Wyrok z 6 marca 2026, sygn. I C 733/23
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 06 marca 2026 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia del. Agnieszka Onichimowska
Protokolant: Sekretarz sądowy Aleksandra Bobińska
po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2026 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwa G. Z.
przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą w S., G. T. i U. U. (1)
o ochronę dóbr osobistych
1. umarza postępowanie w przedmiotowej sprawie w części, tj. w stosunku do pozwanych (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. oraz U. U. (1), wobec cofnięcia powództwa w tym zakresie;
2. nakazuje pozwanej G. T. usunięcie skutków dokonanego naruszenia dóbr osobistych powoda, poprzez złożenie oświadczenia następującej treści:
,, (...) ”.
w formie pisemnej, w sposób czytelny odręcznie lub komputerowo w jednym z edytorów tekstów na białym tle, czarną czcionką o rozmiarze nie mniejszym niż 12, własnoręcznie podpisanego, opatrzonego datą i ze wskazaniem miejsca sporządzenia, bez jakichkolwiek komentarzy, odniesień do jego treści, jak również bez zastosowania jakichkolwiek zabiegów formalnych i treściowych umniejszających znaczenie, rangę i powagę oświadczenia (względnie zaznaczających dystans do jego treści lub formy) oraz przesłanie w/w oświadczenia listem poleconym na adres Powoda, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia uwzględniającego niniejsze roszczenie;
3. oddala powództwo w pozostałym zakresie;
4. znosi wzajemnie koszty postępowania pomiędzy stronami.
Sędzia (del.) Agnieszka Onichimowska
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 24 maja 2023 r. (data stempla pocztowego, k. 32) wniesionym przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S., G. T. oraz U. U. (1), powód G. Z. wniósł o:
1. nakazanie Pozwanym przeproszenia Powoda poprzez złożenie oświadczenia o treści:
„(...)".
w formie pisemnej, w sposób czytelny odręcznie lub komputerowo w jednym z edytorów tekstów na białym tle, czarną czcionką o rozmiarze nie mniszym niż 12, własnoręcznie podpisanego, opatrzonego datą i ze wskazaniem miejsca sporządzenia, bez jakichkolwiek komentarzy, odniesień do jego treści, jak również bez zastosowania jakichkolwiek zabiegów formalnych i treściowych umniejszających znaczenie, rangę i powagę oświadczenia (względnie zaznaczających dystans do jego treści lub formy) oraz przesłanie w/w oświadczenia listem poleconym na adres Powoda, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia uwzględniającego niniejsze roszczenie;
2. zasądzenie od pozwanych G. T. oraz U. U. (1) na rzecz Powoda kwoty w wysokości 20.000,00 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych 00/100) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wskutek naruszeń o których mowa w pkt 1 powyżej, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 2 maja 2023 roku do dnia zapały;
3. zasądzenie od pozwanych G. T. oraz U. U. (1) na rzecz powoda kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu wskazano, że powód, w odpowiedzi na jedną z wiadomości mailowych (w której domagał się udostępnienia dokumentacji, potwierdzającej koszty stanowiące podstawę do określenia wysokości opłat za lokal mieszkalny nr (...)) wysłanych do Spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S., której jest wspólnikiem, a pozwane G. T. oraz U. U. (1) członkami zarządu, otrzymał wiadomość zwrotną wysłaną z adresu (...) sp. z o.o. o treści: ,(...)”, co w ocenie powoda było upokarzające i naruszało jego dobra osobiste. Powód zaznaczył, że nie otrzymał od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. realnej odpowiedzi na wystosowane w dniu 17 marca wezwanie do wskazania osób odpowiedzialnych za obraźliwą wiadomość oraz wystosowanie przeprosin przez osobę odpowiedzialną oraz zarząd spółki przeprosin. W związku z brakiem odpowiedzi i brakiem ustosunkowania się do wcześniejszego pisma, powód pismem z dnia 14 kwietnia 2023 r. skierował do (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S., oraz G. T. i U. U. (1) wezwanie do zapłaty. Powód zaznaczył, że przedmiotowa wiadomość e-mailowa wysłana z adresu pozwanej Spółki była bezpodstawna i bezprawna, miała ona na celu zainsynuowanie powodowi, że jego żądanie kierowane do Spółki, świadczą o problemach zdrowotnych powoda. Poza powyższym zdaniem strony powodowej o kontynuowaniu przez pozwanych bezprawnych i bezpodstawnych naruszeń jego dóbr osobistych, świadczy również fakt, iż w dniu 22 lutego 2023 r., powód znalazł w skrzynce pocztowej lokalu 32 wiadomość cyt.: ,,(...)”. Wiadomość ta została wysłana przez pozwanych ze względu na uprzednie naruszenie jego dóbr osobistych. W ocenie powoda stopień naruszenia jego dóbr osobistych (w wymiarze wewnętrznym) jest znaczny jako, że po otrzymaniu przedmiotowej wiadomości poczuł się poniżony. Ponadto otrzymanie obraźliwej i poniżającej wiadomości mailowej, z którą mógł-się zapoznać każdy z pracowników (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S., spowodowało u Powoda pogłębiony stres, poczucie niepewności oraz upokorzenia. Z powodu trwającego stanu braku reakcji członków zarządu Spółki, Powód miał poczucie wstydu i bezradności. Jako człowiek dbający o własne imię, poczuł się stypizowany a brak pomocy i reakcji - pomimo kierowania pism do członków zarządu Spółki - sprawiło, iż Powód czuł przyzwolenie na bezpodstawne i bezprawne działanie w stosunku do swojej osoby. Tak znaczne upokorzenie i poczucie bezradności, w związku z naruszeniem jego dóbr osobistych, jak również w związku z brakiem reakcji członków zarządu na bezprawne naruszenie jego dóbr osobistych, spowodowały u Powoda znaczne cierpienia psychiczne. Powyższe postępowanie stanowią dla Powoda realne zagrożenie dla zdrowia. Jest on bowiem osobą impulsywną, wykazującą dużą reaktywność na bodźce zewnętrzne, co bardzo negatywnie wpływa na jego zdrowie, jako, że ma on przewlekłe problemy zdrowotne i leczy nadciśnienie. Zdaniem powoda zakres cierpień psychicznych w zakresie negatywnych przeżyć emocjonalnych oraz poczucie przyzwolenia na bezprawne działania, spowodowały naruszenie jego dóbr osobistych w postaci dobrego imienia i godności. W przekonaniu powoda tolerowanie przez członków zarządu Spółki (którzy mieli wiedzę w zakresie wychodzącej korespondencji mailowej) naruszeń dóbr osobistych przez podległych pracowników Spółki jak również brak reakcji na pisma Powoda w tym przedmiocie, stanowi naruszenie dobrego imienia i godności Powoda. Odnosząc się do treści sformułowanych roszczeń powód wyraził przekonanie, że złożenie przez Pozwane G. T. oraz U. U. (1) oświadczenia wskazanego w petitum pozwu oraz zapłata zadośćuczynienia za doznaną przez Powoda krzywdę jest niezbędne - z jednej strony - dla usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych Powoda, z drugiej - zadośćuczynienia w związku z doznaną przez Powoda krzywdą. W jego ocenie treść oraz forma oświadczenia muszą realizować zasady odpowiedniości oraz proporcjonalności. Co zaś się tyczy żądania zadośćuczynienia, powód stwierdził, że wysokość zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę ma uzasadnienie w rodzaju naruszonych dóbr osobistych jak również w rozmiarze doznanej przez Powoda krzywdy, intensywności naruszeń przy uwzględnieniu treści godzących w dobre imię Powoda oraz jego godność, jak również natężeniu winy Pozwanych członków zarządu Spółki, ich bierności i tolerowaniu bezprawnego działania wobec Powoda. W przekonaniu powoda kwota w wysokości 20.000,00 zł nie ma na celu „bogacenia się", i należy ją uznać za odpowiednią i adekwatną w odniesieniu do okoliczności sprawy. ( pozew k. 3-12)
W odpowiedzi na pozew pozwane G. T. oraz U. U. (1) podniosły zarzut braku legitymacji biernej po stronie Pozwanych oraz wniosły o oddalenie powództwa w całości z uwagi na brak legitymacji biernej po stronie Pozwanych oraz brak zasadności powództwa.
