Wyrok z 21 kwietnia 2023, sygn. II K 57/22

Formularz UK 1

Sygnatura akt

IIK 57/22

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

K. W. (1)

czyn opisany w zarzucie a/o, punkt 1 sentencji wyroku

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Pokrzywdzona K. W. (2) (lat 27) pozostawała w związku małżeńskim z oskarżonym K. W. (1) od 2014 roku. Ze związku tego mieli dwóch synów: F. (urodz. (...)) i F. (urodz. (...)). Od dłuższego czasu ich pożycie małżeńskie nie układało się. K. W. (2) nie chciała kontynuować związku małżeńskiego z oskarżonym, wyprowadzała się od niego, spotykała się z innymi mężczyznami, lecz potem godzili się i starali się naprawić swoje relacje. W marcu 2021 roku K. W. (2) podjęła decyzję o tym, że zamieszka sama i ostatecznie nie chce kontynuować tego związku. K. W. (2) zamieszkała w mieszkaniu wynajmowanym od matki K. G. (1) w C. przy ul. (...). Mniej więcej w tym samym czasie pokrzywdzona zaczęła spotykać się z K. G. (1), nawiązali relacje intymne, spotykali się, czasami wspólnie spędzali noc w wynajmowanym mieszkaniu. W mieszkaniu tym przebywali również jej synowie, w sytuacjach gdy opiekowała się nimi. Opiekę nad synami pokrzywdzona i oskarżony sprawowali wspólnie, dzieląc się nią w zależności od możliwości i obowiązków zawodowych. K. W. (2) podjęła decyzję, iż chce się rozwieść z oskarżonym, poinformowała go o tej decyzji, a on stwierdził, iż akceptuje ją. K. W. (2) poinformowała oskarżonego, iż złoży pozew rozwodowy, lecz pozostawała do wyjaśnienia kwestia opieki nad dziećmi. Między małżonkami dochodziło do dyskusji na ten temat, czasami nawet kłótni. Od momentu, gdy pokrzywdzona zamieszkała samodzielnie oskarżony, śledził ją, nachodził w mieszkaniu, wchodził do tego mieszkania bez pozwolenia, zabierał z niego rzeczy należące do pokrzywdzonej (bieliznę). Oskarżony przychodził do sklepu, w którym pracowała pokrzywdzona i urządzał jej awantury wywołane zazdrością, oskarżał ją o związki z innymi mężczyznami, obrażał ją słowami wulgarnymi. Śledził nie tylko pokrzywdzoną, ale również K. G. (1), a nawet zamierzał pobić go.

W dniu 27 sierpnia 2021 roku K. W. (2) i K. G. (1) udali się do miejscowości S. na imprezę urodzinową bratanicy K. G. (1). Pojechali samochodem (...) należącym do K. G. (1). Przebywali tam od godziny 19.00 do godz. 04.30. Oskarżony K. W. (1) śledził wówczas pokrzywdzoną i K. G. (1), jeździł za nimi, poruszał się w pobliżu miejsc, gdzie oni przebywali.

28 sierpnia 2021 roku, ok. godz. 04.30, pokrzywdzona i K. G. (1) wrócili samochodem, którym kierowała pokrzywdzona, do mieszkania przy ulicy (...). Na miejsce dotarli o godz. 05.26, zaparkowali samochód na parkingu przy ul. (...) (...), po czym udali się do mieszkania. Oskarżony dotarł w to samo miejsce o godz. 05.29, a następnie o godz. 05.33 próbował wejść do klatki, w której znajdowało się mieszkanie zajmowane przez pokrzywdzoną. Po przyjściu do mieszkania K. G. (1) zorientował się, iż zapomniał z samochodu telefonu, a pokrzywdzona oświadczyła, iż uda się po niego. K. W. (2) wyszła z mieszkania o godz. 05.42 i skierowała się do samochodu (...). Wówczas podszedł do niej oskarżony (ok. godz. 05.45) i zaczął z nią rozmawiać na nieustalony temat, po czym zaproponował jej, aby udała się z nim do jego samochodu. Pokrzywdzona odmówiła i wtedy oskarżony zaatakował ją uderzając ją kilkukrotnie nieustalonym narzędziem twardym, tępym lub tępokrawędzistym w głowę i spowodował obrażenia jej ciała w postaci: sińca barwy fioletowej obejmującego górną i dolną powiekę oka prawego, różnokształtnego sińca barwy czerwonej obejmującego przyśrodkową części górnej powieki oka lewego, różnokształtnego sińca barwy czerwonej na bródce oraz obustronnych podbiegniętych krwawych mięśni skroniowych, bardziej po stronie prawej oraz obustronnych podbiegnięć krwią miękkich tkanej głowy w obu okolicach skroniowych i okolicy czołowej, z przewagą po stronie prawej, łącznie na obszarze o wymiarach około 30 cm na 13 cm powodujących przekrwienie i obrzęk mózgu z obecnością ogniskowych wylewów krwawych podpajeczynówkowych, które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenia czynności narządu jej ciała na okres poniżej dni siedmiu.

