z tym, co orzekła komisja lekarska ZUS (decyzja ZUS z dnia 28 marca 2023r. – k. 85 akt rentowych).

T. K. odwołał się od ww. decyzji, a sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych kardiologa i specjalisty chorób płuc celem ustalenia, czy ubezpieczony jest całkowicie, czy częściowo niezdolny do pracy i na jaki okres, ze wskazaniem daty początkowej powstania tej niezdolności (postanowienie z 24 listopada 2023r. - k. 67 a.s.; postanowienie z 14 maja 2024r. - k. 98 a.s.).

Biegły sądowy kardiolog W. S. w opinii z 20 lutego 2024r. stwierdził, że T. K. jest częściowo niezdolny do pracy z przyczyn kardiologicznych od 25 sierpnia 2022r. do 30 kwietnia 2026r. Biegły zaznaczył, że w dniu 24 sierpnia 2022r. doszło u T. K. do gwałtownego pogorszenia się stabilnego dotychczas przebiegu choroby wieńcowej i do zawału serca, a obecnie występuje u niego dobrze kontrolowane nadciśnienie tętnicze i choroba wieńcowa, która w 2021r. z uwagi na zmiany w tętnicach wieńcowych wymagała wykonania angioplastyki zwężonych tętnic z implantacją stentu, a w 2022r. ponownej angioplastyki pnia lewej tętnicy wieńcowej, tętnicy przedniej zstępującej i tętnicy okalającej. Biegły dodał, że zabiegi te skutecznie poprawiły krążenie wieńcowe, uzyskując prawidłowy przepływ (...) (opinia biegłego sądowego kardiologa W. S. – k. 85 - 87 a.s.).

Biegła sądowa specjalista chorób płuc B. Ż. w opinii wydanej w dniu 15 października 2024r. wskazała, że ubezpieczony w ciągu w ostatnich 2 latach nie miał żadnych badań oceniających funkcję układu oddechowego i z tego powodu ocena aktualnego stanu zdrowia i zdolności do pracy T. K. z przyczyn pulmonologicznych jest niemożliwa (opinia biegłej sądowej specjalisty chorób płuc B. Ż. - k. 110 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o zebrane w sprawie dokumenty, w tym dokumentację medyczną ubezpieczonego, konieczną w procesie opiniowania przez biegłych sądowych oraz dokumenty obrazujące przebieg postępowania przed organem rentowym. Zostały one ocenione jako wiarygodne, ponieważ ich treść oraz forma nie budziła zastrzeżeń i nie była kwestionowana przez strony.

Podstawę ustaleń faktycznych stanowiła także opinia biegłego sądowego kardiologa W. S., jako że jest fachowa i jasna dla sądu. T. K., pomimo że zgłaszał zastrzeżenia do tej opinii i akcentował, że biegły jedynie pobieżne pochylił się nad kwestią schorzenia pulmonologicznego – co sąd uwzględnił dopuszczając dowód z opinii biegłego tej specjalizacji – to ostatecznie nie tylko nie zgłosił zastrzeżeń do opinii pulmonologicznej, ale także nie zgłaszał wniosku o kontynuowanie postępowania dowodowego, w tym o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu kardiologii. Podobnie organ rentowy nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych i nie wyraził zastrzeżeń do opinii biegłego sądowego kardiologa W. S. (k. 100 a.s.). Zdaniem sądu opinia ta została sporządzona w sposób rzetelny, z uwzględnieniem dostępnej w sprawie dokumentacji medycznej ubezpieczonego oraz po przeprowadzeniu badania. Ponadto zaprezentowane w niej wnioski dotyczące niezdolności T. K. do pracy oraz czasu jej powstania i trwania, mają charakter stanowczy i jednoznaczny, a poza tym zostały uzasadnione. W związku z tym sąd na podstawie opinii kardiologicznej, którą zaaprobował, dokonał ustaleń w sprawie i na tej podstawie wydał rozstrzygnięcie.

Jeśli chodzi zaś o opinię pulmonologiczną, to choć sąd stwierdził potrzebę zasięgnięcia opinii biegłego także w tym zakresie, to ostatecznie tego, co z niej wynika nie uwzględnił orzekając w sprawie. Biegła z ww. dziedziny wskazała bowiem na niemożność oceny stanu zdrowia ubezpieczonego z uwagi na brak w jego dokumentacji medycznej badań oceniających funkcję układu oddechowego z ostatnich 2 latach.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Dokonując rozważań dotyczących zasadności odwołania, w pierwszej kolejności wskazać należy, że renta z tytułu niezdolności do pracy może być przyznana ubezpieczonemu, który spełnia łącznie przesłanki określone w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 poz. 1251, dalej jako ustawa emerytalna), a więc:

1)  jest niezdolny do pracy,

2)  ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3)  niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12 albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów,

4)  nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania.