Zaprzeczono by na Pozwanych ciążyła odpowiedzialność za działania sprawców ewentualnych naruszeń dóbr osobistych Powoda, jak również temu, że Pozwane posiadały wiedzę na temat wiadomości mailowej z dnia 5 sierpnia 2022 r., jak i by którakolwiek z nich była nadawcą tej wiadomości lub wiedziała, kto jest jej nadawcą. Zaprzeczono także by Pozwane miały wiedzę na temat jakiejkolwiek obraźliwej korespondencji zostawionej w skrzynce Powoda ze źródła innego niż pisma kierowane do (...) sp. z o.o. osobiście przez Powoda. Pozwane argumentowały, że nie mogą odpowiadać za działania nieznanych osób trzecich. Przepisy nie przewidują także odpowiedzialności członków zarządu za działania pracowników zarządzanych spółek czy korespondencję wychodzącą ze skrzynki Spółki, przy czym nie zostało wykazane, żeby to pracownik Spółki wysłał mail z dnia 5 sierpnia 2023 r. Pozwane wskazały również, że mogło dojść do włamania się na skrzynkę/serwer Spółki. W odniesieniu do żądania zasądzenia zadośćuczynienia, które opiera się na odpowiedzialności deliktowej, stwierdzono, że Powód nie wykazał, aby taka odpowiedzialność Pozwanych miała miejsce. Żaden z przepisów nie przewiduje bowiem odpowiedzialności członków Zarządu za działania pracowników czy wysyłanie korespondencji mailowej z adresu zarządzanej spółki. Nawet jeżeli Pozwane odpowiadają za działania Spółki, organizację pracy, nie mogą odpowiadać za wysyłanie obraźliwych maili przez osoby trzecie, nawet jeśli następuje to ze skrzynki Spółki (czego Pozwane jednak nie stwierdziły). Pozwane nie mogły wiedzieć, że taki mail zostanie wysłany do Powoda. Nie miały więc możliwości zareagowania. Do naruszenia dóbr osobistych, jeśli w ogóle, doszło w wyniku otrzymania maila z 5 sierpnia 2022 r., a nie zachowania Pozwanych, które o mailu dowiedziały się od Powoda. Brak jest więc związku, chociażby pośredniego pomiędzy zachowaniem Pozwanych, a naruszeniem dóbr osobistych Powoda w wynikli otrzymania maila z 5 sierpnia 2022 r. Zarzucona Pozwanym bierność miała miejsce już po otrzymaniu przedmiotowego maila. Podkreślano również, że Powód nie wykazał, aby brak wskazania nadawcy maila i pozostałe zarzucane Pozwanym zachowania naruszyły dobra osobiste Powoda w postaci godności czy dobrego imienia, zwłaszcza, że żądania Powoda, dotyczą naruszenia jego dóbr osobistych w wyniku otrzymania maila, a nie innych działań. Pozwane wskazały przy tym, że dbają o dobre imię samej Spółki, nie akceptują wysyłania ze skrzynek firmowych jakichkolwiek nieprofesjonalnych czy obraźliwych treści. Po otrzymaniu informacji od Powoda, podjęły zaś próbę ustalenia czy mail został wysłany przez pracowników, jednak nikt z osób pracujących w Spółce osób nie przyznał się do wysłania tej wiadomości. Odnosząc się do treści żądania wskazano, że powód pomimo, że nie zarzuca Pozwanym wysłania maila z 5 sierpnia 2022 r., domaga się, aby Pozwane przeprosiły za naruszenie jego dóbr osobistych w wyniku sformułowań zawartych w treści przedmiotowego maila. Zdaniem strony pozwanej zgłoszone żądanie złożenia oświadczenia jest więc niezasadne i nawet w przypadku uznania odpowiedzialności Pozwanych, byłoby nieadekwatne i nieproporcjonalne. Nawiązując zaś do żądania zasądzenia kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia, podkreślono, że dokonane w pozwie rozróżnienie pomiędzy Spółkę, która jest odrębnym bytem prawnym, a pozostałych pozwanych jest niezasadne. Co więcej powód nie wykazał zawinionego działania Pozwanych, ani tym bardziej związku przyczynowego między działaniem Pozwanych a naruszeniem dóbr osobistych Powoda. Zarzucono także, że powód nie wykazał, że opisane w pozwie działania skutkowały u niego powstaniem krzywdy czy też pogorszeniem zdrowia. W ocenie strony pozwanej również sama wysokość zadośćuczynienia powinna zostać zakwestionowana. O ile bowiem sam mail może być uznany za obraźliwy, to jednak biorąc pod uwagę obiektywne kryteria, trudno uznać by jeden, niepodpisany mail, wysłany wyłącznie do Powoda, wywołał znaczną krzywdę oraz ujemne skutki zdrowotne. (odpowiedź na pozew k. 59 – 67)
W odpowiedzi na pozew (...) sp. z o.o. z siedzibą w S. podniósł zarzut braku legitymacji biernej po stronie Pozwanej, wnosząc o oddalenie powództwa w stosunku do Pozwanej spółki (...) sp. z o.o. w całości z uwagi na brak legitymacji biernej po stronie Pozwanej oraz brak zasadności powództwa.