Uderzenia te spowodowały zachwianie równowagi bądź nawet utratę przytomności pokrzywdzonej. Następnie oskarżony silnie chwycił K. W. (2) obiema rękami za szyję, zaciskał je co najmniej 4 minuty, tak długo aż spowodował jej gwałtowne uduszenie w mechanizmie zagardlenia poprzez zadławienie. To spowodowało zgon pokrzywdzonej. Po dokonaniu tego czynu oskarżony przeniósł zwłoki pokrzywdzonej do swojego samochodu (...), położył je na tylnym siedzeniu i odjechał. Oskarżony dojechał do miejscowości Ł., gdzie skręcił z drogi krajowej nr (...), wjechał na drogę polną, a następnie zatrzymał się przy zagajniku, w odległości ok. 300 m od drogi nr (...). Wyciągnął zwłoki K. W. (2) z samochodu, przeniósł je do zagajnika i położył na ziemi. Następnie polał zwłoki pokrzywdzonej nieustalonymi substancjami łatwopalnymi zawierającymi w swoim składzie (...) i (...) i podpalił je. Doszło do częściowego spalenia odzieży pokrzywdzonej i jej ciała. Następnie oskarżony przykrył zwłoki śmieciami leżącymi w zagajniku, trawą, gałęziami, które ściął i liśćmi. Oskarżony zaczął się modlić, po czym odjechał z miejsca zdarzenia, wyrzucając w nieustalonym miejscu telefony komórkowe należące do pokrzywdzonej i K. G. (1).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu materiału dowodowego wskazanego szczegółowo. Jeśli chodzi o kwestie dotyczące relacji między pokrzywdzoną a oskarżonym mniej więcej od początku 2021 roku, jego zachowania względem pokrzywdzonej, Sąd oparł się na zeznaniach świadków K. B., K. K. (1), K. G. (1), R. B. (1), M. P., M. B., E. P., P. P., analizie korespondencji między oskarżonym a pokrzywdzoną. Z zeznań świadków K. B., K. K. (1), K. G. (1), R. B. (1), M. P., M. B., E. P., P. P., wydruku rozmów (k. 598-601) wynika jednoznacznie, iż oskarżony kontrolował swoją żonę nawet już po ich rozstaniu, śledził ją i jej partnera, wchodził bez pozwolenia do zajmowanego przez nią mieszkania i zabierał jej rzeczy, urządzał jej awantury powodowany zazdrością. Okoliczności te wynikają również z analizy wiadomości tekstowych, jakie wysyłali do siebie oskarżony i pokrzywdzona. Z zeznań powołanych osób wynika również, iż oskarżony nie kontrolował swojego zachowania, posuwał się do aktów przemocy fizycznej i psychicznej wobec K. W. (2). Jeśli chodzi o kwestie związane z wcześniejszym pożyciem małżeńskim oskarżonego i pokrzywdzonej, opieką nad dziećmi, sposobem sprawowania tej opieki, Sąd oparł się również na zeznaniach świadków R. W., R. B. (2), P. W., K. W. (3), A. W., K. W. (4), S. B.. Jeśli chodzi natomiast o wydarzenia jakie miały miejsce w nocy z 27 na 28 sierpnia to Sąd oparł się na zeznaniach świadka K. G. (1), który opisał okoliczności wyjazdu do S. i powrotu do C.. Ponadto Sąd oparł się na danych dotyczących logowania się telefonów oskarżonego, K. W. (2) i K. G. (1) do stacji BTS. Dane te w powiązaniu ze sporządzoną na ich podstawie analizą kryminalną pozwoliły na stwierdzenie, iż oskarżony tej nocy śledził poczynania pokrzywdzonej i K. G. (1), jeździł za nimi i dotarł w okolice jej mieszkania. Z kolei stan faktyczny w zakresie opuszczenia przez pokrzywdzoną mieszkania w celu zabrania telefonu z samochodu i spotkania z oskarżonym Sąd ustalił na podstawie zeznań świadka K. G. (1) oraz zapisów z kamer monitoringu obejmujących miejsca w pobliżu bloku, w którym mieszkała pokrzywdzona. Sam przebieg spotkania oskarżonego z pokrzywdzoną, sposób jego działania, które doprowadziło do zgonu pokrzywdzonej Sąd ustalił w oparciu o oględziny samochodu (...), zabezpieczone ślady na samochodzie (...) i sporządzone w sprawie opinie sądowo – lekarskie. Wskazać tu należy, iż fakt nie zamknięcia drzwi samochodu (...) przez pokrzywdzoną oraz ujawnione na samochodzie ślady jej linii papilarnych wskazują jednoznacznie, iż nie opuściła ona tego miejsca z własnej woli, lecz już tam została zaatakowana przez oskarżonego. Z kolei opinia sądowo – lekarska w zakresie dotyczącym obrażeń głowy doznanych przez pokrzywdzoną wskazuje jednoznacznie, iż już wtedy oskarżony zaatakował pokrzywdzoną zadając jej kilka ciosów w głowę, co mogło spowodować jej utratę przytomności. Dowody te prowadzą również do wniosku, iż w tym miejscu oskarżony udusił pokrzywdzoną. Z kolei okoliczności dotyczące przewiezienia zwłok pokrzywdzonej i złożenia ich w zagajniku leśnym w miejscowości Ł. Sąd ustalił na podstawie częściowych wyjaśnień oskarżonego. Jednak już w zakresie podpalenia tych zwłok Sąd oparł się na opinii z zakresu badań fizykochemicznych, z której jednoznacznie wynika, iż do podpalenia zwłok pokrzywdzonej i jej odzieży użyto substancji łatwopalnych zawierających w swoim składzie (...) i (...), a więc, że oskarżony polał zwłoki pokrzywdzonej i jej odzież taką substancją. Zauważyć należy ponadto, iż o tym, że oskarżony najpierw podpalił zwłoki pokrzywdzonej, a dopiero po zgaśnięciu ognia obłożył je śmieciami i roślinnością świadczy fakt, że przedmioty, którymi przykrył ciało nie nosiły śladów nadpalenia, co wynika jednoznacznie z zapisu przebiegu czynności ujawnienia zwłok.

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. W. (1)

117-127, 234-235, 800-802, 1077a-1086, 1601-1603, 1604-1605

Zeznania świadka J. Z.

56-59, 1749

Zeznania świadka K. B.

62-68, 1603-1604

Zeznania świadka K. K. (1)

71-72, 1748

Zeznania świadka R. W.

147-148, 1649-1650

Zeznania świadka M. P.

585-586, 1619

Zeznania świadka M. B.

589-590, 1605-1606

Zeznania świadka E. P.

593-594, 1619-1620

Zeznania świadka R. B. (2)

611-612, 1648-1649

Zeznania świadka K. G. (1)

217-219, 638-639, 1617-1619

Zeznania świadka R. B. (1)

221-222, 1604-1605

Zeznania świadka P. W.

661-662, 1651

Zeznania świadka K. W. (3)

665-666, 1651-1652

Zeznania świadka A. W.

672-673, 1650

Zeznania świadka P. P.

962-963, 1620

Zeznania świadka B. Z.

977-978, 1749-1750

Zeznania świadka S. B.

1267-1268, 1749

Częściowo zeznania świadka K. W. (4)

144-145, 1650

Częściowo zeznania świadka M. G.

275-276, 1621

Częściowo zeznania świadka E. W.

1096-1097, 1652

Protokół oględzin

3-5, 41-42, 46-47, 228-229, 230-233, 279-280, 351-361, 400-401, 427-431, 728-729, 730-732

Protokół zatrzymania rzeczy

14-16

Płyty z zapisem monitoringu

44, 78, 84, 285

Karta medycznych czynności ratunkowych

128

Protokół przeszukania

130-132, 139-143, 269-272

Protokół oględzin miejsca ujawnienia zwłok, płyta z nagraniem

134-137,153,154, 162-212

Odpisy skrócone aktów urodzenia

307, 544-545

Opinia toksykologiczno - sądowa

340-341, 574-576

Dokumentacja fotograficzna

440-441,451,452, 454-455,481, 483-484,503,504, 506-507,517,518, 521-526,531, 556-561,562, 736-737,747,748, 751-753,793,794, 924-925,938, 1364-1365,1408, 1411-1412,1434

Opinia genetyczno – sądowa

569-573, 877-889

Wydruk rozmowy

598-601

Sprawozdanie z badania alkoholu etylowego

604

Opinia sądowo – lekarska z oględzin i sekcji zwłok

807-813

Sprawozdanie z badań daktyloskopijnych

856-863

Opinia sądowo – lekarska

904-915, 1345-1347

Opinia (...) z badań toksykologicznych

946-956

Opinia z zakresu biologii i genetyki sądowej

989-1022, 1052-1060

Opinia (...) z zakresu badań fizykochemicznych

1028-1034, 1786

Wywiad środowiskowy

1035-1038

Opinia z zakresu informatyki śledczej

1101-1030, 1132-1151

Protokół oględzin akt osobowych

1177-1211

Opinia psychologiczna

1240-1245, 1785-1786, 1905-1909

Wyniki badania histopatologicznego

1247-1250, 1251-1252

Opinia sądowo – psychiatryczna

1352-1358, 1784-1785

Analiza kryminalna

Załącznik nr 1 (Tom I-III)

zeznania świadka J. S.

1749

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. W. (1)

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz w zakresie, w jakim opisał okoliczności przewiezienia zwłok pokrzywdzonej i wskazał miejsce ich ukrycia. W tym zakresie jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w całości materiału dowodowego, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny.

