sygn. I C 791/22 4 marca 2026 Sąd Okręgowy w Olsztynie

Wyrok z 4 marca 2026, sygn. I C 791/22

Data orzeczenia 4 marca 2026

Sąd Sąd Okręgowy w Olsztynie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Ewa Oknińska

Tagi

#Sąd Okręgowy w Olsztynie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 11 kpc art. 98 kpc art. 100 kpc art. 189 kpc art. 203 kpc art. 235 kpc art. 322 kpc art. 355 kpc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)

art. 361 kc art. 415 kc art. 444 kc art. 445 kc art. 448 kc art. 455 kc art. 481 kc

Sygn. akt: I C 791/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 marca 2026 r.

Sąd Okręgowy w O. I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Ewa Oknińska,
Protokolant:	sekretarz sądowy Alicja Pniewska,

po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. w O.

na rozprawie

sprawy z powództwa G. B.

przeciwko J. F.

o zapłatę, rentę i ustalenie

I. umarza postępowanie o zapłatę kwoty 2.331,40 zł dochodzonej tytułem odszkodowania,

II. zasądza od pozwanego J. F. na rzecz powoda G. B. kwotę 85.000 (osiemdziesiąt pięć tysięcy) zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty,

III. zasądza od pozwanego J. F. na rzecz powoda G. B. kwotę 6.590,46 (sześć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt 46/100) zł tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty,

IV. zasądza od pozwanego J. F. na rzecz powoda G. B. kwotę 4.000 (cztery tysiące 00/100) zł tytułem wyłożenia z góry sumy potrzebnej na koszty leczenia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty,

V. zasądza od pozwanego na rzecz powoda rentę z tytułu zwiększonych potrzeb w kwocie 1.647 (jeden tysiąc sześćset czterdzieści siedem) zł miesięcznie, poczynając od dnia 26 sierpnia 2019 r. do dnia 26 października 2019 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty,

VI. zasądza od pozwanego na rzecz powoda rentę z tytułu zwiększonych potrzeb w kwocie 383,33 (trzysta osiemdziesiąt trzy 33/100) zł miesięcznie, poczynając od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty,

VII. zasądza od pozwanego na rzecz powoda rentę z tytułu zwiększonych potrzeb w kwocie 383,33 (trzysta osiemdziesiąt trzy 33/100) zł miesięcznie, poczynając od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty,

VIII. zasądza od pozwanego na rzecz powoda rentę z tytułu zwiększonych potrzeb w kwocie 383,33 (trzysta osiemdziesiąt trzy 33/100) zł miesięcznie, płatną z góry do 10 dnia każdego miesiąca, poczynając od dnia 1 marca 2026 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat,

IX. ustala odpowiedzialność pozwanego za szkody na osobie powoda, które mogą ujawnić się w przyszłości w związku ze zdarzeniem z dnia 18 sierpnia 2019 r.,

X. w pozostałym zakresie oddala powództwo,

XI. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5.306,48 zł tytułem kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty,

XII. nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w O. kwotę 1.163,66 zł tytułem kosztów sądowych,

XIII. nakazuje ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w O. kwotę 1.559,62 zł tytułem kosztów sądowych.

sędzia Ewa Oknińska

Sygn. akt I C 791/22

UZASADNIENIE

Powód J. G. domagał się zasądzenia od pozwanego J. F.:

1. kwoty 150.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i cierpienie w związku ze zdarzeniem z dnia 18 sierpnia 2019 r., wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty,

2. renty z tytułu zwiększonych potrzeb w kwocie po 4.347,00 zł miesięcznie, płatne do rąk powoda z góry do 10-go dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w razie uchybienia terminu płatności którejkolwiek z rat, poczynając od dnia 19 sierpnia 2019 r.,

3. kwoty 17.319,62 zł z tytułem odszkodowania za poniesione przez powoda koszty leczenia, wyżywienia, dojazdów do placówek leczniczych i rehabilitacyjnych oraz koszty, które powód musi ponieść na usunięcie blizn, będące wynikiem zdarzenia z dnia 18 sierpnia 2019 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty,

4. kwoty 15.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za działanie pozwanego, które to doprowadziło do zmarnowania urlopu powoda jednocześnie naruszając dobra osobiste powoda wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 sierpnia 2019 r. do dnia zapłaty,

5. ustalenia odpowiedzialności pozwanego J. F. za skutki zdarzenia z dnia 18 sierpnia 2019 r., które mogą ujawnić się po stronie powoda G. B..

Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powód wskazał, wspólnie z rodziną i znajomymi zaplanował urlop n. M.. W tym celu wyczarterowany został jacht TES31 na okres od dnia 17 sierpnia do 24 sierpnia 2019 r. od pozwanego. W dniu 18 sierpnia 2019 r. znajomy powoda G. M. chciał uruchomić silnik, by wypłynąć z portu, w związku z czym usiadł za sterem siedząc na pokrywie silnika. Powód stał niedaleko kolegi. G. M. przekręcił kluczyk w stacyjce i w tym momencie nastąpił wybuch. Wybuch był tak duży, że odrzucił powoda z miejsca, w którym stał, powód upadł na pokład i leżał po lewej stronie od kabiny. Żona powoda pomogła mu wstać i odprowadziła go na pomost. Powód nie mógł stanąć na prawej nodze, skarżył się na duży ból, szybko na prawej kostce i łydce pojawiła się opuchlizna. Druga noga powoda była opalona, czerwona ze spalonymi włosami. Żona odprowadziła powoda najpierw na pomost, potem na brzeg, gdzie pierwszej pomocy udzielił mu lekarz, który akurat był w pobliżu.

Obrażenia ciała, jakich doznał powód w wyniku wypadku były na tyle poważne, że został on natychmiast przetransportowany transportem sanitarnym do Szpitala (...) Sp. z o.o. w G. w celu podjęcia odpowiednich zabiegów medycznych mających na celu ratowanie jego życia i zdrowia. Po przeprowadzonych badaniach u powoda rozpoznano: złamanie kostki przyśrodkowej prawej goleni, złamanie awulsyjne prawego stawu skokowego, oparzenia termiczne 1-go stopnia goleni i uda. Powodowi założono łuskę gipsową na prawą goleń. Powód został wypisany w stanie ogólnym dobrym.

W dniu 20 sierpnia 2019 r. powód został przyjęty do SP Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej im. (...) w P. Ś.. W dniu 21 sierpnia 2019 r. powód przeszedł operację otwartej repozycji zwichnięcia i złamania wieloodłamowego kostki przyśrodkowej stawu skokowego prawego za pomocą dwóch śrub oraz jednego drutu Kirschnera. Wykonano stabilizację więzozrostu piszczelowo-strzałkowego prawego za pomocą jednej śruby z AO z podkładką oraz rewizję i płukanie górnego stawu skokowego prawego z usunięciem drobnych fragmentów chrzęstno-kostnych.

W dniu 17 października 2019 r. powód zgłosił się do placówki celem usunięcia metalu z więzozrostu piszczelowo-strzałkowego podudzia prawego, wykonano zabieg w znieczuleniu miejscowym.

W okresie od 12 lutego 2020 r. do dnia 4 marca 2020 r. powód przebywał w (...) Centrum (...), (...) im. gen. (...) w (...) Sp. z o.o., gdzie poddawany był leczeniu usprawniającemu i zabiegom fizykoterapeutycznym.

Powód wskazał, że odpowiedzialność pozwanego za wypadek z dnia 18 sierpnia 2019 r. kształtuje się na podstawie art. 415 k.c., art., 444 § 1 k.c., art. 445 § 1 k.c. Powód na skutek wypadku doznał ogromnego uszczerbku na zdrowiu, nie wrócił do dawnej sprawności. Obecnie komfort psychiczny powoda jest znacznie obniżony. Powód w dalszym ciągu nie uporał się z urazem psychicznym, jakiego doznał w następstwie wypadku, obecnie powód zażywa ziołowe leki uspokajające. Zaraz po zdarzeniu z dnia 18 sierpnia 2019 r. powód miał problemy ze snem, kiedy udało mu się zasnąć budziły go koszmary, każdej nocy na nowo przeżywał całe to zdarzenie. Do dzisiaj powód odczuwa lęk, kiedy słyszy wybuch bądź wystrzał. Rozmiar doznanych przez powoda uszkodzeń ciała, jak i doznane straty psychiczne uzasadniają żądanie zadośćuczynienia w kwocie 150.000 zł.

Żądanie reny w wysokości 4.347 zł z tytułu zwiększonych potrzeb obejmuje:

- kwota 2.700,00 zł – koszt miesięcznej rehabilitacji powoda,

- kwota 1.647,00 zł – koszt opieki w wymiarze 3 godzin na dobę (18,30 zł/h x3 hx 30 dni).

Jako podstawę żądania zadośćuczynienia za tzw. „zmarnowany urlop” w wysokości 15.000 zł, powód wskazał art. 448 k.c. Powód od miesięcy oczekiwał z całą rodziną na urlop. Powód na skutek wypadku nie mógł kontynuować urlopu, zostało naruszone jego dobro osobiste w postaci zdrowia. Powód w 2020 r. także nie skorzystał z urlopu, gdyż noga nadal była niesprawna.

Przeprowadzone zabiegi po wypadku pozostawiły u powoda dwie szpecące blizny. Powód chciałby usunąć te blizny, w tym celu powinien odbyć 5 zabiegów co 4 tygodnie, koszt jednego zabiegu to kwota 800 zł, łączny koszt leczenia wynosi 4.000 zł.

(pozew k. 4-23)

W odpowiedzi na pozew pozwany J. F. wniósł o oddalenie powództwa w całości, a nadto o wezwanie do udziału w sprawie (...) S.A. Pozwany wniósł także o zasądzenie od powoda kosztów według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwany wskazał, że został prawomocnie skazany za czyn zabroniony, który spowodował szkodę i krzywdę wskazywaną w pozwie. Pozwany zaprzeczył jednak rozmiarowi tej szkody i krzywdy. Nadto pozwany podniósł, iż roszczenie poza rentą jest niezasadne.

