Wyrok z 9 marca 2026, sygn. I C 742/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 marca 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: SSO Ewa Ligoń-Krawczyk

Protokolant: sekretarz sądowy Aleksandra Bobińska

po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2026 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w W.

przeciwko Agnieszce M. N., R. N.

o zapłatę

I.  zasądza od A. N. i R. N. solidarnie na rzecz (...) S.A. z siedzibą w W. kwotę 230.742,50 (dwieście trzydzieści tysięcy siedemset czterdzieści dwa i 50/100) złotych wraz z odsetkami umownymi według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej czterokrotności wysokości aktualnej stopy kredytu lombardowego NBP, ale nie wyższej niż wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, od kwoty 226.577,76 (dwieście dwadzieścia sześć tysięcy pięćset siedemdziesiąt siedem i 76/100) złotych od dnia 16 stycznia 2025 roku do dnia zapłaty,

II.  ustala, że powodowie przegrali proces w 100% i pozostawia rozliczenie kosztów postępowania referendarzowi sądowemu po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku.

Sygn. akt I C 742/25

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 9 marca 2026 r.

Pozwem o zapłatę wniesionym w postępowaniu upominawczym w dniu 11 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego), a skierowanym przeciwko A. N. oraz R. N., (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie solidarnie od strony pozwanej na rzecz powoda nakazem zapłaty kwoty 230 742,50 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi naliczanymi od dnia 16 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty od należności głównej, która na dzień sporządzenia wyciągu z ksiąg bankowych wynosiła 226 577,76 zł, według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej czterokrotności wysokości aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikająca z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, tj. nie wyższej niż dwukrotność sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych, która na dzień wystawienia wyciągu wynosiła 22,50% w stosunku rocznym.

Powód wniósł także o zasądzenie solidarnie od strony pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w wysokości faktycznie uiszczonej przez powoda oraz – na podstawie art. 505 ³⁷ § 2 k.p.c. w zw. z art. 19 ust. 2 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych – uwzględnienie kosztów poniesionych przez powoda w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

W przypadku wniesienia przez stronę pozwaną sprzeciwu od nakazu zapłaty powód wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych na jego rzecz kwoty 230 742,50 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi naliczanymi od dnia 16 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty od należności głównej, która na dzień sporządzenia wyciągu z ksiąg bankowych wynosiła 226 577,76 zł, według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej czterokrotności wysokości aktualnej wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikająca z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, tj. nie wyższej niż dwukrotność sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych, która na dzień wystawienia wyciągu wynosiła 22,50% w stosunku rocznym.

Wniósł nadto o zasądzenie solidarnie od strony pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w wysokości faktycznie uiszczonej przez powoda.

W uzasadnieniu pozwu powodowy Bank wskazał, że dochodzona niniejszym postępowaniem wymagalna wierzytelność pieniężna wynika z Umowy kredytu hipotecznego (...) z oprocentowaniem zmiennym nr (...) z dnia 5 marca 2014 r. i wynosi 230 742,50 zł. Podniósł, że na roszczenie składają się kwota 226 577,76 zł z tytułu niespłaconej należności głównej oraz kwota 4 164,74 zł z tytułu odsetek umownych naliczonych łącznie za okres od dnia 27 września 2024 r. do dnia 15 stycznia 2025 r. (22,50%). Powód twierdził, że pozwani nie wywiązali się z warunków łączącej strony Umowy wobec czego wpierw wezwał ich do zapłaty długu w trybie art. 75c ustawy Prawo bankowe, a następnie wypowiedział Umowę. Dodał, że w dniu 11 marca 2025 r. pozwana za pośrednictwem aplikacji (...) złożyła dyspozycję zmiany adresu z ul. (...) W. (...)na ul. (...). Powód podkreślił, że wierzytelność, jej wysokość oraz terminy płatności odsetek wynikają wprost z Wyciągu z Ksiąg Bankowych z dnia 15 stycznia 2025 r. numer (...) podpisanego przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych powoda i opatrzonego pieczęcią powoda, a także zestawienia operacji na kontrakcie kredytowym. Powód wskazał również, że podjął próbę polubownego rozwiązania sporu wysyłając pismo wzywające do zapłaty długu, a także podejmując próbę kontaktu telefonicznego, które jednak nie doprowadziły do polubownego rozwiązania sporu. Końcowo podniósł, że pozew jest kontynuacją postępowania wszczętego w sprawie o sygn. akt VI Nc-e 300486/25 przed Sądem Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie, VI Wydziałem Cywilnym (pozew o zapłatę w postępowaniu upominawczym – k. 3-9).