W przypadku ubezpieczonego, z uwagi na to, że organ rentowy w zaskarżonej decyzji przyznał mu rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, ustalając wcześniej, że ubezpieczony spełnił wszystkie przesłanki z art. 57 ustawy emerytalnej, nie było konieczności prowadzenia analizy odnośnie warunków, jakie ww. przepis formułuje w punktach 2-4. Konieczne było zaś dokonanie analizy w aspektach, które wskazał ubezpieczony w odwołaniu, a więc co do czasu trwania niezdolności do pracy, daty jej powstania i wreszcie stopnia, w jakim ubezpieczony jest niezdolny do pracy. W związku z tym przypomnieć należy, że niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy emerytalnej). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej) (por. wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 stycznia 2004r., II UK 222/03).

Przepis art. 12 ustawy emerytalnej rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy - całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 grudnia 2000r., II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979r., II URN 111/79). Dokonując analizy pojęcia „całkowita niezdolność do pracy" należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do jakiejkolwiek pracy), jak i ekonomiczne (całkowita utrata zdolności do zarobkowania wykonywaniem jakiejkolwiek pracy). Osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej jest więc osoba, która spełniła obydwa te kryteria, czyli jest dotknięta upośledzeniem zarówno biologicznym, jak i ekonomicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2004r., I UK 28/04). Z kolei wyjaśnienie częściowej niezdolności do pracy i treści pojęcia „pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji” wymaga uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych (czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami), jak i kwalifikacji rzeczywistych (czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego) (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2006r., I UK 103/06). Dopiero zatem zmiana zawodu w ramach posiadanych kwalifikacji i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu dają podstawę do przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 października 2009r., II UK 106/09, z dnia 8 maja 2008r., I UK 356/07, z dnia 11 stycznia 2007r., II UK 156/06 i z dnia 25 listopada 1998r., II UKN 326/98). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lutego 2006r. (I PK 153/05) częściowej niezdolności do pracy, polegającej na utracie w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, nie wyklucza możliwość podjęcia przez ubezpieczonego pracy niżej kwalifikowanej. Ubezpieczony, który jest częściowo niezdolny do pracy może być jednocześnie z samej definicji zdolny do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami w nieznacznym stopniu. Tak samo, gdy ubezpieczony wykonuje pracę, która nie jest zgodna z posiadanymi kwalifikacjami, a już na pewno, gdy jest pracą poniżej poziomu posiadanych kwalifikacji. Aktualny jest zatem pogląd o konieczności ujmowania łącznie aspektu medycznego i ekonomicznego niezdolności do pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999r., sygn. akt II UKN 675/98).

W orzecznictwie przyjmuje się również (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 sierpnia 2003r., II UK 11/03 oraz z dnia 5 lipca 2005r., I UK 222/04), że decydującą dla stwierdzenia niezdolności do pracy jest utrata możliwości wykonywania pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu przy braku rokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Gdy więc biologiczny stan kalectwa lub choroba, nie powodują naruszenia sprawności organizmu w stopniu mającym wpływ na zdolność do pracy dotychczas wykonywanej lub innej mieszczącej się w ramach posiadanych lub możliwych do uzyskania kwalifikacji, to brak prawa do tego świadczenia. Prawa tego nie można w szczególności wywodzić z przewidzianych w art. 13 ustawy emerytalnej przesłanek, a więc: stopnia naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowości przekwalifikowania zawodowego, przy wzięciu pod uwagę rodzaju i charakteru dotychczas wykonywanej pracy, poziomu wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych, bowiem odnoszą się one tylko do ustalania stopnia lub trwałości niezdolności do pracy. Są więc bez znaczenia, jeżeli aspekt biologiczny (medyczny) wskazuje na zachowanie zdolności do pracy. Obiektywna możliwość podjęcia dotychczasowego lub innego zatrudnienia, zgodnie z poziomem kwalifikacji, wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych może być brana pod uwagę tylko wówczas, gdy ubiegający się o rentę jest niezdolny do pracy z medycznego punktu widzenia, gdyż oba te aspekty muszą występować łącznie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999r., II UKN 675/98). O niezdolności do pracy nie decyduje więc niemożność podjęcia innej pracy warunkowana wiekiem, poziomem wykształcenia i predyspozycjami psychofizycznymi, lecz koniunkcja niezdolności do pracy z niezdolnością do przekwalifikowania się do innego zawodu.

Ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania zatrudnienia wymaga wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treścią art. 278 k.p.c. Opinia biegłego ma na celu ułatwienie Sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego też opinie sądowo - lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń wnioskodawcy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2016r., III AUa 1609/15).

Stosując powyższe, sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych z zakresu kardiologii i pulmonologii. Biegła sądowa pulmonolog B. Ż. wyraziła pogląd, że nie jest możliwe dokonanie oceny aktualnego stanu zdrowia i zdolności do pracy T. K. z przyczyn pulmonologicznych. Z tego powodu opinia ta, jako że niemożliwe było udzielnie przez biegłą odpowiedzi na zadane przez sąd pytania, nie mogła być podstawą ustaleń w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei biegły sądowy kardiolog W. S. wskazał, że T. K. jest częściowo niezdolny do pracy od dnia 25 sierpnia 2022r. Organ rentowy przyjął zaś, że T. K. jest częściowo niezdolny do pracy od 24 sierpnia 2022r., trzeba mieć jednak na względzie, że w opinii kardiologicznej zostało zaznaczone, że to właśnie w dniu 24 sierpnia 2022r. doszło u T. K. do gwałtownego pogorszenia stabilnego dotychczas przebiegu choroby wieńcowej i do zawału serca, zatem tę właśnie datę, o jeden dzień wcześniejszą niż wskazał biegły sądowy, a zgodną z tym, co przyjął ZUS, Sąd ustalił jako odpowiadającą dacie powstania częściowej niezdolności do pracy. Odnosząc się zaś do kwestii czasu trwania częściowej niezdolności do pracy, biegły kardiolog ocenił, że T. K. jest częściowo niezdolny do pracy do 30 kwietnia 2026r., a nie jak oceniła komisja lekarska ZUS do 31 sierpnia 2023r. Organ rentowy nie kwestionował ustaleń biegłego w ww. zakresie. Ubezpieczony również nie wnosił o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego kardiologa i nie wyrażał chęci, by postępowanie sądowe było kontynuowane. Z tego też powodu sąd rozstrzygając sprawę oparł się na tym, co wynika z opinii kardiologicznej. Opinia ta, podobnie jak wszelkie opinie sądowo-lekarskie, sporządzone przez lekarzy specjalistów, ma zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń ubezpieczonego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 lutego 2016r., III AUa 1609/15). Dowód tego rodzaju podlega oczywiście ocenie sądu, ale tylko pod względem fachowości osoby, która ją sporządziła, dokładności przeprowadzonych badań, rzetelności oraz logiczności, jak też sposobu motywowania i stopnia stanowczości wyrażonych w opinii biegłego wniosków. Sąd nie może natomiast czynić ustaleń sprzecznych z opinią biegłego, jeśli oceni, że jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym, nadto nie może sąd opierać ustaleń we wskazanym zakresie na własnym przekonaniu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 18 września 2014r., I UK 22/14; z dnia 24 czerwca 2015r., I UK 345/14; z 24 lutego 2010r., II UK 191/09, a także wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 14 września 2017r., III AUa 258/17).

Uwzględniając powyższe, Sąd nie miał możliwości orzec wbrew opinii biegłego kardiologa i dokonać zmiany stopnia niezdolności do pracy z częściowego na całkowity, tak jak domagał się tego T. K.. W świetle opinii biegłego kardiologa nie było również podstaw do tego, by rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy przyznać od daty wcześniejszej niż ta, od której świadczenie przyznał T. K. organ rentowy. Sąd uznał jednak, że to co wynika z opinii biegłego kardiologa pozwala na skorygowanie decyzji organu rentowego w zakresie daty, do której przyznano T. K. wnioskowane świadczenie. W tym więc zakresie odwołanie zostało uwzględnione, czemu sąd dał wyraz w punkcie 1 sentencji wyroku, dokonując zmiany zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 24 sierpnia 2022r. do 30 kwietnia 2026r. Natomiast w punkcie 2 wyroku – w związku z tym, że ubezpieczony wnosił o uznanie go za całkowicie i trwale niezdolnego do pracy od daty wcześniejszej niż 24 sierpnia 2022r. – sąd odwołanie oddalił, przyjmując, iż brak było podstaw do orzeczenia w tym zakresie zgodnie ze stanowiskiem ubezpieczonego.