(odpowiedź na pozew k. 199-200)

Pismem z dnia 5 stycznia 2023 r. pełnomocnik pozwanego uzupełnił odpowiedź na pozew i podtrzymał wnioski o oddalenie powództwa w całości, oddalenie w całości wniosku o udzielenie zabezpieczenie. Ponadto złożył wniosek o zawiadomienie o toczącym się procesie i wezwanie do wzięcia udziału w charakterze interwenienta ubocznego (...). Pozwany wniósł o zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwany przyznał okoliczności podane w pozwie w zakresie przyczyn zdarzenia i jego odpowiedzialności. Przyznał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w G.w sprawie (...) został prawomocnie skazany. Wskazał, że nie kwestionuje doznanych przez powoda obrażeń w postaci złamania kości przyśrodkowej oraz złamania prawego stawu skokowego, kwestionuje jednak wysokość i zasadność wystosowanych roszczeń pieniężnych. Nie zgodził się z twierdzeniem, jakoby doznane obrażenia stanowiły tak znaczny uszczerbek, stanowiący o konieczności zasądzenia 150.000 zł zadośćuczynienia. W ocenie pozwanego kwota określona w wyroku karnym w pełni wyczerpuje rekompensatę za doznaną krzywdę. Pozwany zaprzeczył, że powód w dalszym ciągu dotkliwie odczuwa skutki zdarzenia oraz, że koniecznym pozostaje dodatkowa rekompensata pieniężna. Dalsza ekspozycja niemożności prawidłowego funkcjonowania powoda oraz poruszania się, w ocenie pozwanego ma wyłącznie na celu uzyskanie większego zadośćuczynienia i nie ma oparcia w doznanych obrażeniach. W dalszej części pozwany nie zgodził się z koniecznością zasądzenia renty na powoda, pozwany zakwestionował także szereg faktur przedstawionych przez powoda.

(odpowiedź na pozew – uzupełnienie pisma z dnia 4 stycznia 2023 r. k. 207-211)

Pismem z dnia 21 marca 2025 r. powód cofnął pozew wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie kwoty 2.331,40 zł dochodzonej tytułem odszkodowania za koszty leczenia, wyżywienia, dojazdów do placówek leczniczych i rehabilitacyjnych, rehabilitacji, zakupu przedmiotów ortopedycznych, pomocniczych oraz koszty, które musi ponieść na usunięci blizn. Wskazał, że cofnięcie pozwu wynika z błędu matematycznego powstałego przy obliczaniu pierwotnie dochodzonego odszkodowania. Podał, że kwota dochodzonego odszkodowania wynosi 14.988,22 zł

W kolejnym piśmie z 23 kwietnia 2025 r. powód sprecyzował roszczenie odszkodowawcze wskazując, że dochodzona przez niego kwota odszkodowania obejmuje koszty:

1. zakupu leków, środków higienicznych, kosmetyków - 733,42 zł (koszty znajdują potwierdzenie w fakturach - k. 69, 70, 72, 74, 75, 101 akt sprawy),

2. zakup przedmiotów ortopedycznych i pomocniczych – 1.097,47 zł (koszty znajdują potwierdzenie w fakturach - k. 67, 68, 73, 76, 61, 63 akt sprawy),

3. koszt konsultacji lekarskich - 200,00 zł (koszty znajdują potwierdzenie w fakturze -k. 62 akt sprawy),

4. koszt wyżywienia podczas wyjazdów na rehabilitację, leczenie - 1.128,39 zł

(koszty znajdują potwierdzenie w fakturach – k. 65, 76-83, 93, 95 -98 akt sprawy),

5. koszt benzyny na dojazd na rehabilitację, konsultacje lekarskie - 1.604,13 zł (koszty znajdują potwierdzenie w fakturach – k. 84-92 akt sprawy),

6. koszt noclegów, opłat za parking i drogę - 510,00 zł (koszty znajdują potwierdzenie w fakturze – k. 99),

7. koszt zakupu odzieży i obuwia dla powoda - 1.898,63 zł (koszty znajdują potwierdzenie w fakturach – k. 64, 66, 71, 94, 102- 104, paragon - k. 100 akt sprawy),

8. koszt usunięcia blizny - 4.000,00 zł

9. koszt zakupu pokrowca na wędkę (k. 105 akt sprawy) oraz zakupu trzech wędek (k.105 v. – 106)- łącznie 720,00 zł

10. koszt rehabilitacji za okres od października 2020 r. do marca 2022r. - 1.925,00 zł (koszty znajdują potwierdzenie w fakturach –k. 44- 60).

Ponadto powód wskazał, że przed rozpoczęciem urlopu zakupił spory zapas jedzenia, który miał być wykorzystany podczas rejsu. Jedzenie uległo zepsuciu, a częściowo także zniszczeniu podczas pożaru. Dodatkowo powód zakupił odzież i obuwie dla rodziny specjalnie na wyjazd na łódkę, które uległy zniszczeniu podczas pożaru. Wysokość szkody w tym przypadku to kwota 1.161,18 zł.

(pismo z 21.03.2025 r. k. 600-601, pismo z 23.04.2025 r. k. 620-624)

Postanowieniem z dnia 17 lutego 2023 r. Sąd Okręgowy w O. I Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt (...) udzielił zabezpieczenia roszczenia powoda G. B. o rentę z tytułu zwiększonych potrzeb przez czas trwania postępowania poprzez zobowiązanie pozwanego J. F. do zapłaty na rzecz powoda renty w kwocie 720 zł miesięcznie, płatną z góry do 10 dnia każdego miesiąca, poczynając od dnia 04 lipca 2022 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat. W pkt II postanowienia Sąd oddalił wniosek powoda o zabezpieczenie roszczenia o rentę, w pozostałym zakresie.

(postanowienie Sądu Okręgowego w O. sygn. akt (...)k. 294)

(...) S.A., mimo otrzymania zawiadomienia o toczącym się procesie, nie złożył interwencji ubocznej.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 14 maja 2019 r. pomiędzy pozwanym a G. M. została zawarta umowa czarteru jachtu TES 32 Dreamer o numerze rejestracyjnym (...), w terminie od 17 sierpnia 2019 r. do 24 sierpnia 2019 r. Na jachcie tym przebywał także powód wraz z rodziną.

(dowód: umowa o czarter jachtu k. 40, bezsporne)

W dniu 18 sierpnia 2019 r. na wyczarterowanym jachcie doszło do wybuchu butli z gazem. W konsekwencji powyższego J. G. został przewieziony do Szpitala (...) sp. z o.o. w G.w którym u powoda rozpoznano złamanie kostki przyśrodkowej prawej goleni, złamanie awulsyjne prawej kości skokowej i oparzenia termiczne I stopnia lewej goleni i uda. Powód nie wyraził zgody na proponowane leczenie operacyjne. Powodowi założono łuskę gipsową na prawą goleń i zastosowano leczenie farmakologiczne. W zaleceniach wskazano leczenie operacyjne w innym ośrodku, bliższym zamieszkania, złamania kostki przyśrodkowej prawej goleni, elewację kończyny i zakaz obciążania.

(dowód: karta informacyjna oddziału urazowo-ortopedycznego k. 32-32v., karta informacyjna szpitalnego oddziału ratunkowego k. 33)

Powód kontynuował leczenie w SP Wojewódzkim Szpitalu (...). dr J. R., gdzie został przyjęty w dniu 20 sierpnia 2019 r. U G. B. rozpoznano awulsyjne złamanie kostki przyśrodkowej podudzia prawego z uszkodzeniem powierzchni stawowej stawu skokowego górnego, stłuczenie ½ podudzia prawego i oparzenie I stopnia dalszego odcinka uda lewego oraz bliższego odcinka podudzia lewego po stronie bocznej. W dniu 21 sierpnia 2019 r. u powoda wykonano leczenie operacyjne, otwartą repozycję zwichnięcia i złamania wieloodłamowego kostki przyśrodkowej stawu skokowego prawego za pomocą 2 śrub oraz 1 druta Kirschnera, stabilizację więzozrostu piszczelowo-strzałkowego prawego za pomocą 1 śruby AO z podkładką, a nadto rewizję i płukanie górnego stawu skokowego prawego z usunięciem drobnych fragmentów chrzęstno-kostnych. W dniu 26 sierpnia 2019 r. powód został wypisany do domu w stanie ogólnym i miejscowo dobrym, z kończyną unieruchomioną w ortezie typu Walker. Zalecono chodzenie w asekuracji 2 kul łokciowych bez obciążania kończyny operowanej, z kontaktem stopy z podłożem.

Następnie powód był ponownie leczony operacyjnie w SP (...) Szpitalu (...) im. dr (...) w dniu 17 października 2019 r. Powodowi usunięto śruby z więzozrostu piszczelowo-strzałkowego podudzia prawego. J. G. został wypisany do domu w tym samym dniu, z zaleceniem wyższego ułożenia kończyny celem zapewnienia prawidłowych warunków gojenia rany pooperacyjnej. Do czasu wygojenia rany powód otrzymał zalecenie chodzenia w asekuracji kul łokciowych z częściowym obciążaniem kończyny operowanej, następnie po wygojeniu rany i usunięciu szwów chodzenie z narastającym obciążeniem kończyny. Po wygojeniu rany pooperacyjnej wskazano na pilną rehabilitację.

Następnie powód kontynuował leczenie w (...) Szpitala (...). dr (...).

(dowód: karta informacyjna z leczenia szpitalnego Sp. (...) Szpitala (...). dr J. R. k. 34-34v., k. 35, skierowanie do poradni ortopedycznej k. 36)

W dniu 12 lutego 2020 r. powód podjął leczenie w (...), gdzie przebywał do 4 marca 2020 r. U G. B. rozpoznano stan po przebytym leczeniu operacyjnym złamania kostki przyśrodkowej podudzia prawego i blok prawej nogi. W ramach leczenia powód został poddany ćwiczeniom usprawniającym i zabiegom fizykoterapeutycznym. Powodowi zalecono kontynuację zastosowanych ćwiczeń, nieprzeciążanie prawego stawu skokowego, zażywanie leków jak dotychczas pod kontrolą lekarza rodzinnego i dalsze leczenie w (...). Powód pozostawał niezdolny do pracy w dniach 12.02 – 2.04.2020 r.

(dowód: karta informacyjna z leczenia szpitalnego (...) k. 37-38)

Powód w dniu 6 października 2020 r. zgłosił się na konsultację do Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej (...) (...). W badaniu przedmiotowym u powoda wskazano, że porusza się samodzielnie, chód pozanormatywny ze skróceniem lewej fazy podporowej, obniżeniem lewego barku oraz kompensacyjnym napięciem kończyn górnych i odcinka piersiowego kręgosłupa, brakiem rotacji tułowia w czasie chodu. W wystawionym zaświadczeniu wskazano, że powód wymaga wielokierunkowej i systematycznej rehabilitacji do momentu odzyskania prawidłowych wzorców ruchowych.