Zaprzeczono by na Pozwanej spółce ciążyła odpowiedzialność za działania sprawców ewentualnych naruszeń dóbr osobistych Powoda, jak również temu, że Pozwana spółka posiadała wiedzę na temat wiadomości mailowej z dnia 5 sierpnia 2022 r., jak i by pozwana posiadała wiedzę na temat jakiejkolwiek obraźliwej korespondencji zostawionej w skrzynce Powoda ze źródła innego niż pisma kierowane do Spółki osobiście przez Powoda. Strona pozwana argumentowała, że nie może odpowiadać za działania sprawców naruszeń dóbr osobistych i nie może złożyć oświadczenia o żądanej treści. Spółka nie wysłała przedmiotowego maila do Powoda, brak natomiast przepisu prawnego, który przewidywałby taką odpowiedzialność Spółki, nawet w przypadku wysłania maila z jej adresu mailowego. Jednocześnie podkreślono, że nie zostało wykazane, żeby to pracownik Spółki wysłał mail z dnia 5 sierpnia 2023 r., zaznaczając, że mogło dojść do włamania się na skrzynkę/serwer Spółki. W ocenie strony pozwanej powód nie wykazał aby doszło do naruszenia jego dóbr osobistych w wyniku działania Pozwanej. Zarzucane Pozwanej zachowania, niezależnie od ich kwestionowania przez Pozwaną, nie mogą zaś stanowić podstawy odpowiedzialności w przedmiocie naruszenia dóbr osobistych Powoda w związku z otrzymanym mailem z 5 sierpnia 2022 r. Argumentowano tu, że Spółka nie odpowiada za wysyłanie obraźliwych maili przez osoby trzecie, nawet jeśli następuje to ze skrzynki Spółki (czego Pozwana jednak nie stwierdziła). Spółka nie miała zaś możliwości zareagowania skoro nie mogła wiedzieć, że taki mail zostanie wysłany do Powoda. Przy czym nawet jeśli do naruszenia dóbr osobistych w ogóle doszło, to w wyniku otrzymania maila z 5 sierpnia 2022 r., a nie zachowania Pozwanej, która o mailu dowiedziała się od Powoda. (odpowiedź na pozew k. 72– 77v)
Pismem z dnia 4 lutego 2026 r. powód cofnął powództwo w całości w stosunku do Pozwanej (...) Sp. z o.o. wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w tym zakresie, wnosząc jednocześnie o wzajemne zniesienie kosztów procesu pomiędzy Powodem, a Pozwaną. ( częściowe cofnięcie powództwa k. 174)
Pismem z dnia 11 lutego 2026 r. pozwany (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S., poinformował, że wyraża zgodę na cofnięcie powództwa w całości oraz na wzajemne zniesienie kosztów procesu pomiędzy stronami. (pismo procesowe pozwanego k. 175).
W toku rozprawy w dniu 20 lutego 2026 r. powód cofnął powództwo względem U. U. (1) wraz ze zrzeczeniem się roszczenia (protokół rozprawy, k. 183v).
Do czasu zamknięcia rozprawy strony podtrzymały swoje stanowiska procesowe.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
G. Z. jest wspólnikiem (...) Sp. z o.o. Na etapie realizacji przez Spółkę inwestycji budowlanej przy ul. (...) w S., pełnił on funkcję Prezesa zarządu spółki, z której następnie zrezygnował. Po zakończeniu (...) sp. z o. o. została wyznaczona jako administrator nieruchomości mieszkalnej powstałej przy Z. (...). Na stanowisku Prezesa zarządu G. Z. został zastąpiony przez G. T., z którą od tego momentu pozostaje w konflikcie personalnym wynikającym m.in. z zastrzeżeń G. Z., co do sposobu zarządzania nieruchomością. G. T. i U. U. (1) zasiadały w zarządzie (...) sp. z o. o. do 23 października 2025 r.
Dowód: zeznania powoda G. Z. k. 179v-181, zeznania świadka C. Z. k. 147v – 148, zeznania świadka A. Z. k. 148-148v, zeznania powódki G. T. k. 181v-183
W dniu 01 sierpnia 2022 r. G. Z. skierował do (...) Sp. z o.o. wiadomość e-mail w której poinformował, że oczekuje udowodnienia dokumentami rozliczeniowymi faktu wzrostu opłat za media za okres pierwszego półrocza 2022, zaznaczając, że do czasu otrzymania dowodów uzasadniających wzrost kosztów mediów, wstrzymuje rozliczenie niedopłaty wynikającej z rozliczenia z dnia 27 lipca 2022.
Dowód: wydruk wiadomości e-mail z dian 1 sierpnia 2022 r. – k. 19
W dniu 5 sierpnia 2022 r. o godzinie 20:48 G. Z., w odpowiedzi na swoją wcześniejszą wiadomość e-mail dotyczącą rozliczeń lokalu nr (...), otrzymał wiadomość e-mail wysłaną z adresu (...) Sp. z o.o. ((...)) o treści: ,, (...)”.
Dowód: wydruk wiadomości e-mail z dian 5 sierpnia 2022 r. – k. 19
Pismem z dnia 17 marca 2023 r. skierowanym do G. T. i U. U. (1), jako członków zarządu (...) Sp. z o.o., G. Z., działając przez pełnomocnika wniósł o udostępnienie dokumentacji potwierdzającej koszty stanowiące podstawę do określenia wysokości opłat za lokal mieszkalny nr (...), a ponadto zażądał imiennego wskazania osoby odpowiedzialnej za wysłanie wiadomości e-mail o treści: „(...)?" oraz „(...)" oraz stosownych przeprosin przez osobę bezpośrednio odpowiedzialną oraz od Zarządu (...) Sp. z o.o. w terminie do dnia 31 marca 2023 roku. W przypadku braku odpowiednich i adekwatnych przeprosin zastrzegł możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności prawnej zarząd spółki (...) Sp. z o.o.