Zeznania świadka J. Z.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka, a nadto świadek ten nie miał żadnego interesu w złożeniu zeznań określonej treści.

Zeznania świadka K. B.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka, a nadto świadek ten nie miał żadnego interesu w złożeniu zeznań określonej treści. Sam fakt, iż pokrzywdzona była jego siostrą nie przemawia za obniżeniem wiarygodności relacji tego świadka, zwłaszcza, że podawał również fakty mniej dla niej korzystne.

Zeznania świadka K. K. (1)

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka, a nadto świadek nie miała żadnego interesu w złożeniu zeznań określonej treści.

Zeznania świadka R. W.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka. Sam fakt, iż świadek jest bratem oskarżonego nie przemawia za obniżeniem wiarygodności relacji tego świadka.

Zeznania świadka M. P.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka, a nadto świadek nie miała żadnego interesu w złożeniu zeznań określonej treści.

Zeznania świadka M. B.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka, a nadto świadek nie miała żadnego interesu w złożeniu zeznań określonej treści. Sam fakt, iż pokrzywdzona była jej córką nie przemawia za obniżeniem wiarygodności relacji tego świadka.

Zeznania świadka E. P.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka, a nadto świadek nie miała żadnego interesu w złożeniu zeznań określonej treści.

Zeznania świadka R. B. (2)

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka. Sam fakt, iż świadek jest siostrą oskarżonego nie przemawia za obniżeniem wiarygodności relacji tego świadka.

Zeznania świadka K. G. (1)

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka. Sam fakt, iż świadek był związany z pokrzywdzoną przed jej śmiercią nie przemawia za obniżeniem wiarygodności relacji tego świadka. Zauważyć należy, iż świadek szczegółowo opisał wydarzenia w nocy z 27 na 28 sierpnia, a jego relacja znajduje potwierdzenie w analizie logowania się telefonów do stacji BTS, oględzinach jego samochodu, oraz zapisach nagrań z monitoringu.

Zeznania świadka R. B. (1)

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka, a nadto świadek ten nie miał żadnego interesu w złożeniu zeznań określonej treści. Sam fakt, iż pokrzywdzona była jego córką nie przemawia za obniżeniem wiarygodności relacji tego świadka.

Zeznania świadka P. W.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka. Sam fakt, iż świadek jest bratem oskarżonego nie przemawia za obniżeniem wiarygodności relacji tego świadka.

Zeznania świadka K. W. (3)

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka. Sam fakt, iż świadek należy do rodziny oskarżonego nie przemawia za obniżeniem wiarygodności jej relacji.

Zeznania świadka A. W.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka. Sam fakt, iż świadek należy do rodziny oskarżonego nie przemawia za obniżeniem wiarygodności jej relacji.

Zeznania świadka P. P.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka, a nadto świadek nie miała żadnego interesu w złożeniu zeznań określonej treści.

Zeznania świadka B. Z.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka, a nadto świadek nie miała żadnego interesu w złożeniu zeznań określonej treści.

Zeznania świadka S. B.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka. Sam fakt, iż świadek należy do rodziny oskarżonego nie przemawia za obniżeniem wiarygodności jego relacji.

Częściowo zeznania świadka K. W. (4)

Sąd ocenił zeznania świadka co do zasady jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Sam fakt, iż świadek jest bratem oskarżonego nie przemawia za obniżeniem wiarygodności jego relacji. Sąd nie dał jednak wiary jego zeznaniom w zakresie, w jakim stwierdził, iż oskarżony był osobą spokojną, gdyż w tym zakresie jego zeznaniom przeczą relacje świadków K. B., K. K. (1), K. G. (1), R. B. (1), M. P., M. B., E. P., P. P..

Częściowo zeznania świadka M. G.

Sąd ocenił zeznania świadka co do zasady jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Sąd nie dał jednak wiary jego zeznaniom w zakresie, w jakim stwierdził, iż oskarżony był osobą spokojną, gdyż w tym zakresie jego zeznaniom przeczą relacje świadków K. B., K. K. (1), K. G. (1), R. B. (1), M. P., M. B., E. P., P. P..

Częściowo zeznania świadka E. W.

Sąd ocenił zeznania świadka co do zasady jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Sam fakt, iż świadek należy do rodziny oskarżonego nie przemawia za obniżeniem wiarygodności jej relacji. Sąd nie dał jednak wiary jej zeznaniom w zakresie, w jakim stwierdziła, iż oskarżony był osobą spokojną, gdyż w tym zakresie jej zeznaniom przeczą relacje świadków K. B., K. K. (1), K. G. (1), R. B. (1), M. P., M. B., E. P., P. P..

Opinia (...) z zakresu badań fizykochemicznych

Opinia ta jest pełna, konkretna, nie zawiera sprzeczności, nie stwierdzono w niej żadnych błędów logicznych, nieprawidłowych wniosków czy też oparcia się na niewłaściwych przesłankach. Biegły w sposób wyczerpujący wyjaśnił kwestie związane z substancjami ujawnionymi na odzieży pokrzywdzonej, wskazał jaki jest charakter tych substancji, oraz w sposób całkowicie przekonujący opisał, w jaki sposób mogły znaleźć się na zabezpieczonych przedmiotach, jak też, że nie mogły wchodzić w ich skład. Sąd nie stwierdził występowania jakichkolwiek wątpliwości co do kwalifikacji biegłego, czy też jego wiedzy w zakresie objętym opiniowaniem.

Opinia psychologiczna

Opinia ta jest pełna, konkretna, nie zawiera sprzeczności, nie stwierdzono w niej żadnych błędów logicznych, nieprawidłowych wniosków czy też oparcia się na niewłaściwych przesłankach. Biegły w drodze opinii uzupełniających wyjaśnił wszelkie kwestie związane ze stanem psychicznym oskarżonego, ewentualnymi wątpliwościami mogącymi wynikać ze zmiany treści wyjaśnień złożonych przez oskarżonego. Biegły konsekwentnie podtrzymał też swoje stanowisko, co do nie wystąpienia u oskarżonego stanu silnego wzburzenia w momencie zdarzenia. Sąd nie stwierdził występowania jakichkolwiek wątpliwości co do kwalifikacji biegłego, czy też jego wiedzy w zakresie objętym opiniowaniem.

Opinia sądowo – psychiatryczna

Opinia ta jest pełna, konkretna, nie zawiera sprzeczności, nie stwierdzono w niej żadnych błędów logicznych, nieprawidłowych wniosków czy też oparcia się na niewłaściwych przesłankach. Sąd nie stwierdził występowania jakichkolwiek wątpliwości co do kwalifikacji biegłych, czy też ich wiedzy w zakresie objętym opiniowaniem.

zeznania świadka J. S.