(dowód: zaświadczenie Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Centrum (...) (...) k. 39)

Powód poddał się rehabilitacji w związku z następstwami zdarzenia z dnia 18 sierpnia 2019 r. w dniach od 6 października 2020 r. do 4 marca 2022 r. i w dniach od 3 listopada 2022 r. do 15 listopada 2022 r.

(dowód: faktury z (...)k. 44-60, , faktura (...) k. 219, faktura (...) k. 220, faktura nr (...) k. 221,faktura nr (...) k. 223)

(dowód: dokument konsultacji z dnia 6.11.2020 r. k. 111)

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2021 r. Sąd Rejonowy w Giżycku II Wydział Karny sygn. akt(...), M. X. (2) uznał za winnego, że w okresie od 17 do 18 sierpnia 2019 r. w m. D. gm. J. na terenie (...) na jeziorem T. nieumyślnie naraził na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu G. B., G. M., B. B., M. M. oraz małoletnich D. B., A. B., M. W. i J. M. w ten sposób, że będąc właścicielem jachtu żaglowego typu TES32 o nazwie (...) nr rej. (...) dopuścił do użytkowania przez wymienionych wskazanego jachtu mimo, iż pokładowa instalacja gazowa nie spełnia wymagań określonych w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla rekreacyjnych jednostek pływających i skuterów wodnych poprzez przechowywanie butli z gazem w schowku nie zapewniającym wentylacji na zewnątrz, co doprowadziło do zgromadzenia się pod pokładem gazu ulatniającego się z nieszczelnego połączenia butli z reduktorem, a następnie eksplozji tego gazu w dniu 18 sierpnia 2019 r. w wyniku czego G. B. doznał obrażeń ciała w postaci złamania awulsyjnego kostki przyśrodkowej podudzia prawego z uszkodzeniem powierzchni stawowej stawu skokowego górnego, stłuczenia podudzia prawego oraz poparzenia I stopnia dalszego odcinka uda lewego oraz bliższego odcinka podudzia lewego po stronie bocznej naruszających czynności ciała lub rozstrój zdrowia na okres powyżej siedmiu dni, zaś G. M. doznał obrażeń ciała w postaci złamania górnej blaszki granicznej kręgu L4, złamania wyrostka poprzecznego kręgu L4 po stronie lewej, złamania żebra VIII po stronie prawej, oparzeń I/II stopnia obu przedramion oraz obniżenia górnej blaszki granicznej trzonu kręgu L3 naruszających czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na okres powyżej siedmiu dni i skazał go na karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych przy przyjęciu, że wysokość jednej stawki dziennej równa się kwocie 40 zł. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci m.in. zadośćuczynienia na rzecz G. B. w kwocie 15.000 zł.

Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 28 września 2021 r. (sygn. akt (...)) utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Pozwany uiścił na rzecz powoda kwotę 15.000 zł z tytułu orzeczonego środka kompensacyjnego.

(dowód: wyrok Sądu Rejonowego w G.- k. 41-42, wyrok Sądu Okręgowego w O. k. 43, ponadto dokumenty z akt sprawy sygn. akt (...) – wyrok – k, 317, wyrok sygn. akt (...) – k. 446, zeznania świadka G. G. – k. 279 v., zeznania powoda k. 279 v., zeznania pozwanego – k. 280)

W związku z obrażeniami odniesionym na skutek zdarzenia z dnia 18 sierpnia 2019 r. powód przebywał pół roku na zwolnieniu lekarskim, a następnie pobierał świadczenie rehabilitacyjne.

(dowód: zeznania świadka E. B. k. 277v.-278, zeznania świadka B.B.k. 278v.-279, zeznania powoda – k. 609 v. - 610)

W badaniu fizykalnym wykonanym przez biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii u powoda stwierdzono ograniczenie ruchomości stawu skokowego, co znacznie ogranicza funkcję statyczno-dynamiczną ustroju. Powód nie może wykonać przysiadu, ma problemy z kucaniem i chodzeniem po schodach. Utrwalone objawy 5 lat po zdarzeniu nadal utrzymuje się obrzęk stawu, ograniczenie ruchomości, niewydolne stanie na palcach. Występuje wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia następowej choroby zwyrodnieniowej stawu skokowo-goleniowego prawego. Po wypadku powód wymagał pomocy i opieki około 6 tygodni, przez około 3 godziny dziennie (pomoc przy czynnościach życia codziennego). Zdaniem biegłego ortopedy i traumatologa korzystanie przez powoda z rehabilitacji jest uzasadniona.

Biegły z zakresu ortopedii i traumatologii na podstawie załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2022 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu przyznał powodowi 15% trwałego uszczerbku na zdrowiu na skutek złamania kostki przyśrodkowej prawej goleni leczone operacyjnie i złamania bocznej krawędzi kości skokowej prawej przez przemieszczenia.

Za oparzenie termiczne I stopnia lewej goleni i uda, biegły nie przyznał trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda.

(dowód: opinia biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii A. M. k. 495-500, opinia uzupełniająca biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii A. M. k. 543-544, II opinia uzupełniająca biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii A. M. k. 575)

Powód został przebadany przez biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej, który ocenił ruchomość stawu skokowego prawego: zgięcie 10 stopni (ograniczony), wyprost 15 stopni (lekko ograniczony) i ruchomość stawu skokowego lewego: zgięcie 20 stopni (w granicach normy), wyprost 23 stopnie (w granicach normy). Powód korzystał z zabiegów rehabilitacyjnych w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia jak również z rehabilitacji prywatnej. W ramach obu form rehabilitacji powód korzystał z kilku rodzajów zabiegów rehabilitacyjnych: terapia manualna, ćwiczenia indywidualne, ćwiczenia czynno-bierne, laseroterapia, pole magnetyczne, kąpiel wirowa kończyn dolnych, ćwiczenia w basenie. Wszystkie te zabiegi zostały dobrane prawidłowo i były niezbędne w przypadku powoda. Z dostępnej dokumentacji medycznej jak również w oparciu o badanie fizjoterapeutyczne stwierdzić można, iż rehabilitacja powoda prowadzona była w oparciu o Polski Model Rehabilitacji. Rehabilitacja powoda prowadzona była bardzo intensywnie i profesjonalnie a zmniejszenie jej intensywności lub jej późniejsze zapoczątkowanie spowodowałoby wydłużenie czasu potrzebnego do osiągnięcia obecnych efektów leczenia lub ich zmniejszenie. Rehabilitacja powoda powinna być nadal kontynuowana nienależnie, czy jest to w ramach darmowej opieki zdrowotnej czy zabiegów w pełni płatnych. Kolejki na zabiegi rehabilitacyjnej w ramach NFZ są tak długie, że korzystanie tylko z tej formy rehabilitacji nie jest możliwe w przypadku rehabilitacji powypadkowej, która wymaga intensywnego i skutecznego działania w celu odzyskania pełni sprawności. W przypadku powoda i jego obecnych dolegliwości, rehabilitacja powinna być prowadzona dwutorowo i mieć na celu działalnie przeciwbólowe, jak również poprawiające zakres ruchu w stawie skokowym.

Powód wymaga stałej rehabilitacji prowadzonej 2-3 razy do roku w turnusach dwu tygodniowych. Czas oczekiwania na rehabilitację w okolicy zamieszkania powoda wynosi około 8-9 miesięcy co za tym idzie realnie z zabiegów w ramach NFZ Powód jest w stanie skorzystać 1 raz w skali roku. Powoduje to sytuację, że 2 razy w roku Powód powinien korzystać z rehabilitacji w ramach zabiegów prywatnych (w pełni płatnych). Powodowi powinny zostać zaproponowane zabiegi takie jak: ćwiczenia indywidualne, masaż stawu skokowego oraz zabiegi fizykalne mające działanie przeciwbólowe. Koszt jednego takiego turnusu rehabilitacyjnego (2 tygodnie) wynosi średnio około 2300 zł.

Zaproponowany plan rehabilitacji w postaci 3 turnusów rehabilitacyjnych (2 tygodniowych) w skali roku jest intensywny i w ocenie biegłego nie powinien być zwiększany. Odstęp pomiędzy poszczególnymi turnusami rehabilitacyjnymi powinien wynosić ok. 3-4 miesięcy, co spowodowane jest chociażby potrzebą oceny skuteczności zrealizowanej rehabilitacji jak również odpoczynkiem tkanek od bodźców fizykalnych, zastosowanych podczas turnusu.

Roczny koszt dwóch turnusów prywatnych wynosi 4600 zł, co przekłada się na kwotę 383,33 zł miesięcznie. Taki plan rehabilitacji powoda zabezpiecza jego obecne potrzeby leczenia i nie wymaga dodatkowych nakładów finansowych jak również innych rodzajów rehabilitacji dokładanej pomiędzy turnusami. Ćwiczenia wykonywane w domu a nauczone podczas turnusów mogą być wykonywane samodzielnie i nie wymagają profesjonalnej kontroli.

W ocenie biegłego wszystkie przedstawione przez powoda koszty związane z rehabilitacją są uzasadnione i mieszczą się w średnich cenach obowiązujących w okolicy zamieszkania powoda.

Od wypadku do badania powoda przez biegłego w 2023 r. minęło 4 lata i stan zdrowia powoda w tym czasie został utrwalony i nie ulegał znaczącej zmianie. Po 6 latach od wypadku dolegliwości w obrębie stawu skokowego prawego mają charakter utrwalony. W związku z tym, że powód nadal odczuwa dolegliwości bólowe tej okolicy ciała, postulowana przez biegłego rehabilitacja pozostaje w pełni adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem z 2019 r. Rehabilitacja powoda przynosi każdorazowo okresowe zmniejszenie dolegliwości bólowych i zwiększenie zakresu ruchu w stawie skokowym prawym.