Dowód: pismo G. Z. z 17 marca 2023r. – k. 21-22
Pismem z dnia 14 kwietnia 2023 r. G. Z., działając przez ustanowionego pełnomocnika, wobec braku ustosunkowania się do pism z dnia 17 marca 2023 r., powołując się na regulację art. 448 k.c. w zw. z art. 23 k.c. w zw. z art. 24 k.c. wezwał (...) Sp. z o.o., G. T. i U. U. (1) do zapłaty należności z tytułu naruszenia dóbr osobistych w kwocie 20.000,00 zł, w nieprzekraczalnym terminie do dnia 30 kwietnia 2023 roku, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.
Dowód: wezwanie do zapłaty – k. 23-24
G. Z. zmaga się problemami zdrowotnymi m. in. w postaci nadciśnienia tętniczego oraz częstych jego wahań. Po otrzymaniu wiadomości e-mail z dnia 5 sierpnia 2022 r. G. Z. odczuwał silne zdenerwowanie, doznając skoku ciśnienia, co powodowało konieczność przyjęci leków na nadciśnienie. Otrzymana wiadomość wywołała u niego poczucie znieważenia i upokorzenia, skutkując w kolejnych dniach bezsennością.
Dowód: zaświadczenie lekarskie – koperta k. 164, C. Z. k. 147v – 148, zeznania świadka A. Z. k. 148-148v,
W sierpniu 2022 r. w spółce zatrudnionych było 7 osób tj. U. D., U. U. (2), R.-Filozof G., O. G., M. U., A. E., S. S.. W biurze Spółki pracowały trzy osoby tj. U. U. (2), C. G. oraz M. U., jako pracownik administracyjny. U. U. (1) pojawiała się w siedzibie Spółki przy ul. (...) w S. nieregularnie w miarę potrzeb. Osoba ta nie miała dostępu do konta pocztowego firmy, którego obsługą zajmowała się G. T. oraz U. M.. Praca w biurze Spółki była realizowana w godzinach od 8:00 do 14:00.
Dowód: okoliczność bezsporna, wydruk z KRS nr (...) – k. 15-17, zeznania pozwanej G. T. k. 181v-183, zeznania pozwanej U. U. (1) k. 182v-183
G. T. posiadała komputer w domu oraz miała nieograniczony dostęp do służbowej skrzynki pocztowej (...) Sp. z o.o. ((...)).
Dowód: zeznania pozwanej G. T. k. 181v-183, zeznania pozwanej U. U. (1) k. 182v-183
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów, załączonych w poczet materiału dowodowego, których prawdziwości ani autentyczności nie zakwestionowała żadna ze stron, a Sąd nie znalazł podstaw do ich badania z urzędu. Sąd dowodom z dokumentów przypisał walor rzetelności w pełnym zakresie. Podstawę ustaleń faktycznych stanowiły również zeznania zarówno powoda, jak i pozwanych oraz świadków.
Zeznania świadka C. Z. (k. 147v – 148) Sąd uwzględnił w zakresie w jakim dotykały istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczności, uznając je za wiarygodne w zakresie w jakim korespondowały z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd dokonując na podstawie zeznań świadka ustaleń co do wieloletniego konfliktu powoda z zarządem (...) sp. o. o. oraz reakcji powoda na otrzymaną wiadomość z dnia 5 sierpnia 2022 r., uwzględnił oczywistą, biorąc pod uwagę powiązania rodzinne (syn powoda), tendencję do wyolbrzymiania racji i krzywd powoda. Fakt ten nie przekreślał jednak wartości dowodowej zeznań świadka, a jedynie nakazywał zachowanie większej ostrożności przy ocenie złożonych zeznań.
W analogiczny sposób ocenił zeznania świadka A. Z. (k. 148-148v) – żony powoda. Zeznania te, w części w jakiej korespondowały z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, zasługiwały na uwzględnienie w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczyło to więc, jak w przypadku zeznań C. S., stanu zdrowia powoda, jego reakcji na otrzymaną wiadomość oraz konfliktu personalnego na linii powód – pozwane.
Za wiarygodne Sąd uznał zeznania pozwanej U. U. (1) (k. 182v-183) –byłego członka zarządu (...) sp. o. o. Zeznania pozwanej, w zestawieniu z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, (w szczególności zeznaniami pozwanej G. T.) pozwoliły na wykluczenie jej udziału w wysłaniu wiadomości e-mail z dnia 5 sierpnia 2022 r.. Z zeznań tej osoby wynika, że w Spółce nie zajmowała się obsługą poczty e-mail, nie posiada hasła dostępu konta pocztowego firmy, a nawet nie posiada umiejętności obsługi jak i samego urządzenia w postaci własnego komputera. Jednocześnie zeznania te w zestawieniu z zeznaniami pozwanej G. T. dały podstawy do wykluczenia, że U. M., będąca pracownikiem administracyjnym Spółki, mogła być autorem spornej wiadomości e-mail z dnia 5 sierpnia 2022 r. Przede wszystkim z zeznań U. U. (1) wynika, że zarówno ona sama, jak i U. M. nie kontaktowały się z Powodem G. Z., wskazując jednocześnie, że nie wie nic na temat ewentualnego konfliktu tej osoby z Powodem. Biorąc zaś pod uwagę, że sporna wiadomość email z dnia 5 sierpnia 2022 r. stanowiła (jak wynika z jej treści) odpowiedź na wcześniejsze zapytanie skierowane przez G. Z. w dniu 1 sierpnia 2022 r. do Spółki, oczywistym staje się, że została ona wystosowana przez osobę, która zapoznała się z nadesłaną przez powoda wiadomością. Płynie z tego wniosek, że musiała być to osoba, która w Spółce zajmowała się kontaktami z G. Z.. Z zeznań pozwanej wynika natomiast, że w biurze firmy procowały jedynie 3 osoby tj. pozwana G. T., U. U. (1) oraz pracownik administracyjny U. M.. W tych warunkach oczywistym staje się, że jedyną osobą, która mogła być autorem spornej wiadomości była pozwana G. T.. Powyższej konstatacji nie przeczy fakt, że jak wynika z zeznań U. U. (1) (jak też z zeznań pozwanej G. T.) również U. M. posiadała dostęp do firmowej poczty służbowej.