W odpowiedzi na pozew z dnia 4 września 2025 r. (data nadania w UP) pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na ich rzecz od powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwani zakwestionowali roszczenie pozwu zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Zaprzeczyli także, by zostali wezwani do zapłaty przed wypowiedzeniem Umowy w sytuacji, gdy pozwana nigdy nie otrzymała wezwania do zapłaty z informacją o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia a przesyłka, na którą powołuje się powód została odebrana przez inną osobę i nie została przekazana pozwanej. Zaprzeczyli by otrzymali wypowiedzenie Umowy. Twierdzili, iż przesyłka nigdy nie została przez nich odebrana. Pozwani podnieśli nadto zarzut nieważności w całości Umowy z uwagi na sprzeczność jej postanowień z przepisami prawa, niedochowanie przez powoda obowiązku informacyjnego o zmiennej stopie procentowej, nierównomierne rozłożenie ryzyka oraz sprzeczność Umowy z naturą stosunku zobowiązaniowego. Wywiedli też zarzut abuzywności postanowień Umowy dotyczących oprocentowania kredytu prowadzący do niezwiązania ich zapisami tymi jako konsumentów, niemożności wypełnienia powstałej luki i ostatecznie nieważności Umowy. Pozwani zakwestionowali także skuteczność złożonego oświadczenia o wypowiedzeniu Umowy wobec zawarcia aneksu do Umowy potwierdzającego dalsze obowiązywanie Umowy (odpowiedź na pozew – k. 65-80v).

W dalszym toku postępowania powód – w piśmie z dnia 6 października 2025 r. (data stempla pocztowego) – podtrzymał dotychczasowe stanowisko dodatkowo wskazując, że w dniu 8 listopada 2024 r. doszło do automatycznego wygenerowania Aneksu do Umowy, który wprowadzał załącznik „Sposób postępowania w przypadku istotnej zmiany lub zaprzestania opracowywania wskaźnika referencyjnego” i który został skierowany do pozwanych przed terminem, w którym wypowiedzenie stało się skuteczne i nie świadczy o tym aby powód uznawał dokonane wypowiedzenie Umowy za nieskuteczne. Zauważył również, że przed wypowiedzeniem Umowy wezwał pozwanych do zapłaty, a wezwania te zostały doręczone pod aktualnym adresem zamieszkania pozwanych w dniu 8 lipca 2024 r. Dodał, że wypowiedzenie przesłane na aktualny adres zamieszkania pozwanych zostały zwrócone po ich dwukrotnej awizacji, zaś pozwana w reklamacji z dnia 18 lutego 2025 r. potwierdziła aktualność adresu do korespondencji. Strona pozwana – w piśmie z dnia 31 października 2025 r. (data nadania w UP) – także podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko konsekwentnie zaprzeczając otrzymaniu wezwania do zapłaty przed wypowiedzeniem Umowy oraz otrzymaniu wypowiedzenia w sytuacji gdy przesyłka ta nie została przez pozwanych odebrana. Stwierdziła również, że skoro Bank kontynuował obsługę kredytu, umożliwiał aneksowanie Umowy i rozliczał kolejne raty to musiał uznawać, że Umowa pozostaje w mocy i doszło do rozumianego cofnięcia skutków wypowiedzenia (pismo procesowe pełnomocnika powoda – k. 141-150; wykonanie zobowiązania Sądu – stanowisko wobec pisma powoda – k. 227-228v).

Tak sformułowane stanowiska procesowe stron nie uległy zmianie do czasu zamknięcia rozprawy w dniu 9 lutego 2026 r. (protokół z rozprawy z dnia 9 lutego 2026 r. – k. 245-247a).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

R. N. oraz A. N.potrzebowali dodatkowych środków finansowych pozwalających przede wszystkim na refinansowanie kosztów nabycia działki budowlanej i spłatę dotychczasowych zobowiązań finansowych. Celem znalezienia najlepszej oferty przeprowadzali rozmowy w różnych bankach, ale ostatecznie zdecydowali się na produkt (...) S.A. z siedzibą w W. (dalej: (...) S.A. lub Bank) oparty na zmiennym oprocentowaniu. Po wstępnej niepewności związanej z kwotą kredytu możliwą do uzyskania, ostatecznie zawarli sporną Umowę. W trakcie 40-minutowego spotkania poprzedzającego zawarcie Umowy pozwani nie zadawali doradcy żadnych pytań, dążyli do jak najszybszego jej podpisania.