(dowód: opinia biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej k. 396-409, opinia uzupełniająca biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej k. 480-484, II opinia uzupełniająca biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej k. 616-617, III opinia uzupełniająca biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej k. 642-643, IV opinia uzupełniająca biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej k. 670-671, V opinia uzupełniająca biegłego z zakresu rehabilitacji medycznej k. 692-695)

Powód został przebadany przez biegłą psycholog i psychiatrę, które zgodnie stwierdziły, że powód nie ujawnia objawów psychotycznych, afektywnych czy klinicznych objawów organicznego uszkodzenia OUN. Osobowość nie ujawnia cech rozchwiania w swej strukturze. W funkcjonowaniu powoda na przestrzeni czasu od wypadku do powrotu do sprawności pozwalającej na wykonywanie mu bieżących czynności, w tym także czynności w zakresie samoobsługi, dominującym elementem było cierpienie fizyczne z powodu uszkodzonej nogi. W aktualnym stanie psychicznym powód pozostaje logiczny w kontakcie słownym. Afekt ma dostosowany do wypowiadanych treści. Pozostaje w nastroju wyrażanym adekwatnie do sytuacji. Lęku i niepokoju nie ujawnia. Reasumując biegłe zgodnie stwierdziły, że okoliczności związane z wypadkiem z dnia 19 sierpnia 2019 r. ze względów psychiatrycznych i psychologicznych, nie wpłynęły trwale i niekorzystnie na psychospołeczne funkcjonowanie powoda, także nie wywoływały one skutku w postaci uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu rozstroju zdrowia psychicznego.

(dowód: opinia biegłych psychiatry T. A. i psycholog M. C. T. k. 435-442)

Występujące u powoda blizny na kończynie dolnej prawej na powierzchni przyśrodkowej 3x0,5 i 1,5x2 to blizny pooperacyjne. Są skutkiem nie urazu, a właściwego leczenia operacyjnego, są to rany chirurgiczne dające blizny w miejscach dostępów chirurgicznych. Według dostępnej dokumentacji medycznej leczenie było właściwe dla urazu i przeprowadzone we właściwy sposób, w renomowanym ośrodku wybranym przez poszkodowanego. Blizny na skórze w tej okolicy nie powodują ubytku funkcji. Ubytki funkcji nie są też skutkiem przeprowadzonej operacji, a są skutkiem urazu. Przy założeniu poszukiwania poprawy i przybliżania do stanu skóry sprzed operacji, po zakończeniu leczenia można wdrożyć leczenie między innymi takie jak prowadzone wcześniej - laseroterapia. Koszty zabiegów prowadzonych przez wykwalifikowanych lekarzy specjalistów biegły ocenił jako adekwatne na czas prowadzenia terapii, przy czym koszty te aktualnie mogą być wyższe.

W związku z bliznami pooperacyjnymi podudzia prawego biegły ocenił stały uszczerbek na zdrowiu powoda na 1%.

(dowód: opinia biegłego z zakresu chirurgii plastycznej Ł. B. k. 563-564, ustna opinia uzupełniająca biegłego z zakresu chirurgii plastycznej k. 609 – 609 v.)

W związku ze zdarzeniem powód poniósł następujące koszty:

1. zakupu leków i środków higienicznych w łącznej kwocie 376,51 zł, które znalazły potwierdzenie w następujących fakturach:

- (...) (k.69) 49.18 zł;

- (...) (k.70) 138,50 zł; (nie uwzględniono z powyższej faktury: 24,29 zł za zakup Biotebal szampon, 19,89 zł za zakup Bioliq serum pod oczy,

- (...) (k.72) 136,60 zł;

- 6/(...) (k.74) 27,00 zł;

- (...) (k.75) 25,23 zł;

2. zakupu przedmiotów ortopedycznych i pomocniczych w łącznej kwocie 533,47 zł, na które składają się:

- kule łokciowe - faktura (...) (k.67) 69,99 zł,

- masażer do stóp, faktura (...) (k.76) 23,49 zł,

- trampolina fitness, faktura vat decathlon (k.61) 169,99 zł,

- orteza typu N., faktura (...) (k.63) 270 zł (350,00 zł – 80 zł refundacji = 270 zł),

3. konsultacji lekarskich, faktura (...) (k.62) 200,00 zł;

4. paliwa na dojazd na rehabilitację, konsultacje lekarskie w łącznej kwocie 1.424,30 zł, które znalazły potwierdzenie w następujących fakturach:

- (...) (k.84) 116,98 zł;

- (...) (k.85) – tylko olej napędowy: 233,31 zł;

- (...) (k.86) 160,48 zł;

- (...)19 (k.87) 200,04 zł;

- (...) (k.89) 155,37 zł;

- (...) (k.90) 150,00 zł;

- (...) (k.91) 255,01 zł;

- (...) (k.92) 153,11 zł;

5. noclegu w kwocie 250,00 zł. który znalazł potwierdzenie w fakturze (...) (k.99);

6. pokrowca na wędkę oraz trzech wędek w łącznej cenie 720,00 zł,

7. rehabilitacji za okres od października 2020 r. do marca 2022r. w łącznej kwocie 1935,00 zł, które znalazły potwierdzenie w następujących fakturach:

- (...) (k.44) 100zł;

-(...) (k.45) 150 zł;

(...) (k.46) 100 zł;

- (...) (k.47) 100 zł;

-(...) (k.48) 100 zł;

- (...) (k.49) 100 zł;

- (...) (k.51) 110 zł;

- 2/(...) (k.50) 110 zł;

- 1/(...) (k.52) 110 zł;

- 2/(...)11, (k.53) 110 zł;

- 4/(...)/11 (k.54) 110 zł;

- 1/(...)/12 (k.55) 110 zł;

- 1/(...)01 (k.56) 125 zł;

- 2/(...) (k.57) 125 zł;

- 4/(...) (k.58) 125 zł;

- 2/(...)02 (k.59) 125 zł;

- 1/(...) (k.60) 125 zł;

8. jedzenie, odzież i obuwie, które miały być wykorzystane podczas rejsu a uległy zepsuciu bądź zniszczeniu podczas pożaru w łącznej kwocie 1.161,18 zł,

(dowód: faktury jw. a nadto zeznania świadka B. B. – k. 278- 278 v., zeznania powoda k. 279v.-280, k. 609 v – 610, zeznania pozwanego k. 280, 610, pismo z dnia 06.11. 2020 r. – k. 111)

Przed wypadkiem powód był aktywny fizycznie – grał w piłkę nożną w klubie piłkarskim, jeździł na rowerze i na nartach, uprawiał wspinaczkę. Ponadto hobby powoda było spinningowanie na rzece. Po wypadku powód musiał zrezygnować z wyżej wymienionych aktywności. Bezpośrednio po wypadku powód wymagał pomocy we wszystkich czynnościach nie wyłączając czynności fizjologicznych – co stanowiło dla niego również duże obciążenie psychiczne. Powód potrzebował pomocy innych osób przy czynnościach życia codziennego. przez 2 miesiące przez 3 godziny dziennie, po opuszczeniu szpitala, tj. od dnia 26 sierpnia 2019 r.

Po około półtora roku po wypadku, powód wrócił do pracy w sklepie spożywczym, którego jest właścicielem. Obecnie powód jest samodzielny i potrzebuje pomocy w pracy w sklepie przy dźwiganiu ciężkich rzeczy. Powód nie może chodzić po nierównym terenie, nie na problemy z wykonywaniem prac ogrodowych na działce. Ma problemy z chodzeniem po schodach i dłuższym prowadzeniem auta, z uwagi na to, że noga odpowiadająca za sterowanie pedałem gazu zaczyna go boleć. Jego skóra, która uległa oparzeniu, na słońcu czerwieni się i piecze. Powód korzysta z rehabilitacji z NFZ, jednak ich dostępność jest ograniczona oraz w miarę możliwości korzysta z prywatnych rehabilitacji. Ponadto wykonuje ćwiczenia w domu.

(dowód: zeznania powoda k. 279v.-280, k. 609 v – 610, zeznania świadka E. B. k. 277v.-278, zeznania świadka B. B. k. 278v.-279, k arty informacyjne z leczenia szpitalnego Sp. Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej im. dr J. R. k. 34-34v., k. 35, opinia biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii A. M. k. 495-500 )

Sąd zważył, co następuje:

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Dokonując powyższego rozstrzygnięcia Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez strony, których prawdziwości nie kwestionowano.

Sąd uwzględnił zeznania świadków E. B. i B. B. w tym zakresie, w którym znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Zeznania odnosiły się do rozmiaru krzywdy doznanej przez powoda wskutek wypadku.

Sąd dał wiarę zeznaniom G. M., który był obecny na jachcie w chwili wybuchu i potwierdził, że miał spędzić czas z powodem i jego rodziną na wspólnym rejsie. Świadek ten potwierdził także, że do wybuchu doszło po przekręceniu kluczyka w stacyjce jachtu. Sąd pominął na podstawie 235^{(
2 )} § 1 pkt 2 k.p.c. wniosek dowodowy strony powodowej o dopuszczenie dowodu z uzupełniających zeznań tego świadka uznając, że złożone przez niego zeznania na piśmie (k. 386-387) są wystarczające w zakresie mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zresztą pozwany nie kwestionował okoliczności zdarzenia.

Za wiarygodne przyjęto także zeznania powoda G. B. dotyczące rozmiaru dolegliwości bólowych, które towarzyszyły mu po wypadku i towarzyszą do chwili obecnej.

Sąd dał także wiarę zeznaniom pozwanego J. F., w zakresie w jakim zeznania te nie stały w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zeznania te pomocne były również przy ustalaniu wysokości należnego powodowi odszkodowania w zakresie przedmiotów zniszczonych podczas akcji gaśniczej.

Odnośnie zeznań świadkaK. N., Sąd dał im wiarę, jednak z uwagi na to, że świadek nie pamiętał okoliczności o które był pytany, jego zeznania nie przyczyniły się do poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych z zakresu: rehabilitacji medycznej w osobie P. Z., psychiatrii w osobie T. A., psychologii w osobie M. T. (1), ortopedii w osobie A. M. i chirurgii plastycznej w osobie Ł. B.. W ocenie Sądu opinie te są rzetelne, jasne, nie zawierają sprzeczności ani luk. Biegli w sposób przekonywujący uzasadnili wnioski zawarte w rzeczonych opiniach.

Ponadto biegli A. M. i P. Z. ustosunkowali się w opiniach uzupełniających do podniesionych przez strony zastrzeżeń.