Zeznania pozwanej G. T. k. 181v-183 stanowiły podstawę ustaleń faktycznych Sądu w takim zakresie w jakim dotykały one okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz znajdowały oparcie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanej w części w jakiej wskazywała, że nie wysyłała z domu wiadomości ze służbowej skrzynki pocztowej oraz nie wie kto jest autorem wiadomości e-mail z dnia 5 sierpnia 2022 r. Całościowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi bowiem do jednoznacznego wniosku, że jedyną osobą która miała zarówno motyw i możliwość do skierowania przedmiotowej wiadomości do powoda. Zarówno bowiem z zeznań świadków (C. Z. i A. Z.) jak i powoda i pozwanych, wynika jednoznacznie, że G. Z. pozostawał w wieloletnim konflikcie personalnym z pozwanymi na tle zgłaszanych przez powoda zastrzeżeń w zakresie administrowania nieruchomością. Pozwana miała więc oczywisty motyw, aby skierować do powoda wiadomość o obraźliwym charakterze. Materiał dowodowy (tj. zeznania obu pozwanych) pozwala również dojść do wniosku, że pozwana G. T. była jednocześnie jedyną osobą, która miała techniczne możliwości skierowania omawianej wiadomości. Przemawia za tym przyznany przez pozwaną fakt, że korzystała ona w domu ze służbowej skrzynki pocztowej. Mając na względzie, iż sporny e-mail został wysłany o godzinie 20:48, a więc po godzinach działania biura Spółki (które funkcjonowało w godzinach 8-14) prowadzi do wniosku, że nie dokonano tego z komputera służbowego w siedzibie Spółki. Mając na względzie, że w Spółce jedynie 2 osoby posiadły dostęp do poczty służbowej tj. pozwana G. T. oraz U. M., jako wysoce nieprawdopodobne należy uznać, aby autorem spornego e-maila była U. M.. Zasady logiki i doświadczenia życiowego każą wykluczyć możliwość, że osoba ta, co do której brak jest śladu w materiale dowodowym, aby pozostawała w jakimkolwiek konflikcie z Powodem, mogła wysyłać po godzinach pracy maile o obraźliwej treści. Okoliczności te jednoznacznie przemawiają za stwierdzeniem, że autorem spornej wiadomości e-mail z dnia 5 sierpnia 2022 r. była właśnie pozwana G. T.. W uzupełnieniu zaznaczyć trzeba, że Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanej również w części w jakiej wskazywała na włamanie na pocztę służbową Spółki. Relacja ta nie tylko zyskała żadnego potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym, ale również sformułowana została w sposób zdawkowy i pozbawiony jakichkolwiek szczegółów. Pozwana nie wskazała, jaki konkretnie technik (z jakiej firmy) i kiedy dokonał wykrycia włamania na pocztę e-mail, a także co stanowiło przyczynek dla skorzystania z jego usług. Dodatkowe wątpliwości w tym względzie nasuwa relacjonowana przez pozwaną, obojętna reakcja Spółki, a raczej jej brak, na rzekomy atak cybernetyczny oraz rzekomy wykryty problem techniczny tj. uszkodzenie karty SIM (a wiec jak powszechnie wiadomo urządzenia nie związanego stricte z usługami poczty elektronicznej, ale usługami telefonii komórkowej). W tych warunkach powyższe stwierdzenia pozwanej jawią się jako przejaw przyjętej linii obrony, mającej na celu odsunięcie od siebie podejrzeń co do autorstwa spornej wiadomości e-mail z dnia 5 sierpnia 2022 r. Oceniając zeznania pozwanej G. T. należy wspomnieć, że zeznania pozwanej w części w jakiej dotyczyły problemów technicznych w dostarczaniu wiadomości e—mail od (...) Sp. z o.o. do G. Z. (o czym świadczy chociażby mail z 07 sierpnia 2022 r. – k. 29), była całkowicie nieistotna w niniejszej sprawie. Bezsprzecznie bowiem wiadomość wysłana z adresu e-mail (...) Sp. z o.o. w dniu 5 sierpnia 2022 r., która stanowi podstawę roszczeń sformułowanych w pozwie, została skutecznie dostarczona. Nie ma więc znaczenia to czy inne widomości były skutecznie dostarczane. Odnotować należy, że będąca przedmiotem zeznań pozwanej kwestia rozliczeń powoda ze Spółką, jak też jego relacji z pozostałymi mieszkańcami nieruchomości przy ul. (...) w S., nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, dlatego też zgromadzony materiał dowodowy nie podlegał ocenie w tym zakresie.
Zeznania powoda G. Z. k. 179v-181, podobnie jak to miało miejsce w przypadku zeznań pozwanej G. T., stanowiły podstawę ustaleń faktycznych Sądu w takim zakresie w jakim dotykały one okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz znajdowały oparcie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym. Zeznania powoda pozwoliły potwierdzić fakt wieloletniego konfliktu pomiędzy powodem, a pozwanymi, a także wpływu wiadomości email z dnia 5 sierpnia 2022 r. na jego stan emocjonalny. Sąd brał przy tym pod uwagę oczywistą u powoda (jako osoby zainteresowanej sposobem rozstrzygnięcia sprawy) tendencję do wyolbrzymiania doznanych krzywd.
Pozostałe, a wyżej nie wymienione dowody nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.
Na wstępie Sąd pragnie odnieść się do zgłoszonego w piśmie z dnia 4 lutego 2026 r. (k. 174) cofnięcia pierwotnie zgłoszonego powództwa w całości w stosunku do Pozwanej (...) Sp. z o.o. oraz złożonego w toku rozprawy w dniu 20 lutego 2026 r. (k. 183v) oświadczenia powoda o cofnięciu powództwa względem pozwanej U. U. (1) wraz ze zrzeczeniem się roszczenia.
Stosownie do treści art. 355 § 1 k.p.c. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew. W myśl art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 203 § 4 k.p.c. Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa.
Wobec tego, że pozwana (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S., pismem z dnia 11 lutego 2026 r. poinformowała, że wyraża zgodę na cofnięcie powództwa w całości oraz na wzajemne zniesienie kosztów procesu pomiędzy stronami (pismo procesowe pozwanego k. 175), a cofniecie powództwa względem U. U. (1) nastąpiło wraz ze zrzeczeniem się roszczenia (a więc nie była wymagana zgoda pozwanej na cofniecie pozwu), postępowanie w zakresie cofniętego powództwa podlegało umorzeniu na podstawie art. 355 § 1 k.p.c., o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.
Przechodząc do zasadniczej części rozważań zaznaczyć trzeba, że powód G. Z. w niniejszym postępowaniu wniósł o udzielenie niemajątkowej i majątkowej ochrony dóbr osobistych w postaci dobrego imienia i godności, poprzez złożenie odpowiedniego oświadczenia oraz zapłaty na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 20.000,00 zł, a to wobec wystosowanej do niego w dniu 5 sierpnia 2022 r. wiadomości e-mail z adresu firmowego (...) Sp. z o.o. o treści ,,(...)”.