Sąd ocenił zeznania świadka jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, który Sąd uznał za wiarygodny i na którym oparł się czyniąc ustalenia faktyczne. Podkreślić należy, iż brak jest dowodów, które poddawałyby w wątpliwość wiarygodność zeznań świadka.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. W. (1)

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim stwierdził, iż w nocy z 27 na 28 sierpnia 2021 roku sądził, iż żona pracuje w sklepie na nocną zmianę oraz, że tej nocy nie śledził pokrzywdzonej, a około godz. 02.00 był w swoim mieszkaniu. W tym zakresie przeczą wyjaśnieniom oskarżonego ustalenia poczynione na podstawie analizy logowań jego telefonu do stacji BTS. Z ustaleń tych wynika jednoznacznie, iż oskarżony w nocy z 27 na 28 sierpnia od godziny około 22.00 do godz. ok. 05.00 rano przebywał w pobliżu miejsc, w których pokrzywdzona K. W. (2) poruszała się, a następnie przebywała na zabawie urodzinowej w miejscowości S.. Świadczy to jednoznacznie, iż oskarżony śledził poczynania pokrzywdzonej, a zwłaszcza tej nocy jeździł za nią i obserwował ją. Ponadto wskazać należy, iż w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego są nielogiczne, gdyż niezrozumiałe jest, że wiedząc rzekomo, iż pracuje ona na nocnej zmianie w sklepie nie udał się do tego sklepu ok. godz. 06.00 rano (co wcześniej czynił wielokrotnie), lecz chciał czekać na nią pod klatką bloku, w którym zamieszkiwała. Ponadto z zapisu monitoringu wynika, że oskarżony podszedł pod blok, w którym zamieszkiwała pokrzywdzona o godz. 05.33, co przeczy jego wersji. Gdyby faktycznie był przekonany, że pokrzywdzona pracuje do godz. 06.00 to nie miałby powodu, aby przychodzić pod jej blok o godz. 05.33. Zauważyć ponadto należy, iż z powołanych zapisów monitoringu wynika, iż pokrzywdzona z K. G. (1) zaparkowali swój samochód na ul. (...) o godz. 05.26, a już o godz. 05.29 pojawił się w tym miejscu oskarżony. Powołane okoliczności świadczą jednoznacznie o tym, iż oskarżony śledził tej nocy pokrzywdzoną i jej partnera i przeczą jego wyjaśnieniom. W tym zakresie Sąd nie dał wiary również wyjaśnieniom oskarżonego, w których podał, że w nocy z 27 na 28 sierpnia przebywał w towarzystwie G. T.. Powyższa analiza przeczy tym wyjaśnieniom oskarżonego, a nadto wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności z zeznaniami samego G. T., co szczegółowo omówiono przy analizie zeznań tego świadka.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego odnośnie przebiegu spotkania z żoną rano w dniu 28 sierpnia i okoliczności, w jakich udusił ją. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie są wewnętrznie sprzeczne, albowiem na poszczególnych etapach postępowania w odmienny sposób przedstawiał przebieg tego spotkania. W swoich pierwszych wyjaśnieniach (k. 117-127) oskarżony podał, iż siedząc z żoną w jego samochodzie rozmawiali o dzieciach, ich sprawach, kwestii rozwodu, a na jego pytanie czy może ją przytulić, odpowiedziała, że nie, gdyż ma chłopaka i nie czuje takiej potrzeby. Z kolei na pierwszej rozprawie w postępowaniu sądowym oskarżony wyjaśnił, że pokrzywdzona ponadto powiedziała: „K. tak naprawdę to ja cię nigdy nie kochałam, wiem jak jesteś przywiązany do dzieci, zrobię wszystko, aby one były ze mną i tak naprawdę zostaniesz bez niczego, odbiorę wszystko na czym naprawdę ci zależy”. Te dwie wersje są sprzeczne odnośnie relacjonowanego przez oskarżonego zachowania pokrzywdzonej i wypowiadanych przez nią słów. Gdyby faktycznie pokrzywdzona miała wypowiedzieć słowa przytoczone przez oskarżonego dokładnie w toku rozprawy, to zapewne już w toku pierwszego przesłuchania przekazałby tą informację. Zauważyć w tym miejscu należy, iż w tych pierwszych wyjaśnieniach oskarżony podawał wiele szczegółów dotyczących tego zdarzenia i późniejszych wydarzeń, a więc zapewne nadal miałby w pamięci tą wypowiedź i przytoczył ją, biorąc pod uwagę, jakie znaczenie ta wypowiedź rzekomo miała mieć dla oskarżonego. Oczywistym jest dla Sądu, że pojawienie się tej okoliczności w wyjaśnieniach oskarżonego dopiero na etapie postępowania sądowego jest li tylko elementem obranej linii obrony i próbą wykazania, że rzekome słowa pokrzywdzonej wywarły na oskarżonym tak duże wrażenie, że przestał kontrolować swoje działania. Wersja ta jest dla Sądu kompletnie niewiarygodna.

Ponadto wyjaśnienia oskarżonego odnośnie sposobu, w jaki miało dojść do uduszenia pokrzywdzonej również nie wytrzymują krytyki w świetle dowodów, na których oparł się Sąd ustalając stan faktyczny. Chodzi tu o podawane przez niego okoliczności w postaci wspólnego pobytu w jego samochodzie i prowadzenia długiej rozmowy. Z analizy materiału dowodowego wynika, iż oskarżony zaatakował pokrzywdzoną, gdy stali oboje w pobliżu samochodu K. G. (1), do którego pokrzywdzona udała się po telefon partnera. Wskazuje na to fakt ujawnienia na samochodzie (...) należącym do K. G. (1) śladów rąk pokrzywdzonej, śladów jej linii papilarnych pochodzących od wielkiego palca prawej ręki, środkowego palca lewej ręki oraz serdecznego palca lewej ręki. Analiza całości materiału prowadzi do wniosku, że pokrzywdzona pozostawiła te ślady upadając na podłoże po zadaniu jej przez oskarżonego ciosów w głowę nieustalonym narzędziem twardym, tępym lub tępokrawędzistym. Wskazać w tym miejscu należy, iż oskarżony w swoich wyjaśnieniach zaprzeczał, aby uderzył pokrzywdzoną w głowę podnosząc, iż obrażenia głowy mogły powstać w czasie gdy pokrzywdzona była w jego samochodzie bądź, gdy przenosił jej zwłoki. Z opinii sądowo – lekarskiej wynika, iż obrażenia głowy stwierdzone u pokrzywdzonej powstały przed jej śmiercią i nie mogły powstać wskutek uderzenia o próg samochodu, uderzenia o szybę bądź w trakcie przeciągania ciała po śmierci. Kolejnym dowodem przeczącym podawanej przez oskarżonego wersji zdarzenia jest fakt, iż K. W. (2) nawet nie domknęła prawidłowo drzwi bagażnika samochodu (...), do którego się wcześniej udała. Gdyby faktycznie pokrzywdzona dobrowolnie odeszła od tego samochodu z oskarżonym (jak on twierdzi) kierując się do jego samochodu, to zapewne zamknęłaby drzwi samochodu (...) i cały samochód zabezpieczyłaby poprzez zamknięcie kluczykiem. Fakt pozostawienia niedomkniętych drzwi świadczy o tym, że pokrzywdzona została zabrana z tego miejsca przez oskarżonego wbrew jej woli, w okolicznościach ustalonych przez Sąd.