Wszystkie dowody zostały przeprowadzone w tej sprawie w kierunku ustalenia wysokości krzywdy i szkody, których powód doświadczył na skutek wypadku z dnia 18 sierpnia 2019 r. a także zakresu potrzeb rehabilitacyjnych powoda, zarówno po wypadku jak i na przyszłość oraz ewentualnego ustalenia ich charakteru, częstotliwości i kosztów.

Nieprzeprowadzone dowody w ocenie Sądu nie miały zaznaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i w konsekwencji zmierzały jedynie do przedłużenia postępowania, wobec czego zostały pominięte na podstawie art. 235² § 1 pkt. 2 k.p.c. Sąd nie uwzględnił wniosków stron o przeprowadzenie dowodu bądź to z kolejnych już uzupełniających opinii biegłego z zakresu ortopedii, bądź powołania nowego biegłego z zakresu rehabilitacji w celu sporządzenia kolejnej opinii. Sąd pominął na podstawie 235² § 1 pkt 5 k.p.c. wniosek dowodowy o żądanie dokumentacji z ZUS uznając, że zgromadzone w sprawie dowody w postaci dowodów osobowych, dokumentów i licznych opinii biegłych, w pełni pozwalają na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Sąd nie jest zobowiązany do powoływania innego zespołu biegłych w sytuacji, gdy strona nie jest przekonana do jej treści albo gdy jej treść nie jest korzystna dla jednej ze stron. Wystarczy, że wydana opinia jest przekonująca dla sądu. Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, samo niezadowolenie strony z wniosków biegłego nie uzasadnia dopuszczenia dowodu z dodatkowej opinii, zwłaszcza gdy wydana opinia jest kategoryczna, przekonująca i nie wzbudza zastrzeżeń sądu.

Potrzeba dopuszczenia dowodu z dalszej opinii zachodzi wówczas, gdy opinia, którą Sąd dysponuje zawiera istotne luki, nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, czyli nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona przez biegłych analiza nie pozwala organowi orzekającemu skontrolować ich rozumowania co do trafności wniosków końcowych. W innym razie, jeśli opinia sporządzona przez biegłych spełnia powyższe wymogi, musi się ostać i nie ma potrzeby powoływania nowego zespołu biegłych czy też nie ma potrzeby dodatkowego słuchania biegłych na rozprawie, tylko dlatego, że strona nie zgadza się z treścią opinii i stanowiskiem biegłych w niej zawartym.

Podkreślić przy tym należy, że o ewentualnym dopuszczeniu dowodu z opinii innego biegłego nie może decydować wyłącznie wniosek strony, lecz zawarte w tym wniosku konkretne uwagi i argumenty podważające dotychczasową opinię lub co najmniej poddające ją w wątpliwość. W niniejszej sprawie zarzuty zgłaszane ostatecznie przez stronę pozwaną nie zdołały wywołać wątpliwości Sądu co do sporządzonych opinii. Na tym etapie stanowią one w zasadzie bardziej ogólną polemikę z wnioskami opinii niż merytorycznie uzasadnione zarzuty. Uznając więc sporządzone w sprawie opinie w tym także liczne opinie uzupełniające za wystarczające, Sąd oddalił wnioski o zasięgnięcie kolejnych już uzupełniających opinii biegłego oraz wniosek o sporządzenie opinii przez nowego biegłego (w zakresie powyższego rozstrzygnięcia por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 4 września 2020 r. sygn. akt (...), wyrok z dnia 19 maja 1998 roku, (...), OSNAPiUS 1999 Nr 10, poz. 351, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2020 r. sygn. (...)).

Wskazać należy, że pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Pozew cofnięty nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. (art. 203 §1 i § 2 k.p.c.)

Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa (art. 203 §4 k.p.c.). Wskazana sytuacja w sprawie nie zachodzi. Stosownie do art. 355 k.p.c., konsekwencją cofnięcia pozwu jest umorzenie postępowania w części objętej cofnięciem.

Mając to na uwadze Sąd orzekł o umorzeniu postępowania na podstawie art. 355 k.p.c. jak w pkt I wyroku.

Podstawę odpowiedzialności pozwanego stanowił przepis art. 415 k.c., zgodnie z którym kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

PozwanyJ. F. wyrokiem z dnia 30 czerwca 2021 r. Sądu Rejonowy w G. II Wydział Karny sygn. akt (...) uznany został za winnego tego, że w okresie od 17 do 18 sierpnia 2019 r. w m. P. gm. G.na terenie (...) na jeziorem T. nieumyślnie naraził na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu powoda G. B.. Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym wyroku karnego skazującego wiążą sąd cywilny co do faktu popełnienia przestępstwa, czyli nie tylko co do popełnienia czynu przez określoną osobę na szkodę konkretnej osoby, lecz także co do kwalifikacji prawnej tego czynu i stopnia winy, okoliczności jego popełnienia, np. czasu, miejsca i sposobu, czy też poczytalności sprawcy (art. 11 k.p.c.).

W przedmiotowej sprawie pozwany nie kwestionował swojej odpowiedzialności za zdarzenie.

Odnosząc się do zasadności i wysokości roszczenia o wypłatę zadośćuczynienia wskazać trzeba, że zgodnie z art. 445 k.c., Sąd może przyznać osobie poszkodowanej w wypadku przewidzianym w art. 444 k.c., tj. osobie, która doznała uszkodzenia ciała lub której zdrowie uległo rozstrojowi, zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, celem zadośćuczynienia pieniężnego jest przede wszystkim złagodzenie cierpień i towarzyszących im ujemnych uczuć związanych z uszkodzeniem ciała i rozstrojem zdrowia. Przy ocenie wysokości zadośćuczynienia za krzywdę należy uwzględnić przede wszystkim nasilenie cierpień, długotrwałość choroby, rozmiar kalectwa, trwałość następstw zdarzenia oraz konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym (por. orzeczenie SN z dnia 10 czerwca 1999 r., (...), (...)).

Zgodnie z przyjętym w doktrynie i ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, zadośćuczynienie winno mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny. Jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną. Zadośćuczynienie powinno być środkiem pomocy dla poszkodowanego i pozostawać w odpowiednim stosunku do rozmiaru krzywdy i szkody niemajątkowej. Na krzywdę poszkodowanego składają się cierpienia fizyczne w postaci bólu i innych dolegliwości oraz cierpienia psychiczne polegające na ujemnych uczuciach przeżywanych bądź w związku z cierpieniami fizycznymi, bądź w związku z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, zwłaszcza trwałymi i nieodwracalnymi (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1985 r.,(...)).

Kwota zadośćuczynienia nie może być jednak nadmierna, winna być należycie wyważona i utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (wyrok Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1985 r., (...)).

Z jednej strony zatem zadośćuczynienie musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną, z drugiej zaś powinno być utrzymane w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej.

Sąd Najwyższy wyrokiem z 24 czerwca 1965 r., (...), zapoczątkował podtrzymywany w późniejszym orzecznictwie pogląd iż że zadośćuczynienie powinno być umiarkowane. Teza ta zachowała aktualność również w obecnych warunkach społeczno-ekonomicznych. Zasada umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia trafnie łączy wysokość zadośćuczynienia z wysokością stopy życiowej społeczeństwa, gdyż zarówno ocena, czy jest ono realne, jak i czy nie jest nadmierne, pozostawać musi w związku z poziomem życia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002 r., (...)).

W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że stopa życiowa ma uzupełniający charakter w stosunku do kwestii zasadniczej, jaką jest rozmiar szkody niemajątkowej. Powołanie się na nią przez Sąd przy ustalaniu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę nie może prowadzić do podważenia kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2004 r., (...)).

Zasada umiarkowanej wysokości zadośćuczynienia nie może również oznaczać przyzwolenia na lekceważenie takich bezcennych wartości, jak zdrowie czy integralność cielesna, a okoliczności wpływające na określenie tej wysokości, jak i kryteria ich oceny, muszą być zawsze rozważane indywidualnie w związku z konkretną osobą poszkodowanego i sytuacją życiową, w której się znalazł (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2007 r., (...), LEX nr (...)).

Wskazać należy, że na skutek zdarzenia u powoda rozpoznano awulsyjne złamanie kostki przyśrodkowej podudzia prawego z uszkodzeniem powierzchni stawowej stawu skokowego górnego, stłuczenie ½ podudzia prawego i oparzenie I stopnia dalszego odcinka uda lewego oraz bliższego odcinka podudzia lewego po stronie bocznej. Powyższe spowodowało powstanie trwałego uszczerbku na zdrowiu w łącznej wysokości 16 %. Powyższe ustalenia potwierdzają opinie biegłych.

Oczywistym jest, że na zasadność roszczenia powoda wpływ mają także cierpienia wynikające z dolegliwości bólowych w trakcie leczenia.

Powód w wyniku zdarzenia został przewieziony do Szpitala (...) sp. z o.o. w G., gdzie założono mu łuskę gipsową na prawą goleń i zalecono leczenie farmakologiczne. Powód nie wyraził zgody na proponowane leczenie operacyjne w szpitalu wG.. Następnie w dniu 20 sierpnia powód zgłosił się do SP Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej im. (...), gdzie wykonano mu zabieg operacyjny. W szpitalu tym powód przebywał do 26 sierpnia 2019 r. Przebyta operacja i czas rekonwalescencji związane były z odczuwaniem bez powoda dużego bólu, ograniczeniami ruchowymi. Pomimo podjętego leczenia operacyjnego przebyty uraz spowodował u powoda ograniczenie ruchomości stawu skokowego, co znacznie ograniczyło funkcję statyczno-dynamiczną ustroju. Zastosowane leczenie rehabilitacyjne nie przyniosło w tym zakresie znacznej poprawy. Powód do chwili obecnej zmaga się z dolegliwościami bólowymi. W wyniku zdarzenia u powoda występuje wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia następowej choroby zwyrodnieniowej stawu skokowo-goleniowego prawego. Powód pomimo upływu znacznego czasu od wypadku i podjętej rehabilitacji nie może wykonać przysiadu, ma problemy z kucaniem i chodzeniem po schodach.

G. B. wskutek odniesionych obrażeń musiał porzucić swój aktywny tryb życia i do chwili obecnej nie może jeździć na rowerze czy nartach. Problemem dla powoda jest także kierowanie samochodem na dłuższych odcinkach, bowiem naciskanie pedału gazu przez dłuższy czas wywołuje u powoda doznania bólowe. Po wypadku powód nie może dźwigać ciężarów w sklepie.