Pozwana G. T. w ramach przyjętej linii obrony zgłosiła zarzut braku legitymacji biernej po jej stronie oraz wniosła o oddalenie powództwa w całości z uwagi na brak legitymacji biernej oraz brak zasadności powództwa.
Zasadniczo spór w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do zaprzeczenia przez stronę pozwaną autorstwa G. T. spornej wiadomości e-mail z dnia 5 sierpnia 2022 r.
Podstawę prawną żądania strony powodowej stanowią przepisy kodeksu cywilnego regulujące problematykę ochrony dóbr osobistych. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Stosownie do treści art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.
Odnosząc się zaś stricte do sformułowanego w pozwie żądania zasądzenia zadośćuczynienia na rzecz powoda należy odwołać się do regulacji art. 448 k.c. zgodnie z którą w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia.
Rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych w pierwszej kolejności sąd powinien ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne.
Bezprawność należy rozumieć jako zachowanie (działanie bądź zaniechanie) sprzeczne z porządkiem prawnym lub zasadami współżycia społecznego. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej na podstawie art. 24 k.c. Natomiast na tym, kto podjął działanie zagrażające dobru osobistemu innej osoby lub naruszające to dobro spoczywa ciężar dowodu, że nie było ono bezprawne. Wynika to z ogólnej reguły rozkładu ciężaru dowodu wyrażonej w art. 6 k.c. Zgodnie z tym przepisem ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że jeżeli sprawca naruszenia udowodni jedną z okoliczności wyłączających bezprawność, żądanie nie zostanie uznane za podlegające ochronie. Bezprawność działania pozwanego wyłącza w szczególności: działanie w ramach porządku prawnego, tj. postępowanie dozwolone przez obowiązujące przepisy oraz wykonywanie prawa podmiotowego, zgoda uprawnionego na takie działanie, sprzeczność żądania ochrony z zasadami współżycia społecznego, działanie w ramach porządku prawnego, działanie w obronie uzasadnionego interesu społecznego, obrona konieczna, czy też stan wyższej konieczności. Bezprawność wyłącza prawdziwość postawionego zarzutu, o ile dotyczył faktów. ( vide: Wyrok SN z 19.10.1989 r., II CR 419/89, LEX nr 8996).
Wobec powyższego, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy w niniejszej sprawie faktycznie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda.
W myśl art. 23 k.c. nie ulega wątpliwości, że ustawodawca uznaje cześć za dobro osobiste, gdyż jest ona wymieniona w niniejszym przepisie. W piśmiennictwie i orzecznictwie wyróżnia się dwa aspekty czci: wewnętrzny – nazywany godnością osobistą, obejmującą wyobrażenie człowieka o własnej wartości oraz oczekiwanie szacunku ze strony innych ludzi oraz zewnętrzny – oznaczający dobrą sławę, dobrą opinię innych ludzi, szacunek, którym obdarza daną osobę otoczenie. Naruszenie czci zewnętrznej określane jest jako zniesławienie, natomiast czci wewnętrznej – znieważenie. Naruszenie czci zewnętrznej ma miejsce w przypadku przypisania innej osobie postępowania lub właściwości, które mogą wpłynąć negatywnie na ocenę tej osoby przez innych. Z naruszeniem czci zewnętrznej mamy do czynienia w przypadku, gdy wypowiedź naruszająca cześć dotrze do innych osób (przynajmniej jednej), a nie tylko do osoby zniesławianej. Znieważenie (naruszenie czci wewnętrznej) ma miejsce przede wszystkim w przypadku, gdy znieważenie dokonane zostało w obecności osoby, której wypowiedź dotyczy, ale także w sytuacji, gdy wypowiedź zniesławiająca miała miejsce w okolicznościach wskazujących, że zniesławiający powinien liczyć się z możliwością, że treść tej wypowiedzi dotrze do osoby, której dotyczy.
Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi przede wszystkim źródło wolności i praw człowieka i obywatela (art. 30 Konstytucji RP). Godność człowieka nie jest dobrem osobistym wymienionym w treści art. 23 k.c., jednak Konstytucja nadaje godności szczególne znaczenie, wskazując ją jako źródło wszystkich wolności i praw oraz podkreślając jej nienaruszalny charakter. Szczególny charakter godności człowieka oznacza, że pozostałe dobra osobiste oraz system ich ochrony stanowią jej emanację. Brak cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych stanowiłby naruszenie art. 30 Konstytucji RP. Nie oznacza to, że każde naruszenie dobra osobistego jest równocześnie naruszeniem godności. W wyroku z dnia 30 października 2006 r. ( sygn. akt P 10/06, OTK-A 2006, Nr 9, poz. 128), dotyczącym zgodności z Konstytucją art. 212 Kodeksu karnego, Trybunał Konstytucyjny trafnie zwrócił uwagę, że oceniając zgodność z Konstytucją środków ochrony dóbr osobistych, należy pamiętać, że dobra osobiste człowieka, w szczególności dobre imię, cześć i prywatność, stanowią kwintesencję oraz emanację godności człowieka (art. 30 Konstytucji RP). Trybunał trafnie przyjął, że prawa i wolności związane silniej z godnością człowieka powinny być silniej chronione. Sąd Najwyższy zdefiniował godność jako „wewnętrzne przekonania człowieka o swoim moralnym i etycznym nieposzlakowaniu oraz czci (...) wyraz pozytywnego ustosunkowania się innych ludzi do wartości osobistej i społecznej określonej jednostki” (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 21 marca 2007 r., sygn. akt I CSK 292/06, Legalis). Naruszenie godności często towarzyszy naruszeniu innych dóbr osobistych. O naruszeniu godności nie decyduje sam fakt naruszenia innego dobra osobistego, ale sposób, w jaki dobro to zostało naruszone. Z naruszeniem godności mamy do czynienia, jeśli działanie albo zaniechanie stanowiące naruszenie innego dobra osobistego następuje w sposób godzący w wartość jednostki ludzkiej. Podkreślić wypada, że jak wskazuje Sąd Najwyższy, godność jest to „sfera osobowości człowieka, która konkretyzuje się w poczuciu własnej wartości człowieka i oczekiwaniu szacunku ze strony innych ludzi” ( vide: wyrok SN z 25.04.1989 r., I CR 143/89, LEX nr 5282).