Kompletnie niewiarygodna jest również wersja oskarżonego o zażyciu przez niego środków odurzających w postaci proszku koloru białego. Okoliczności znalezienia tego proszku w swoim samochodzie, brak wiedzy co to za substancja a następnie zażycie tej nieznanej substancji akurat w noc przed zabiciem żony (w sytuacji gdy wcześniej nie zażywał żadnych środków odurzających, substancji psychoaktywnych czy dopalaczy) to według Sądu wymyślona przez oskarżonego wersja zdarzeń mająca na celu wytłumaczenie inkryminowanego zachowania zażyciem substancji, która miała spowodować jego odurzenie. Wersja oskarżonego jest nielogiczna i nie wytrzymuje krytyki w świetle zasad doświadczenia życiowego. Wskazać należy również na sprzeczności w relacjach oskarżonego co do kwestii zażywania przez niego szeroko rozumianych narkotyków. Składając wyjaśnienia oskarżony stwierdził, że nie zażywał żadnych tego typu substancji. Natomiast w toku badania przez biegłego psychologa podał, że zażywał amfetaminę przez 5-6 miesięcy. Te sprzeczności stanowią kolejny dowód na kłamliwość wyjaśnień oskarżonego odnośnie kwestii zażycia przed zdarzeniem nieustalonej substancji oraz o tym, że instrumentalnie traktował tą okoliczność.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego dotyczącym kwestii podpalenia zwłok pokrzywdzonej. Z opinii biegłego z zakresu badań fizykochemicznych wynika jednoznacznie, iż do podpalenia zwłok zostały użyte substancje łatwopalne zawierające w swoim składzie (...) i (...). Biegły wykluczył, aby te związki stanowiły składowe odzieży pokrzywdzonej bądź wchodziły w skład kosmetyków, których mogła wcześniej używać. Z powołanej opinii wynika jednoznacznie, iż substancje zawierające te związki zostały naniesione na zwłoki pokrzywdzonej i podpalone, co prowadzi do oczywistego wniosku, iż to oskarżony polał zwłoki pokrzywdzonej tymi substancjami w celu łatwiejszego rozniecenia ognia i skuteczniejszego spalenia zwłok.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w których podał, że zabierał rzeczy z mieszkania żony za jej zgodą. Z zeznań świadków K. B., K. K. (1), K. G. (1), M. P., E. P., P. P. wynika jednoznacznie, iż K. W. (2) nie godziła się na takie zachowania i była wzburzona tym, że oskarżony przeszukuje je mieszkanie i zabiera jej rzeczy. Kompletnie nielogiczne jest, aby pokrzywdzona miała pozwolić oskarżonemu zabrać jej bieliznę. Fakt dokonania tego zaboru wynika z powołanych dowodów, jak też z zeznań K. W. (3) (k. 1652), której oskarżony mówił latem 2021 roku, że zauważył, iż pokrzywdzona kupuje sobie nową bieliznę. Brak jest również jakiegokolwiek potwierdzenia dla tezy oskarżonego, iż od marca 2021 roku odbywali z żoną stosunki seksualne, a ostatni miał miejsce w nocy z 24 na 25 sierpnia. Z analizy korespondencji między oskarżonym a pokrzywdzoną zabezpieczonej w jego telefonie wynika, iż ostatni raz doszło do zbliżenia między małżonkami w styczniu 2021 roku. Po tej dacie nie pojawiają się w korespondencji żadne informacje świadczące o tym, że nadal dochodziło do takich kontaktów. Biorąc pod uwagę treść wcześniejszej korespondencji oczywistym jest dla Sądu, że takie informacje pojawiłyby się w wiadomościach, zwłaszcza wysyłanych przez oskarżonego. Z analizy tej korespondencji wynika również, iż od kwietnia 2021 roku narastała wrogość między nimi, wywołana głównie zachowaniami oskarżonego, kierowanymi przez niego pod adresem pokrzywdzonej uwagami i złośliwościami, utrudnianiem jej spotkań z dziećmi, jak też dochodziło do stałych nieporozumień w kwestii opieki nad dziećmi i dalszych ich losów po rozwiązaniu małżeństwa. Z analizy tej korespondencji wynika również, że pokrzywdzona starała się rozwiązać te kwestie polubownie, lecz działania oskarżonego powodowały, że zmieniała zdanie, gdyż nie mogła znieść jego zachowań. Chodziło tu głównie o ingerowanie w jej życie, wchodzenie do mieszkania bez pozwolenia, zabieranie jej rzeczy przez oskarżonego. Zwrócić uwagę należy, że w wiadomościach z dnia 09 sierpnia 2021 roku pokrzywdzona informowała oskarżonego, iż ma napisany pozew, ale chce żeby go zobaczył, żeby się dogadali, że chce się z nim rozwieść i osiągnąć porozumienie w kwestii opieki nad dziećmi oraz, że nie chce mu zabierać dzieci. Z wiadomości wymienianych w kolejnych dniach wynika jednoznacznie, iż oskarżony utrudniał pokrzywdzonej kontakt z dziećmi, co doprowadziło do tego, że w dniu 22 sierpnia 2021 roku pokrzywdzona poinformowała go, że wysyła pozew i zmienia go, bo nie chce aby on robił z dziećmi co mu się podoba. Ta okoliczność przeczy twierdzeniu oskarżonego, iż w trakcie rozmowy z pokrzywdzoną rano 28 sierpnia dowiedział się, że ona chce zabrać mu dzieci. Kwestia ta była cały czas przedmiotem dyskusji między nimi i oskarżony miał świadomość, że pokrzywdzona rozważa chęć pozbawienia go opieki nad synami, co jednak było spowodowane tylko i wyłącznie jego działaniami. Zwrócić należy również uwagę na wiadomość wysłaną przez oskarżonego w dniu 26 sierpnia, w której pisze do pokrzywdzonej, że jest szczęśliwa, że układa sobie życie z nowym mężczyzną, w końcu jest szczęśliwa, życzy jej powodzenia. Ta analiza wskazuje również, że oskarżony zmieniał swoją postawę w zależności od różnych okoliczności i wywoływał u pokrzywdzonej niepewność co do dalszych zdarzeń.

Analiza tej korespondencji przeczy też twierdzeniu oskarżonego, iż pokrzywdzona od marca 2021 dawała mu sygnały, że chce ratować ich małżeństwo. Przytoczone powyżej treści zawarte w wiadomościach świadczą o czymś całkowicie przeciwnym. Przytoczyć można tez zeznania świadka K. K. (1), której pokrzywdzona powiedziała, że jest zadowolona ze związku z K. G. (1), nic nie mówiła na temat zakończenia tej znajomości bądź, że rozważa powrót do męża.

Zeznania świadków J. W., M. D., N. C.

Zeznania tych świadków nie miały znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych, albowiem nie posiadali wiadomości istotnych z punktu widzenia przedmiotu postępowania.

zeznania świadka G. T.

Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka G. T., albowiem są one wewnętrznie sprzeczne, nielogiczne i pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym, na którym oparł się Sąd ustalając stan faktyczny sprawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż świadek G. T. w swoich pierwszych zeznaniach nie wspomniał o tym, że rzekomo spotkał się z oskarżonym wieczorem 27 sierpnia. Również w kolejnych zeznaniach (k. 1359-1361) stwierdził, że nie pamięta, czy spotkał się tego dnia lub następującej nocy z oskarżonym. Dopiero składając zeznania na rozprawie (k. 1748), 15 miesięcy po zdarzeniu, „przypomniał” sobie, iż widział się z oskarżonym w nocy z piątku na sobotę. Świadek nie potrafił wytłumaczyć, czemu we wcześniejszych relacjach nie wspomniał o tym spotkaniu. Te wewnętrzne sprzeczności dyskwalifikują zeznania świadka w tym zakresie. Ponadto świadek na początku swoich zeznań na rozprawie stwierdził, że nie pamięta co robił tyle czasu wcześniej, lecz po chwili przypomniał sobie o spotkaniu z oskarżonym. Zauważyć należy, że zeznania świadka pozostają w sprzeczności nawet z wyjaśnieniami oskarżonego, albowiem świadek podął, że z oskarżonym przebywał tylko na swojej posesji i nigdzie nie oddalali się, a oskarżony wyjaśnił, że z G. T. pojechali w nocy do S.. Ponadto zeznaniom świadka przeczy analiza logowań telefonu oskarżonego do stacji BTS, z której wynika, jednoznacznie, iż między godziną 22.00 (27.08) a godz. 04.00 (28.08) oskarżony przemieszczał się, logując się do różnych stacji BTS. Z kolei świadek zeznał, że oskarżony przebywał na jego posesji od 20.00 do 01.00. Z tych względów zeznania świadka G. T. należy ocenić jako kompletnie niewiarygodne.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1

K. W. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż oskarżony K. W. (1) w dniu 28 sierpnia 2021 roku w C. po uprzednim uderzeniu pokrzywdzonej K. W. (2) co najmniej kilka razy w głowę narzędziem twardym, tępym lub tępokrawędzistym, czym spowodował obrażenia jej ciała w postaci: sińca barwy fioletowej obejmującego górną i dolną powiekę oka prawego, różnokształtnego sińca barwy czerwonej obejmującego przyśrodkową część górnej powieki oka lewego, różnokształtnego sińca barwy czerwonej na bródce oraz obustronnych podbiegniętych krwawych mięśni skroniowych, bardziej po stronie prawej oraz obustronnych podbiegnięć krwią miękkich tkanek głowy w obu okolicach skroniowych i okolicy czołowej, z przewagą po stronie prawej, łącznie na obszarze o wymiarach około 30 cm na 13 cm powodujących przekrwienie i obrzęk mózgu z obecnością ogniskowych wylewów krwawych podpajeczynówkowych, które to obrażenia spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenia czynności narządu jej ciała na okres poniżej dni siedmiu, a następnie poprzez spowodowanie mechanicznego ucisku rękoma na szyję K. W. (2), spowodował gwałtowne jej uduszenie, w mechanizmie zagardlenia poprzez zadławienie.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, a w szczególności z opinii sądowo – lekarskiej wynika, iż bezpośrednią przyczyną śmierci pokrzywdzonej było uduszenie gwałtowne spowodowane uciskiem mechanicznym na szyję, tj. zagardlenie poprzez zadławienie. Oskarżony K. W. (1) przyznał, iż dokonał uduszenia pokrzywdzonej, a co za tym idzie brak jakichkolwiek wątpliwości co do jego sprawstwa. Jego przyznanie się znajduje też oparcie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Między jego zachowaniem a zgonem pokrzywdzonej zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. W ocenie Sądu oczywistym jest, iż oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonej. W pierwszej kolejności świadczy o tym sposób pozbawienia życia pokrzywdzonej przez oskarżonego. Z opinii sądowo – lekarskiej wynika, iż śmierć mózgu, która decyduje o śmierci osobniczej w wyniku uduszenia gwałtownego następuje co najmniej po 4 minutach nieprzerwanego ucisku wywieranego na szyję. Prowadzi to do wniosku, że oskarżony przez taki okres czasu wywierał ucisk na szyję pokrzywdzonej. 4 minuty to znaczny okres czasu, biorąc pod uwagę takie działanie. Gdyby oskarżony nie kierował się chęcią pozbawienia życia pokrzywdzonej to miałby możliwość przerwania swojego działania. Skoro działanie to kontynuował, widząc zapewne objawy słabnięcia pokrzywdzonej i „uchodzenia z niej życia”, aż do skutecznego uduszenia K. W. (2), to znaczy, iż zmierzał bezpośrednio do pozbawienia jej życia. Ten sposób pozbawienia życia pokrzywdzonej świadczy też o znacznej determinacji oskarżonego i silnej chęci zabicia K. W. (2). Wskazują na to też wcześniejsze działania oskarżonego, który praktycznie całą noc śledził pokrzywdzoną i jej partnera, udał się pod jej miejsce zamieszkania w nadziei spotkania jej, a następnie zaatakował ją uderzając kilkukrotnie w głowę, co pozbawiło ją możliwości obrony, po czym zrealizował swój zamiar pozbawienia jej życia. Oskarżony miał świadomość swojej przewagi fizycznej nad pokrzywdzoną, a dodatkowo pozbawiając ją możliwości obrony wiedział, iż nie jest ona w stanie przeciwstawić się jego działaniu. Wskazać należy również na motyw, jakim kierował się oskarżony. W ocenie Sądu głównym motywem działania oskarżonego był fakt, iż nie mógł się pogodzić z tym, że żona chciała rozwieść się z nim i samodzielnie kierować swoim życiem, jak też fakt, że związała się z innym mężczyzną, a więc zazdrość. Taki motyw wyłania się z oceny całokształtu materiału dowodowego, z którego wynika, iż oskarżony śledził pokrzywdzoną i jej partnera, kontrolował ją, urządzał jej awantury, obrażał ją zarzucając jej złe prowadzenie się, wchodził bez pozwolenia do zajmowanego przez nią lokalu i zabierał jej rzeczy osobiste. Zauważyć należy, iż takie zachowania oskarżonego i rodzący się zamiar pozbawienia życia żony, musiały zostać zauważone przez członków jego rodziny, o czym świadczą zeznania świadka brata P. W. (k. 1651), z których wynika, że gdy dowiedzieli się o zaginięciu K. podejrzewali, że oskarżony może mieć z tym związek. Wprawdzie świadek próbował następnie złagodzić wymowę swoich słów, lecz jego pierwotna wypowiedź świadczyła jednoznacznie o tym, że dopuszczali myśl, iż oskarżony może wyrządzić krzywdę swojej żonie. Okoliczność ta potwierdza ustalenia Sądu w zakresie motywu działania oskarżonego. Analiza tych działań oskarżonego wskazuje, że już od pewnego czasu musiał w nim rodzić się zamiar pozbawienia życia pokrzywdzonej, a feralnego dnia 28 sierpnia, nadarzyła się okazja zrealizowania go. Były to, bowiem godziny wczesnoranne, w pobliżu nie było innych osób, a pokrzywdzona była sama i w zasadzie bezbronna wobec zachowania oskarżonego. Ten motyw działania oskarżonego wskazuje również, iż działał on w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonej. Zauważyć należy jednak, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony dokładnie zaplanował swoje działanie w dniu 28 sierpnia, zgromadził potrzebne ku temu środki i zrealizował swój plan. Mimo, iż pewne okoliczności mogą przemawiać za planowym działaniem oskarżonego, jak np. wykorzystanie substancji łatwopalnej do podpalenia zwłok, to jednak nie wystarczają one do postawienia stanowczej tezy w tym temacie. Na marginesie należy zauważyć, iż pośród motywów działania oskarżonego mogła być również obawa przed działaniem pokrzywdzonej zmierzającym do pozbawienia go opieki nad dziećmi i kontaktów z nimi. Również zachowanie oskarżonego po dokonaniu zabójstwa wskazuje jednoznacznie na zamiar bezpośredni pozbawienia życia pokrzywdzonej. Oskarżony nie podjął żadnej próby reanimacji pokrzywdzonej, nie wzywał pomocy, nie skontaktował się ze służbami ratowniczymi, lecz włożył zwłoki K. W. (2) do samochodu i odjechał z miejsca zdarzenia, chcąc zatrzeć ślady dokonanej zbrodni. Następnie oskarżony udał się w odosobnione miejsce, aby ukryć ciało K. W. (2), które złożył w zagajniku leśnym. Oskarżony podjął ponadto dodatkowe działania mające na celu ukrycie faktu dokonania zabójstwa polegające na próbie spalenia zwłok pokrzywdzonej przy użyciu substancji łatwopalnych, a następnie przykryciu ich śmieciami, gałęziami i roślinnością. W kolejnych dniach oskarżony podejmował dalsze działania mające na celu ukrycie faktu zgonu pokrzywdzonej i swojej w tym roli, gdyż pozorował aktywne poszukiwanie pokrzywdzonej, próbował łączyć się z jej numerem telefonu, informował bliskich, że nie wie co się z nią stało i martwi się o nią (zeznania świadka E. P.).