Niewątpliwie wypadek negatywnie wpłynął na stan psychiczny powoda. Jak wynika z opinii biegłej psychiatry i biegłej psycholog okoliczności związane z wypadkiem z dnia 19 sierpnia 2019 r. ze względów psychiatrycznych i psychologicznych, nie wpłynęły trwale i niekorzystnie na psychospołeczne funkcjonowanie powoda, także nie wywoływały one skutku w postaci uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu rozstroju zdrowia psychicznego.

Przy ustalaniu wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia w niniejszej sprawie, Sąd miał na uwadze zarówno rodzaj doznanych przez niego obrażeń, nasilenie i czas trwania cierpienia jak też skutki w zakresie ogólnej zdolności do funkcjonowania w społeczeństwie. Pomocne były w tym zakresie przytoczone w części ustaleń faktycznych przeprowadzone w sprawie opinie biegłych specjalistów.

Istnienie uszczerbku na zdrowiu warunkuje wszak istnienie odpowiedzialności odszkodowawczej czy zadośćuczynienia z art. 445 § 1 k.c., jednak głównym kryterium wysokości przyznanego zadośćuczynienia jest miara doznanej przez stronę krzywdy (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 12 października 2004 r., (...)). Krzywda zaś jest kategorią niewymierną, nie pozwalającą się skatalogować za pomocą procentowych tabel. Na brak możliwości szeregowania przyznawanych zadośćuczynień w oparciu jedynie o procentowy uszczerbek na zdrowiu ustalony w myśl ww. rozporządzenia wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy oraz sądy powszechne (wyrok SN dnia 9 listopada 2007 r., (...); wyrok SA w Katowicach z 2 kwietnia 2015 r., (...)).

Zadośćuczynienie pieniężne jako sposób naprawienia szkody niemajątkowej, wyrażającej się krzywdą w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych powinno uwzględniać nie tylko krzywdę istniejącą w chwili orzekania, ale również taką, którą poszkodowany będzie w przyszłości na pewno odczuwać, oraz krzywdę dającą się z dużym stopniem prawdopodobieństwa przewidzieć. O rozmiarze należnego zadośćuczynienia pieniężnego powinien zatem decydować w zasadzie rozmiar doznanej krzywdy, tj. stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność, czas trwania, stopień i trwałość kalectwa i inne podobne okoliczności. Niewymierny w pełni charakter tych okoliczności sprawia, że Sąd przy ustalaniu rozmiaru krzywdy i tym samym wysokości zadośćuczynienia ma pewną swobodę. Podkreśla się, że ocena Sądu w tym względzie powinna opierać się na całokształcie okoliczności sprawy. Istotnym elementem indywidualizującym jest wiek poszkodowanego bowiem intensywność cierpień z powodu kalectwa jest większa u człowieka młodego, skazanego na rezygnację z radości życia, jaką daje zdrowie, możność pracy i osobistego rozwoju (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002 r., (...), Lex nr(...)).

Pojęcie „sumy odpowiedniej” użyte w tymże przepisie ma w istocie charakter nieokreślony, niemniej jednak w judykaturze wskazane są kryteria, jakimi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Określenie wysokości zadośćuczynienia za doznaną krzywdę powinno się opierać na obiektywnych i sprawdzalnych kryteriach, kierować się jego celami i charakterem przy uwzględnieniu jednak indywidualnej sytuacji poszkodowanego (por. wyrok SN z dnia 12 września 2002 r. (...) LEX nr (...)).

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, iż do zdarzenia doszło podczas pobytu powoda wspólnie z rodziną i znajomymi na urlopie na M.. Przed wypadkiem powód był wyjątkowo aktywny fizycznie. Mimo iż biegłe psychiatra i psycholog zgodnie stwierdziły, że okoliczności związane z wypadkiem z dnia 19 sierpnia 2019 r. ze względów psychiatrycznych i psychologicznych, nie wpłynęły trwale i niekorzystnie na psychospołeczne funkcjonowanie powoda, także nie wywoływały one skutku w postaci uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu rozstroju zdrowia psychicznego, to niewątpliwie komfort psychiczny powoda został w wyniku tego zdarzenia znacznie obniżony.

Kluczowym zagadnieniem podlegającym rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie była wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia, z uwagi na to, że powód sformułował w tym zakresie dwa odrębne żądania tj. kwoty 150.000 zł z tytułu cierpienia fizycznego i psychicznego związanego z urazami ciała (pkt 1 pozwu) oraz kwoty 15.000 zł z tytułu naruszenia dóbr osobistych w postaci „zmarnowanego urlopu” (pkt 4 pozwu).

W ocenie Sądu zasadne w niniejszej sprawie było orzeczenie o tych żądaniach w ramach jednego rozstrzygnięcia, przyjmując, że suma zadośćuczynienia powinna obejmować całokształt cierpień powoda - zarówno tych wynikających bezpośrednio z uszczerbku na zdrowiu, jak i tych związanych z gwałtownym przerwaniem wypoczynku i utratą możliwości skorzystania z planowanego urlopu.

Zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że powód doznał szeregu urazów, tj.: awulsyjne złamanie kostki przyśrodkowej podudzia prawego z uszkodzeniem powierzchni stawowej stawu skokowego górnego, stłuczenie ½ podudzia prawego i oparzenie I stopnia dalszego odcinka uda lewego oraz bliższego odcinka podudzia lewego po stronie bocznej. Powyższe spowodowało powstanie trwałego uszczerbku na zdrowiu w łącznej wysokości 16 % - co wynika z opinii biegłych z zakresu ortopedii i traumatologii i z chirurgii plastycznej.

Powyższe skutkowało to koniecznością hospitalizacji, unieruchomieniem, silnym bólem fizycznym oraz cierpieniami psychicznymi w tym również związanymi z brakiem samodzielności i koniecznością pomocy innych osób nawet podczas korzystania z toalety. Powód będący osobą aktywną z dnia na dzień stał się osobą wymagającą opieki, co w oczywisty i niewątpliwy sposób wpłynęło na jego poczucie własnej wartości i komfort życia.

Sąd podzielił również argumentację strony powodowej, że w realiach niniejszej sprawy doszło do zakłócenia urlopu, na którym powód przebywał z rodziną i znajomymi. Choć w orzecznictwie pojęcie „zmarnowanego urlopu” występuje na gruncie odpowiedzialności kontraktowej biur podróży, to w przypadku deliktu nagłe, przerwanie planowanego wypoczynku wskutek zawinionego działania osoby trzeciej stanowi istotny element krzywdy, który nie mógł być pominięty przy ustalaniu wysokości należnego powodowi zadośćuczynienia. Z tych względów Sąd przyjął, że skutki zdarzenia z dnia 18 sierpnia 2019 r. należy traktować jako jedną, choć wielopłaszczyznową krzywdę, której doznał powód.

W ocenie Sądu kwota 100.000 zł zadośćuczynienia jawi się jako odpowiednia do skali krzywdy, której doznał powód, uwzględnia również stopień cierpień, wiek powoda oraz fakt, że skutki wypadku (zarówno fizyczne, jak i psychiczne) są odczuwalne do dnia dzisiejszego a także rekompensuje poczucie krzywdy. Zadośćuczynienie w tej wysokości, zdaniem Sądu, jest także należycie wyważone i pozostaje w odpowiedniej relacji do aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd podstawie art. 415 k.c., art. 445 § 1 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 85.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Uwzględniono bowiem, że pozwany zapłacił kwotę 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia, które zostało orzeczone wyrokiem z dnia 30 czerwca 2021 r. Sądu Rejonowego w G.II Wydział Karny sygn. akt(...).

Od w/w kwoty Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia następnego po upływie 7 dni od doręczenia pozwanemu odpisu pozwu tj. od 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, o czym orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c., w myśl którego wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, które jest wymagalne. Kwestię wymagalności roszczenia reguluje przepis art. 455 k.c., zgodnie z którym, jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie winno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania świadczenia. Niewątpliwie roszczenia powoda zostały sprecyzowane dopiero w pozwie (strona powodowa nie kierowała do pozwanego wezwań do zapłaty przed wytoczeniem powództwa, a przynajmniej nie zaoferowała dowodu na tę okoliczność). Dlatego też Sąd uznał za zasadne zasądzenie odsetek od przyznanej kwoty od dnia następnego po upływie 7 dni od doręczenia pozwanemu odpisu pozwu (pozew doręczono pozwanemu w dniu 22.12.2022 - k. 180). W ocenie Sądu jest to termin wystarczający, aby pozwany na tym etapie (tj. już po prawomocnym uznaniu jego winy) mógł zapoznać się z roszczeniem powoda i spełnić świadczenie.

Z tych przyczyn i na podstawie powołanych wyżej przepisów orzeczono jak w pkt II wyroku.

Podstawę żądania renty stanowi art. 444 § 2 k.c., zgodnie, z którym jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo, jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 15 stycznia 2021 r. sygn. akt (...)„Nie sama tylko utrata zdrowia, lecz rzeczywista utrata zdolności zarobkowania i widoków na przyszłość, a także rzeczywiste zwiększenie się potrzeb poszkodowanego jako następstwo wywołania uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia stanowią przesłanki zasądzenia renty po myśli art. 444 § 2 k.c., co wynika z tego, że szkoda musi posiadać walor realny, nie zaś tylko teoretyczny. Powyższe następstwa muszą mieć charakter trwały, lecz nie muszą mieć charakteru nieodwracalnego. Każda z tych okoliczności może stanowić samodzielną podstawę zasądzenia renty, jednakże konieczną przesłanką jest powstanie szkody, bądź to w postaci zwiększenia wydatków, bądź to zmniejszenia dochodów”.

W związku z wypadkiem powód ma zwiększone wydatki w związku koniecznością rehabilitacji. Powyższe znajduje potwierdzenie w opiniach biegłego P. Z.. Powód wymaga stałej rehabilitacji prowadzonej 2-3 razy do roku w turnusach dwu tygodniowych. Czas oczekiwania na rehabilitację w okolicy zamieszkania powoda wynosi około 8-9 miesięcy co za tym idzie realnie z zabiegów w ramach NFZ Powód jest w stanie skorzystać 1 raz w skali roku. Powoduje to sytuację, że 2 razy w roku Powód powinien korzystać z rehabilitacji w ramach zabiegów prywatnych (w pełni płatnych). Koszt jednego takiego turnusu rehabilitacyjnego (2 tygodnie) wynosi średnio około 2300 zł.