Naruszenie dobrego imienia (zniesławienie) może polegać na przypisaniu innej osobie cech lub właściwości, które mogą ją poniżyć w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności ( vide: wyrok Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 29 października 1971 roku, II CR 455/71, OSNC 1972/4/77). Może ono występować w dwóch postaciach. Pierwsza to rozpowszechnianie wiadomości określonej treści, która stanowi zarzut pod adresem jednostki, druga wyrażanie ujemnej oceny jej osoby czy działalności ( vide: A. Szpunar w: „Zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową”, Oficyna Wydawnicza Branta, Bydgoszcz 1999, str. 101 i nast.). Warto przy tym wyjaśnić, iż cześć wewnętrzna nazywana godnością osobistą, to wyobrażenie jednostki o własnej wartości, które konkretyzuje się w poczuciu i przekonaniu o własnej wartości człowieka i oczekiwaniu szacunku ze strony innych ludzi. To poczucie jest zmienne i daje się kształtować. Dlatego mogą być różne miary poczucia własnej wartości i naruszenia jego godności.
Elementy zniesławiające mogą być zawarte w gestach, znakach, utrwalonych obrazach, jednak najczęstszą formą komunikacji mogącą mieć charakter zniesławiający są wypowiedzi w formie ustnej lub pisemnej. Za naruszające dobra osobiste może też być uznana kompozycja artykułu, tytuły, podtytuły, zdjęcia, o ile ich dobór i układ tworzy nieprawdziwy godzący w te dobra obraz osoby, której dotyczy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 5 czerwca 2009 r., sygn. akt I CSK 465/08, LEX nr 510611).
Zdaniem Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie doszło do oczywistego naruszenia dóbr osobistych powoda, w postaci naruszenia czci (godności osobistej).
Warto przywołać w tym miejscu treść spornej wiadomości, która brzmiała: ,,(...)”.
Należy pamiętać, że oceniając czy doszło do naruszenia dóbr osobistych, określone wypowiedzi należy badać tak z punktu widzenia kontekstu sytuacyjnego (biorąc pod uwagę miejsce, formę, czas i cel wypowiedzi), w którym zostały one użyte, jak również mając na uwadze pewien obiektywny miernik pozwalający na ustalenie, czy granice wypowiedzi nie zostały przekroczone tak, że konkretna wypowiedź spowodowała naruszenie dóbr osobistych strony powodowej (vide: P. Księżak: Komentarz do art. 24 k.c. (w:) M. Pyziak-Szafnicka (red.): Kodeks cywilny. Część ogólna. Komentarz. LEX). Stosując obiektywny miernik w postaci opinii przeciętnej, rozsądnie i uczciwie myślącej osoby, sąd nie bada rzeczywistej reakcji społeczeństwa, lecz ocenia czy wypowiedź mogła stać się podstawą negatywnych ocen i odczuć u przeciętnego, rozsądnie postępującego człowieka (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2019r. II CSK 158/18 LEX nr 2657479).
Zdaniem Sądu użyte tu sformułowania zawierają oczywistą sugestię (,,Czy już zdiagnozowano”) występowania u powoda zaburzeń lub choroby psychicznej (,,neurologię psychotropową”). Sam fakt merytorycznej niepoprawności zwrotu ,,neurologia psychotropowa” nie ma tu żadnego znaczenia. Zgodnie z informacjami dostępnymi w słownikach języka polskiego ((...)) zwrot ,,psychotropowy” dotyczy związków chemicznych działających na ośrodkowy układ nerwowy i wpływających na procesy psychiczne w celu wywołania określonych zmian stanu psychicznego. Natomiast sformułowanie ,,neurologia” oznacza dział medycyny zajmujący się chorobami układu nerwowego ((...)). Powyższe zestawienie obu sformułowań w jednej wypowiedzi nie pozostawia żadnych wątpliwości, że jej autor w sposób jednoznaczny sugeruje adresatowi wypowiedzi, występowanie u niego choroby układu nerwowego wymagającej leczenia psychotropowego, jakie stosuje się u osób chorych psychicznie. Trzeba tu bowiem wyjaśnić, że w powszechnym znaczeniu zwrot ,,psychotropowy” budzi jednoznaczne skojarzenie z lekami psychotropowymi stosowanymi w leczeniu psychiatrycznym.
Oceniając przedmiotową wypowiedź pod kątem naruszenia dóbr osobistych warto odwołać się do stanowiska sformułowanego w wyroku Sądu Najwyższego z 7 listopada 2000 r. ( I CKN 1149/98, LEX nr 50831), którą tutejszy Sąd w pełni podziela. Otóż Sąd Najwyższy stwierdził, że oceniając zagadnienie naruszenia czci (godności osobistej), w postaci przedstawionej pod osąd sądu w przedmiotowej sprawie, na podstawie przytoczonych uprzednio kryteriów, sięgnąć trzeba do przeciętnego poziomu ocen i opinii panujących w społeczeństwie w odniesieniu do osób dotkniętych chorobą psychiczną i obiektywnie możliwych jego reakcji opartych na braku zrozumienia, tolerancji i nierzadko dyskryminacji w różnych okolicznościach życia w związku z sytuacją takiej osoby. Jak zaznaczył Sąd Najwyższy istotną wskazówkę w tym względzie zawierają postanowienia ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego ( Dz. U. Nr 111, poz. 535 z późn. zm.), której preambuła uznaje zdrowie psychiczne za fundamentalne dobro osobiste człowieka, a wśród funkcji jego ochrony wymienia (art. 2 pkt 3) kształtowanie wobec osób z zaburzeniami psychicznymi właściwych postaw społecznych. W ocenie Sądu Najwyższego uprawnia to do sformułowania wniosku, że bezpodstawne przypisanie określonej osobie choroby psychicznej może być co do zasady uznane za godzące w jej dobra osobiste.
Podzielając wyższej sformułowane stanowisko doszedł do przekonania, że pozwana w przedmiotowej wypowiedzi postępując w sposób jednoznacznie sprzeczny z ogólnie przyjętymi w społeczeństwie zasadami współżycia społecznego (poszanowania godności innych osób) przypisała powodowi właściwości powszechnie postrzegane w społeczeństwie (niezależnie od zasadności takiej oceny), jako jednoznacznie pejoratywne i wstydliwe, a tym samym naruszyła dobra osobiste powoda w postaci godności osobistej (czci wewnętrznej)
Powyższe stanowi również podstawę do stwierdzenia naruszenia dobrego imienia powoda (czci zewnętrznej). Jak wynika z przywołanych wyżej głosów judykatury naruszenie czci zewnętrznej ma miejsce w przypadku przypisania innej osobie postępowania lub właściwości, które mogą wpłynąć negatywnie na ocenę tej osoby przez innych. W realiach przedmiotowej sprawy nie budziło wątpliwości Sądu, że przypisanie powodowi zaburzeń/choroby psychicznej w oczywisty wręcz sposób może właśnie skutkować negatywną oceną otoczenia.