W tym stanie rzeczy oczywistym jest, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa z art. 148 § 1 kk.

Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż oskarżony działał w warunkach pokreślonych w art. 148 § 4 kk, a więc, że działał pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż ze sporządzonej opinii sądowo – psychologicznej wynika jednoznacznie, iż brak podstaw do stwierdzenia, że zarzucanego mu czynu oskarżony dopuścił się pod wpływem silnego wzburzenia. Opinia biegłego psychologa w tym zakresie jest stanowcza i nie pozostawia wątpliwości. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, iż: „Silne wzburzenie, pod wpływem którego doszło do zabicia człowieka, musi być, dla przyjęcia typu uprzywilejowanego, usprawiedliwione okolicznościami. Silne wzburzenie usprawiedliwione okolicznościami to takie, które w ocenach społecznych może zasługiwać na pewne zrozumienie z punktu widzenia zasad moralnych. Jest bowiem współmierne do wywołującej je przyczyny, pochodzącej od pokrzywdzonego, którego zachowanie wywołało afektywną reakcję spełniającą znamiona czynu zabronionego, określonego w art. 148 § 4.” (Komentarz do art. 148 kk, pod red. A. Zolla). Z powołanej opinii wynika, iż oskarżony w momencie dopuszczenia się przypisanego mu czynu nie znajdował się pod wpływem silnego wzburzenia. W zasadzie to stwierdzenie powoduje brak konieczności dalszych rozważań w tym temacie. Wskazać jednak należy dodatkowo, że zachowanie oskarżonego po dokonaniu czynu wskazuje również jednoznacznie, iż nie działał pod wpływem silnego wzburzenia. Chodzi tu zacieranie przez niego śladów przestępstwa, podpalenie zwłok oraz fakt, że dobrze pamiętał wydarzenia stanowiące przedmiot postepowania i przebieg czynu, jakiego się dopuścił. Na poparcie tych tez przytoczyć można uwagi zawarte w komentarzu praktycznym autorstwa Krzysztofa Janczukowicza pod tytułem „Silne wzburzenie jako znamię zabójstwa w afekcie” (opubl. LEX 2016). Autor stwierdza, iż: „Przyjmuje się, że konsekwencją silnego wzburzenia są zaburzenia pamięci. Jeśli więc sprawca dobrze pamięta całe zdarzenie i sprawnie je relacjonuje, świadczy to o tym, że silne wzburzenie po jego stronie nie miało miejsca (por. wyrok SA w Łodzi z dnia 17 marca 2015 r., II AKa 29/15, LEX nr 1805941; wyrok SA w Gdańsku z dnia 4 lipca 2013 r., II AKa 214/13, LEX nr 1388785; wyrok SA w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2012 r., II AKa 417/12, LEX nr 1239877). (…) O braku afektu świadczy też nieudzielenie pomocy pokrzywdzonemu (por. wyrok SA w Gdańsku z dnia 4 lipca 2013 r., II AKa 214/13, LEX nr 1388785). Również zacieranie śladów przestępstwa świadczy raczej o braku afektu w chwili jego popełnienia. Zwłaszcza gdy jest to działanie złożone i dobrze zorganizowane. Przykładem jest upozorowanie napadu rabunkowego (por. wyrok SA w Łodzi z dnia 25 września 2014 r., II AKa 163/14, LEX nr 1808702; wyrok SA w Łodzi z dnia 27 maja 2014 r., II AKa 83/14, LEX nr 1493768) albo zmiana wizerunku (por. wyrok SA w Gdańsku z dnia 9 października 2012 r., II AKa 329/12, LEX nr 1293520 – obcięcie włosów).”

Można jeszcze poczynić uwagi odnośnie okoliczności, które miałyby usprawiedliwiać to rzekome silne wzburzenie, choć w zasadzie oczywistym jest, że nie stwierdzono jego występowania po stronie oskarżonego. Oskarżony usprawiedliwiał swoje zachowanie słowami, jakie rzekomo miała wypowiedzieć do niego pokrzywdzona tuż przed tym, jak zaczął ją dusić. Jak wykazano wcześniej wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie zostały ocenione jako niewiarygodne. Ponadto zauważyć należy, iż oskarżony od dłuższego czasu miał pełną świadomość sytuacji, jaka istniała między nim a żoną, doskonale wiedział, że pokrzywdzona spotyka się z innym mężczyzną, utrzymuje z nim kontakty seksualne, oraz, że w najbliższym czasie chce złożyć pozew o rozwód, o którego treści był poinformowany. Również kwestia opieki nad dziećmi i ewentualny zamiar pokrzywdzonej pozbawienia oskarżonego możliwości jej sprawowania była oskarżonemu znana od dłuższego czasu i żadne słowa, jakie mogłaby pokrzywdzona wypowiedzieć w trakcie inkryminowanego zdarzenia nie mogły stanowić dla niego zaskoczenia. Jak wcześniej wykazano oskarżony dopuścił się tego czynu nie pod wpływem chwili, emocji związanych ze spotkaniem z pokrzywdzoną, lecz zamiar ten powstał u niego wcześniej, pod wpływem całości przeżyć związanych z rozstaniem z żoną. Oskarżony już znacznie wcześniej wiedział, że jego żona zdradzała go, nawiązywała kontakty seksualne z innymi mężczyznami, a co za tym idzie wydarzenia w nocy z 27 na 28 sierpnia bądź nieco wcześniejsze nie mogły stanowić dla niego zaskoczenia. Oskarżony był świadom, iż pokrzywdzona utrzymuje kontakty intymne z K. G. (1), a nawet można powiedzieć, że zaakceptował tą sytuację, życząc jej powodzenia (wiadomość z 26 sierpnia). W związku z tym brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, iż rankiem 28 sierpnia 2021 roku miały miejsce jakiekolwiek wydarzenia, które mogły wywołać u oskarżonego stan silnego wzburzenia.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. W. (1)