Ustalając wysokość renty na dalszy okres po zdarzeniu, sąd miał na względzie powyższe okoliczności, w szczególności wynikające z przytoczonej opinii biegłego, że roczny koszt dwóch turnusów prywatnych wynosi 4600 zł, co przekłada się na kwotę 383,33 zł miesięcznie. Taki plan rehabilitacji powoda zabezpiecza jego obecne potrzeby leczenia i nie wymaga dodatkowych nakładów finansowych jak również innych rodzajów rehabilitacji dokładanej pomiędzy turnusami. Ćwiczenia wykonywane w domu a nauczone podczas turnusów mogą być wykonywane samodzielnie i nie wymagają profesjonalnej kontroli.

Biorąc pod uwagę powyższe kwota 383,33 zł miesięcznie pozwoli kompleksowo zaspokoić potrzeby powoda w zakresie rehabilitacji. Jak wynika z opinii biegłego powód w pierwszej kolejności powinien korzystać z rehabilitacji świadczonej na NFZ, a w przypadku gdy terminy tej rehabilitacji będą odległe powinien skorzystać z zabiegów realizowanych w formie prywatnej.

Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że pozwany jest zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda renty w wysokości 383,33 zł miesięcznie, przy czym renta ta powinna być płatna w następujących okresach:

1. od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, tj. od pierwszego dnia miesiąca w którym powód zakończył pierwszy turnus rehabilitacyjny - w (...) w U. do ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego rozpoczęcie prywatnych zabiegów rehabilitacyjnych – zgodnie z przedłożonymi fakturami od 6 października 2020 r.,

Wskazać należy, że brak było podstaw od przyznania renty od dnia następnego od wypadku, albowiem z dokumentacji medycznej powoda, wynika, że po operacji w dniu 17 października 2019 r. zalecono powodowi rehabilitację po wygojeniu rany pooperacyjnej. W okresie od dnia 12 lutego 2020 r. do 4 marca 2020 r. powód był rehabilitowany w (...).

W okresie od 6 października 2020 r. do marca 2022 r. powód korzystał z prywatnych rehabilitacji, na co przedłożył stosowne faktury, które to zostały rozliczone – zgodnie z żądaniem pozwu w ramach odszkodowania (o czym będzie mowa poniżej), zatem renta za ten okres powodowi nie przysługuje, gdyż doprowadziłaby do nieuzasadnionego obciążenia pozwanego kosztami rehabilitacji, które poniósł już w ramach roszczenia odszkodowawczego.

2. od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty tj. od pierwszego dnia miesiąca w którym powód zakończył prywatne zabiegi rehabilitacyjne (zgodnie z fakturami) do ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego rozpoczęcie wypłaty przez pozwanego renty wynikającej z udzielonego powodowi w niniejszym procesie zabezpieczenia roszczeń.

W okresie od 4 lipca 2022 r. do dnia wyrokowania powód otrzymywał w wyniku zabezpieczenia roszczenia rentę w kwocie 720 zł miesięcznie, płatną z góry do 10 dnia każdego miesiąca, poczynając od dnia 04 lipca 2022 r., z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat.

3. od dnia 1 marca 2026 r. - płatną z góry do 10 dnia każdego miesiąca - z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat - tj. od pierwszego dnia miesiąca w którym zapadł niniejszy wyrok przyznający rentę na okres po wyrokowaniu.

Co do ustawowych odsetek w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat Sąd miał na uwadze poczynione wcześniej rozważania - strona powodowa nie kierowała do pozwanego wezwań do zapłaty przed wytoczeniem powództwa, dlatego Sąd uznał za zasadne zasądzenie odsetek od przyznanych kwot jedynie w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek od dnia następnego po upływie 7 dni od doręczenia pozwanemu odpisu pozwu.

Z tych przyczyn na podstawie art. 444 § 2 k.c. orzeczono o rencie z tytułu zwiększonych potrzeb (rehabilitacji):

1. jak w pkt VI wyroku – co do okresu od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r.,

2. jak w pkt VII wyroku – co do okresu od dnia od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2022 r.

3. jak w pkt VIII wyroku – co do renty płatnej z góry do 10 dnia każdego miesiąca od dnia 1 marca 2026 r.

W pozostałym zakresie roszczenie rentowe powoda jako zawyżone podlegało oddaleniu na tych samych podstawach prawnych - jak w punkcie X wyroku.

Sąd uwzględnił w części twierdzenia powoda, że na kwotę żądanej renty z tytułu zwiększonych potrzeb ma wpływ opieka ze strony osób trzecich, jednak wobec zgromadzonego materiału dowodowego zasadne okazało się uwzględnienie żądania za 2 miesiące.

Zgodnie z opinią biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii powód wymagał pomocy i opieki przez około 6 tygodni po zdarzeniu przez około 3 godziny dziennie (pomoc przy czynnościach życia codziennego). Jednocześnie biegły stwierdził, że poziom intensywności i dolegliwości bólowych i doznanych cierpień był najwyższy (8 w skali VAS) przez pierwsze 2 miesiące. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego wynika, że powód do chwili obecnej odczuwa skutki zdarzenia z dnia 18 sierpnia 2019 r. jednak niewątpliwie nie wymaga on już stałej opieki osób najbliższych. Powód nie może wykonać przysiadu, ma problemy z wchodzeniem po schodach czy kucaniem, jednak nie wykazano aby powód wymagał pomocy najbliższych w zakresie 3 godzin dziennie przy wykonywaniu czynności życia codziennego. Jak wynika z zeznań przesłuchanych w toku postępowania świadków E. B. i B. B., a nadto samego powoda - był on w stanie samodzielnie uczęszczać na rehabilitację, bowiem była ona wykonywana w maksymalnej odległości 30 km od miejsca zamieszkania powoda.

Sąd przyjął zatem mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, że powód wymagał pomocy i opieki przez 2 miesiące po opuszczeniu szpitala (tj. od dnia 26.08.2019 r.) przez 3 godziny dziennie. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że powód ponownie był leczony operacyjnie w dniu 17 października 2019 r. (powodowi usunięto śruby z więzozrostu piszczelowo-strzałkowego podudzia prawego, co wymagało rekonwalescencji). Zatem niewątpliwie przez okres 2 miesięcy powód potrzebował pomocy innych osób 3 godziny dziennie. Stawkę za godzinę opieki sąd uwzględnił zgodnie z uzasadnionym żądaniem pozwu tj. (18,30 zł za 1 godz.). Powyższa kwota nie przekracza bowiem stawek rynkowych.

Wskazać należy, że powód nie udowodnił, aby w późniejszym okresie wymagał pomocy osób trzecich. Powód nie wykazał, by charakter jego pracy w sklepie wymagał stałej wyręki innej osoby. Ustalając wymiar należnego świadczenia, Sąd oparł się na wnioskach zawartych we wzmiankowanej opinii biegłego A. M., których to wniosków we wskazanym zakresie powód ostatecznie nie kwestionował. Opinia ta w ocenie Sądu w sposób rzetelny określiła zakres pomocy niezbędnej powodowi.

Mając to na uwadze Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda rentę z tytułu zwiększonych potrzeb w kwocie 1.647 zł miesięcznie, za okres od dnia 26 sierpnia 2019 r. do dnia 26 października 2019 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności którejkolwiek z rat od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty przy czym co do zasądzonych odsetek aktualność zachowują rozważania przytoczone powyżej - strona powodowa nie kierowała do pozwanego wezwań do zapłaty przed wytoczeniem powództwa, dlatego Sąd uznał za zasadne zasądzenie odsetek od przyznanej kwoty od dnia następnego po upływie 7 dni od doręczenia pozwanemu odpisu pozwu – o czym orzeczono jak w punkcie V wyroku.

Kolejno należało przejść do żądania powoda zasądzenia odszkodowania za poniesione koszty leczenia, wyżywienia, dojazdów do placówek leczniczych i rehabilitacyjnych oraz koszty, które powód musi ponieść na usunięcie blizn, będące wynikiem zdarzenia z dnia 18 sierpnia 2019 r.

Do wydatków celowych i koniecznych, pozostających w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia tradycyjnie zalicza się w szczególności koszty leczenia (to jest koszty pobytu w szpitalu, pomocy pielęgniarskiej, koszty lekarstw), specjalnego odżywiania się, nabycia protez i innych specjalistycznych aparatów i urządzeń (np. protez, kul, aparatu słuchowego, wózka inwalidzkiego). Do grupy tej zalicza się również wydatki związane z transportem chorego na zabiegi i do szpitala, koszty wynikające z konieczności specjalnej opieki i pielęgnacji nad chorym, koszty zabiegów rehabilitacyjnych, wreszcie koszty przygotowania do innego zawodu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 10.02.2020 r. sygn. akt (...)).

Wskazać należy, że art. 444 § 1 k.c. obejmuje „wszelkie koszty" wynikłe na skutek rozstroju zdrowia lub uszkodzenia ciała. Pojęcie "wszelkie koszty" oznacza koszty różnego rodzaju, których nie da się z góry określić, a których ocena, na podstawie okoliczności sprawy, należy do sądu. Koszty, do pokrycia których należy zobowiązać podmiot ponoszący odpowiedzialność za szkodę (sprawca szkody, ubezpieczyciel), muszą mieścić się w granicach szkody objętej obowiązkiem odszkodowawczym (art. 415 k.c.) i w tym zakresie możliwe jest zastosowanie art. 361 § 1 k.c. Cel odszkodowania pozostaje jednak taki sam jak w przypadku każdej odpowiedzialności odszkodowawczej - jest nim restytucja stanu istniejącego przed wypadkiem, a jeśli jego przywrócenie nie jest możliwe, zastąpienie stanu dawnego stanem, w którym poszkodowanemu zostaną zapewnione warunki życiowe zbliżone do tych, jakie miał przed wyrządzeniem mu uszczerbku (tak w wyrokach: Sąd Apelacyjny w Katowicach - z 1 września 2016 r.,(...), Sąd Najwyższy - z 9 stycznia 2008 r., (...), Sąd Apelacyjny we Wrocławiu - z 27 czerwca 2013 r. ,(...) i Sąd Apelacyjny w Łodzi - z 27 listopada 2014 r., (...)).