W dalszej kolejności należy ustalić, czy kwestionowana wypowiedź naruszająca dobra osobiste miała charakter bezprawny.
O bezprawności działania naruszającego dobro osobiste, jak już wspomniano, stanowi jego sprzeczność z przepisami prawa lub zasadami współżycia. Przy czym to pozwaną obciążał obowiązek udowodnienia faktów wyłączających bezprawność jej działania.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy pozwana nie zdołała wykazać żadnej z wyżej wymienionych okoliczności wyłączających bezprawność jej działania. Działania jakich dopuściła się pozwana z pewnością nie może być uznana za postępowanie dozwolone przez obowiązujące przepisy, wykonywanie prawa podmiotowego, działanie w obronie uzasadnionego interesu społecznego, obrona konieczna, stan wyższej konieczności czy też za działanie realizowane za zgodą adresata wypowiedzi. Jednocześnie podkreślić należy, że wypowiedź ujęta w treści maila z dnia 5 sierpnia 2022 r. nie miała charakteru opinii, ale wypowiedzi o faktach, dlatego też powinna być oceniana pod kątem jej prawdziwości. O ile więc bezprawność, w przypadku wypowiedzi o faktach, może być wyłączona w sytuacji prawdziwości postawionego zarzutu, to z pewnością z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowym przypadku. Pozwana nie wykazała bowiem, aby powód był dotknięty chorobą albo chociaż zaburzeniami o podłożu psychiatrycznym lub neurologicznym.
Uwzględniając powyższe należy odnieść się do sformułowanych przez stronę powodową żądań.
Za uzasadnione Sąd uznał żądanie przeprosin (o czym orzeczono w punkcie 2. wyroku). Przy czym zaznaczyć w tym miejscu należy, że jasnego wskazania przez powoda treści żądania co do złożenia oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie, sąd orzekający nie jest ściśle związany wskazaną przez stronę powodową treścią oświadczenia. Przepis art. 24 § 1 k.c. pozostawia ocenie sądu kwestię, czy żądana przez powoda treść i forma oświadczenia jest odpowiednia i celowa do usunięcia skutków naruszenia, co oznacza, że sąd może kształtować treść oświadczenia także przez ograniczenie jej zakresu czy uściślenie sformułowań ( vide: wyrok SN z 17 maja 2013 r., wyrok SN z 13 kwietnia 2007 r. I CSK 28/07, wyrok SN z z 11 lutego 2011 r. I CSK 334/10). Mając powyższe na uwadze, stosując art. 24 w zw. z art. 23 k.c., Sąd zmodyfikował treść oświadczenia w ten sposób, że nakazał pozwanej G. T. usunięcie skutków dokonanego naruszenia dóbr osobistych powoda, poprzez złożenie oświadczenia następującej treści:
„ G. T. przeprasza Pana G. Z. za naruszenie jego dóbr osobistych w postaci dobrego imienia oraz godności poprzez sformułowania zawarte w treści wiadomości mailowej z dnia 05 sierpnia 2022 roku, wysłanej z adresu mailowego (...) sp. z o.o. z siedzibą w S., tj. (...) ". w formie pisemnej, w sposób czytelny odręcznie lub komputerowo w jednym z edytorów tekstów na białym tle, czarną czcionką o rozmiarze nie mniejszym niż 12, własnoręcznie podpisanego, opatrzonego datą i ze wskazaniem miejsca sporządzenia, bez jakichkolwiek komentarzy, odniesień do jego treści, jak również bez zastosowania jakichkolwiek zabiegów formalnych i treściowych umniejszających znaczenie, rangę i powagę oświadczenia (względnie zaznaczających dystans do jego treści lub formy) oraz przesłanie w/w oświadczenia listem poleconym na adres Powoda, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia uwzględniającego niniejsze roszczenie;
Sąd oprócz drobnych zmian stylistycznych, co do formy użytych wyrazów dokonał modyfikacji polegającej na usunięciu fragmentów dotyczących U. U. (1) oraz sprawowanej przez pozwane funkcji w (...) sp. z o.o., a to ze względu na cofnięcie powództwa względem U. U. (1) oraz samej Spółki. Sąd miał ponadto na uwadze fakt, iż pozwana G. T. nie jest już członkiem zarządu (...) sp. z o.o Sąd usunął także z treści oświadczenia sformułowania ,,bezprawne, bezpodstawne” uznając je zbędne.
Odnosząc się do żądania majątkowego opartego na regulacji art. art. 448 k.c., tj. żądania zasądzenia zadośćuczynienia, Sąd uznał dla usunięcia skutków dokonanego naruszenia dóbr osobistych wystarczającym jest nakazanie pozwanej złożenia wyżej opisanego oświadczenia. Należy przypomnieć, że zadośćuczynienie ma na celu złagodzenie cierpień fizycznych i psychicznych, zarówno doznanych, jak i tych, które zapewne powstaną w przyszłości. Ma charakter całościowy i jednoznaczny, powinno stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że o ile samo naruszenie miało charakter realny, wywołując u powoda pewien psychiczny dyskomfort, to jednak stopień doznanego cierpienia ze względu na jednostkowy charakter dokonanego naruszenia (nie wykazano bowiem innych naruszeń), przy uwzględnieniu wieloletniego konfliktu personalnego na linii powód – pozwana, musi być oceniony jako obiektywnie niewielki. Sąd brał tu pod uwagę obiektywny miernik w postaci opinii przeciętnej, rozsądnie i uczciwie myślącej osoby. Tym samym subiektywne odczucia powoda (który boryka się z problemami ze skokami ciśnienia krwi i wedle relacji członków rodziny jest osobą która ,,nie ma dystansu”), nie mogły stanowić miary doznanej krzywdy. Z tych też względów Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie (o czym orzeczono w pkt 3. wyroku)
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 100 zd. pierwsze k.p.c. uznając, że zważywszy na zakres powództwa i stopień jego uwzględnienia oraz poniesione przez strony koszty postępowania, koszty te powinny być wzajemnie zniesione.
Sędzia del. Agnieszka Onichimowska