1

1

Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie występowała znaczna ilość okoliczności obciążających, które należało wziąć pod uwagę przy wymiarze kary. Do takich okoliczności należy zaliczyć znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, oraz fakt, iż sprawca godził w najwyższe dobro jakim jest zdrowie i życie ludzkie. Fakt pozbawienia życia drugiego człowieka sam w sobie zasługuje na szczególną dezaprobatę i potępienie. Oskarżony działał ze znaczną agresją, która przejawiała się w zadaniu kilku uderzeń pokrzywdzonej i duszeniu jej przez znaczny okres czasu. Te okoliczności wskazują na konieczność wymierzenia mu kary w górnej granicy ustawowego zagrożenia. Dodać należy, iż oskarżony zaatakował znacznie słabszą od niego kobietę, która nie miała praktycznie żadnej możliwości obrony. Ponadto działanie oskarżonego cechowała brutalność i determinacja pozbawienia życia drugiego człowieka. Motyw działania oskarżonego również należy potraktować jako okoliczność obciążającą. Zazdrość wobec małżonki, chęć kontrolowania jej, a nawet zemsty za to, że chce ułożyć swoje życie w inny sposób, aniżeli w towarzystwie oskarżonego, absolutnie nie są okolicznościami, które w jakikolwiek sposób uzasadniałyby czy tłumaczyły zachowanie oskarżonego. Oskarżony działał, więc bez uzasadnionego powodu i rozmyślnie pozbawił życia osobę, której śmierć należy ocenić jako nie mającą żadnego uzasadnienia. Dopuszczając się tego czynu oskarżony wyrządził również niewyobrażalną krzywdę wielu innym osobom, przede wszystkim swoim synom, których pozbawił matczynej opieki i miłości, rodzicom i rodzeństwu pokrzywdzonej, których pozbawił bliskiej im osoby. Jako okoliczności obciążające należy również potraktować działania oskarżonego po dokonaniu zabójstwa, a mianowicie metodyczne ukrywanie śladów zabójstwa, dokonanie podpalenia zwłok, konsekwentne ukrywanie tego czynu przez kolejne dni, pozorowanie zainteresowania losami pokrzywdzonej.

Jako okoliczności łagodzące Sąd potraktował przyznanie się do winy oskarżonego, wskazanie miejsca ukrycia zwłok, wyrażenie skruchy. Zauważyć jednak należy, iż oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie był szczery, ukrywał swoje faktyczne działanie, starał się przedstawić w jak najlepszym świetle, co prowadzi do wniosku, iż nie należy przeceniać wagi samego przyznania się.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu karę 25 lat pozbawienia wolności.

K. W. (1)

2

1

Ponadto Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego K. W. (1) obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyrządzoną przestępstwem opisanym w punkcie 1 sentencji wyroku zasądzając od oskarżonego K. W. (1) na rzecz pokrzywdzonego F. W. (1) kwotę 150.000 (sto pięćdziesiąt tysięcy) zł. Niewątpliwie krzywda, jaką wyrządził oskarżony synowi pokrzywdzonej - F. jest olbrzymia, spowodował bowiem śmierć osoby dla niego najbliższej - matki, z którą był silnie związany emocjonalnie. Krzywda ta wyraża się w tęsknocie za matką, cierpieniu, bólu i poczuciu osamotnienia. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie te przykre doznania towarzyszą małoletniemu, nawet jeżeli obecnie, z uwagi na jego wiek, nie uświadamia sobie ich w pełni. Trauma związana z faktem brutalnego zabójstwa jego matki z pewnością będzie ciążyć na jego dalszym życiu. Orzeczona zatem kwota zadośćuczynienia jest odpowiednia i uzasadniona, na pewno nie można jej uznać za wygórowaną. Wskazania wymaga, że tego jak wielkie jest i będzie cierpienie osoby po stracie osoby najbliższej, jak wielką odczuwa dana osoba pustkę w następstwie utraty osoby kochanej, nie da się wyliczyć matematycznie. W gruncie rzeczy żadna kwota nie wynagrodzi wyrządzonej F. W. (1) krzywdy.

K. W. (1)

3

1

Ponadto Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego K. W. (1) obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyrządzoną przestępstwem opisanym w punkcie 1 sentencji wyroku zasądzając od oskarżonego K. W. (1) na rzecz pokrzywdzonego F. W. (2) kwotę 150.000 (sto pięćdziesiąt tysięcy) zł. Sąd kierował się tymi samymi względami, co w przypadku zadośćuczynienia na rzecz F. W. (1).

K. W. (1)

4

1

Ponadto Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego K. W. (1) obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyrządzoną przestępstwem opisanym w punkcie 1 sentencji wyroku zasądzając od oskarżonego K. W. (1) na rzecz pokrzywdzonej M. B. kwotę 20.000 (dwadzieścia tysięcy) zł. Sąd kierował się odpowiednio tymi samymi względami, co w przypadku zadośćuczynienia na rzecz F. W. (1).

K. W. (1)

5

1

Ponadto Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego K. W. (1) obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyrządzoną przestępstwem opisanym w punkcie 1 sentencji wyroku zasądzając od oskarżonego K. W. (1) na rzecz pokrzywdzonego R. B. (1) kwotę 20.000 (dwadzieścia tysięcy) zł. Sąd kierował się odpowiednio tymi samymi względami, co w przypadku zadośćuczynienia na rzecz F. W. (1).

K. W. (1)

6

1

Ponadto Sąd na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego K. W. (1) obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyrządzoną przestępstwem opisanym w punkcie 1 sentencji wyroku zasądzając od oskarżonego K. W. (1) na rzecz pokrzywdzonego K. B. kwotę 20.000 (dwadzieścia tysięcy) zł. Sąd kierował się odpowiednio tymi samymi względami, co w przypadku zadośćuczynienia na rzecz F. W. (1).

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. W. (1)

7

Sąd na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie.

6.  inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

8

Sąd na podstawie art. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze z 26 maja 1982 roku zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. S. kwotę 3.394,80 zł (trzy tysiące trzysta dziewięćdziesiąt cztery złote osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za wykonywanie czynności kuratora dla małoletniego pokrzywdzonego F. W. (1) wraz z należnym podatkiem od towarów i usług. Ustalając wysokość tej opłaty Sąd kierował się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20.12.2022 roku w sprawie SK 78/21. Mając na uwadze to rozstrzygnięcie Sąd ustalił wysokość opłaty na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5 i § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22.10.2015 roku.

9

Sąd na podstawie art. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze z 26 maja 1982 roku zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat B. K. kwotę 3.985,20 zł (trzy tysiące dziewięćset osiemdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za wykonywanie czynności kuratora dla małoletniego pokrzywdzonego F. W. (2) wraz z należnym podatkiem od towarów i usług. Ustalając wysokość tej opłaty Sąd kierował się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20.12.2022 roku w sprawie SK 78/21. Mając na uwadze to rozstrzygnięcie Sąd ustalił wysokość opłaty na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5 i § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22.10.2015 roku.

10

Mając na uwadze orzeczoną karę bezwzględną pozbawienia wolności, oraz fakt, że oskarżony nie osiąga żadnych dochodów Sąd zwolnił go od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów procesu.

7.  Podpis

SSO Marcin Buzdygan SSO Dorota Ociepa - Biel