Skoro ustawodawca kreuje zasadę pełnej rekompensaty szkody wynikającej z uszkodzenia ciała lub wywołanego czynem niedozwolonym rozstroju zdrowia rodzajów i sposobów pełnej rekompensaty szkody wynikającej z czynu niedozwolonego, trzeba przyjąć, że zdanie drugie przepisu art. 444 § 1 k.c. jedynie egzemplifikuje a nie wyczerpuje rodzajów i sposobów tej pełnej kompensaty szkody (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 1997 r„ (...),(...)).

Wysokość „wszelkich kosztów" zależy od okoliczności konkretnej sprawy, przy czym w orzecznictwie Sądu Najwyższego rozmiary odszkodowawczego obowiązku ogranicza się wymaganiem, aby określone żądanie było konieczne i celowe.

Rolą Sądu w niniejszej sprawie było rzeczowe i kwotowe ustalenie zakresu, w jakim poniesione przez powoda wydatki pozostawały w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodowym ale także weryfikacja przedłożonych faktur w ten sposób by wykluczyć nieuzasadnione dwukrotne obciążanie tymi wydatkami pozwanego.

Po analizie opinii biegłych oraz załączonych do pozwu rachunków i faktur oraz przesłuchanych świadków i stron, Sąd doszedł do przekonania, że zasługujące na uwzględnienie wydatki poniesione przez powoda związane ze zdarzeniem z dnia 18 sierpnia 2019 roku to:

1. zakupy leków i środków higienicznych w łącznej kwocie 376,51 zł, które znalazły potwierdzenie w następujących fakturach:

- (...) (k.69) 49,18 zł;

- (...) (k.70) 138,50 zł;

- (...) (k.72) 136,60 zł;

- 6/(...) (k.74) 27,00 zł;

- (...) (k.75) 25,23 zł;

2. zakupy przedmiotów ortopedycznych i pomocniczych w łącznej kwocie 533,47 zł, na które składają się:

- kule łokciowe - faktura (...) (k.67) 69,99 zł,

- masażer do stóp, faktura (...) (k.76) 23,49 zł,

- trampolina fitness, faktura vat decathlon (k.61) 169,99 zł,

- orteza typu N., faktura (...) (k.63) 350,00 zł – 80 zł refundacji = 270 zł

3. konsultacje lekarskie, faktura (...) (k.62) 200,00 zł;

4. paliwa na dojazd na rehabilitację, konsultacje lekarskie w łącznej kwocie 1.424,30 zł, które znalazły potwierdzenie w następujących fakturach:

- (...) (k.84) 116,98 zł;

- (...) (k.85) – tylko olej napędowy: 233,31 zł;

- (...) (k.86) 160,48 zł;

- (...) (k.87) 200,04 zł;

- (...) (k.89) 155,37 zł;

- (...) (k.90) 150,00 zł;

- (...) (k.91) 255,01 zł;

- (...) (k.92) 153,11 zł;

5. nocleg w kwocie 250,00 zł. który znalazł potwierdzenie w fakturze (...) (k.99);

6. pokrowiec na wędkę oraz trzy wędki w łącznej cenie 720,00 zł,

7. rehabilitacji za okres od października 2020 r. do marca 2022r. w łącznej kwocie 1935,00 zł (przy czym żądanie w tym zakresie powód określił na 1925,00 zł) które znalazły potwierdzenie w następujących fakturach, znajdujących się na k. 44- 60 akt sprawy).

8. jedzenie, odzież i obuwie, które miały być wykorzystane podczas rejsu a uległy zepsuciu bądź zniszczeniu podczas pożaru w łącznej kwocie 1.161,18 zł,

S. wartość odszkodowania wynosi 6 590,46 zł.

Dokumentacja medyczna przedłożona w sprawie, doznane przez powoda uszkodzenia ciała w sposób dostateczny wykazują istnienie związku przyczynowo-skutkowego między wypadkiem a koniecznością poniesienia kosztów leczenia i rehabilitacji oraz odbycia podróży do palcówek medycznych.

Ponadto jak wynika z zeznań stron i świadka G. G. na skutek zdarzenia zniszczeniu uległy: pokrowiec na wędkę trzy wędki, jedzenie, odzież i obuwie, które miały być wykorzystane podczas rejsu. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na treść art. 322 k.p.c., zgodnie z którym jeżeli w sprawie o naprawienie szkody, o dochody, zwrot bezpodstawnego wzbogacenia lub o świadczenie z umowy o dożywocie sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy (powód z rodziną wybrał się na urlop na łodzi), w ocenie sądu żądanie powoda w tym zakresie jest uzasadnione.

W związku z powyższym Sąd zasądził na rzecz powoda kwotę 6.590,46 zł, tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, o czym na podstawie powołanych wyżej przepisów orzeczono w pkt III wyroku.

Ponadto Sąd uwzględnił żądanie zasądzenia od pozwanego kosztów usunięcia blizny. Wprawdzie powód nie poniósł jeszcze tego wydatku, jednak art. 444 § 1 zd. 2 k.c. przewiduje, że na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną między innymi na koszty leczenia.

W dniu 6 listopada 2020 r. G. B. zgłosił się do kliniki (...) z bliznami powypadkowymi zanikowymi, powodowi zalecono laseroterapię, 5 zabiegów co 4 tygodnie, o łącznym koszcie 4000 zł (5x 800 zł) (zob. dokument konsultacji k. 111). Stosownie zaś do opinii biegłego z zakresu chirurgii plastycznej Ł. B., blizny na kończynie dolnej prawej powoda nie powodują ubytku funkcji. Ubytki funkcji nie są też skutkiem przeprowadzonej operacji, a są skutkiem urazu. Przy założeniu poszukiwania poprawy i przybliżania do stanu skóry sprzed operacji, po zakończeniu leczenia można wdrożyć leczenie laseroterapię. Koszty zabiegów prowadzonych przez wykwalifikowanych lekarzy specjalistów biegły ocenił jako adekwatne na czas prowadzenia terapii, przy czym koszty te aktualnie mogą być wyższe.

Mając więc na uwadze poczynione ustalenia, Sąd przyjął, że żądana przez powoda kwota potrzebna do usunięcia blizny w wysokości 4.000 zł nie jest wygórowana i znajduje racjonalne uzasadnienie, a także niewątpliwie pozostaje w związku z uszkodzeniem ciała w wyniku zdarzenia z 18 sierpnia 2019 r., wobec tego zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.000 zł tytułem wyłożenia z góry sumy potrzebnej na koszty leczenia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 30 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty o czym na podstawie powołanego wyżej przepisu orzeczono w pkt IV wyroku.

Co do ustawowych odsetek za opóźnienie od tych kwot Sąd miał na uwadze poczynione wcześniej rozważania, że strona powodowa nie kierowała do pozwanego wezwań do zapłaty przed wytoczeniem powództwa, dlatego Sąd uznał za zasadne zasądzenie odsetek od dnia następnego po upływie 7 dni od doręczenia pozwanemu odpisu pozwu.

Wskazać tu należy, że niewątpliwie do celowych i koniecznych wydatków pozostających w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia nie należą: szampon i serum pod oczy – k. 70, kosmetyki jak na k. 101, leżanka k. 68, nożyczki do paznokci k. 73, koszty wyżywienia podczas wyjazdów na rehabilitacje (poz. 4 z pisma powoda z dnia 23 kwietnia 2025 r., kosztów zakupu odzieży i obuwia dla powoda (poz.7 z pisma powoda z dnia 23 kwietnia 2025 r.). Powód nie wykazał bowiem, aby koszty jego wyżywienia, obejmowały koszty stosowania specjalnej diety, która została zalecona przez lekarza. Powód nie wykazał również, aby na skutek zdarzenia musiał nabyć specjalną odzież. Nie było także wskazań lekarskich do zakupu leżanki.

Do kosztów paliwa (poz. 5 z pisma powoda z dnia 23 kwietnia 2025 r.) nie można zaliczyć kosztów: espresso, kawa czarna, sok i croissant – k. 85, kawa czarna, sok, sękacz – k. 88).

Zatem w tym zakresie roszczenie odszkodowawcze powoda jako zawyżone podlegało oddaleniu - jak w punkcie X wyroku.

Sąd na podstawie art. 189 k.p.c. ustalił odpowiedzialność pozwanego na przyszłość za skutki wypadku, które mogą ujawnić się w przyszłości. W tym zakresie Sąd oparł się na opinii biegłego ortopedy, z której wynika, że u powoda 5 lat po zdarzeniu nadal utrzymuje się obrzęk stawu, ograniczenie ruchomości, niewydolne stanie na palcach. Występuje wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia następowej choroby zwyrodnieniowej stawu skokowo-goleniowego prawego. (pkt IX wyroku)

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt XI wyroku w oparciu o treść art. 100 k.p.c., mając na względzie wynik procesu.

Powód wygrał proces w 42,73 %, zaś pozwany w 57,27 %. Powód poniósł następujące koszty: opłata sądowa od pozwu w kwocie 11.725 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 10.800 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, wydatki na wynagrodzenie biegłych w kwocie 5.725,92 zł oraz opłata za uzasadnienie - 100 zł, tj. łącznie powód poniósł koszty w wysokości 28.367,92 zł. Powód wygrał proces w 42,73 % i należne mu koszty wynoszą 12.121,61 zł (42,73 % x 28.367,92 zł).

Pozwany zaś poniósł koszty procesu w kwocie 11.900 zł, w tym wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 10 800 zł, wydatki na wynagrodzenie biegłych 1000 zł i oraz opłata za uzasadnienie 100zł. Pozwany wygrał proces w 57,27 % i jego należne koszty wynoszą 6.815,13 zł (52,27 % x 11.900 zł).

Poniesione przez powoda koszty przewyższają obciążający go udział, zatem zasądzeniu na jego rzecz podlegała różnica tj. kwota 5.306,48 zł (12.121,61 zł. – 6.815,13 zł).

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od kosztów procesu za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty orzeczono na podstawie art. 98 § 1¹ k.p.c.

O kosztach sądowych (pkt XII i XIII wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ustawy w zw. z art. art. 100 k.p.c., mając na względzie wynik procesu.

Koszty sądowe obejmują kwotę 2.723,28 zł tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa z tytułu wynagrodzenia biegłych. Powód przegrał sprawę w 57,27 %, wobec czego zobowiązany jest zwrócić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w O. kwotę 1559,62 zł. Pozwany przegrał sprawę w 42,73 % wobec czego zobowiązany jest zwrócić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w O. kwotę 1163,66 zł.

sędzia Ewa Oknińska,