(dowód: zeznania pozwanego R. N. złożone na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r. – k. 245-247; zeznania pozwanej A. N. złożone na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r. – k. 247-247a )

W dniu 5 marca 2014 r. powodowy Bank zawarł z B. X. i A. N. Umowę kredytu hipotecznego (...) z oprocentowaniem zmiennym nr (...) (dalej: Umowa), która składała się z Części Szczegółowej Umowy (CSU) i Części Ogólnej Umowy (COU), które w sposób łączny określały strony, przedmiot umowy oraz prawa i obowiązki stron (§ 1 ust. 2 CSU). Kwota udzielonego kredytu stanowiąca całkowitą kwotę kredytu wynosiła 280 000,00 zł i była przeznaczona na potrzeby mieszkaniowe, tj. refinansowanie kosztów nabycia działki budowlanej, spłatę zobowiązań finansowych i cel dowolny (§ 2 ust. 1 i 2 CSU).

Kredyt został udzielony na 360 miesięcy, licząc od dnia zawarcia umowy (§ 2 ust. 4 CSU).

Zgodnie z § 2 ust. 5, 6, 8-10 CSU stawką referencyjną był WIBOR 3M, a jego wysokość w dniu sporządzenia umowy wynosiła 2,7100%. Marża Banku wynosiła 1.71 p.p.. W dniu sporządzenia umowy oprocentowanie kredytu w stosunku rocznym bez uwzględnienia podwyższenia marży, o którym mowa w ust. 7 wynosiło 4,4200%. Rzeczywista roczna stopa procentowa w dniu zawarcia umowy wynosiła 4,8014%, a roczna stopa procentowa dla zadłużenia przeterminowanego na dzień sporządzenia umowy wynosiła 16,0000%

Na podstawie § 3 ust. 2 i 3 CSU całkowity koszt kredytu w dniu zawarcia umowy wynosił 235 905,51 zł, zaś całkowita kwota do zapłaty w dniu zawarcia umowy wyniosła 515 905,51 zł.

Docelowym zabezpieczeniem spłaty kredytu była hipoteka na nieruchomości gruntowej będąca własnością pozwanych (§ 4 ust. 1 CSU).

Stosownie do § 6 ust. 1 i 2 oraz § 7 ust. 1 CSU całkowita wypłata kredytu miała nastąpić do dnia 31 marca 2014 r., jednorazowo, a kredytobiorca był zobowiązany do spłaty całości wynikającego z umowy zadłużenia w terminie do dnia 27 lutego 2044 r.

Kredytobiorca zobowiązał się do powiadomienia Banku o każdorazowej zmianie swojego i poręczycieli imienia i nazwiska, adresu zamieszkania i adresu do korespondencji. Zobowiązał się również do utrzymania stałych wpływów na rachunku prowadzonym dla kredytobiorcy w (...) S.A. w kwotach zapewniających bieżące i terminowe regulowanie zobowiązań z tytułu obsługi kredytu (§ 9 ust. 1 pkt 3, 15 CSU).

W § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 CSU kredytobiorca oświadczył, że wzór umowy wraz ze wzorami załączników, o których mowa w ust. 5, został mu doręczony przed zawarciem umowy i zapoznał się z ich treścią. Oświadczył także, że został poinformowany, iż ponosi ryzyko stopy procentowej polegające na wzroście raty kredytu, w przypadku wzrostu stawki referencyjnej oraz że ponosi ryzyko zmiany cen rynkowych zabezpieczeń – polegające na możliwym spadku cen wartości nieruchomości stanowiących przedmiot hipotecznego zabezpieczenia spłaty kredytu.

Stosownie do § 5 ust. 1-4 COU Bank pobierał odsetki od kredytu według zmiennej stopy procentowej, w stosunku rocznym, której wysokość była ustalana w dniu rozpoczynającym pierwszy i kolejne trzymiesięczne okresy obowiązywania stawki referencyjnej, jako suma stawki referencyjnej i marży Banku oraz, w przypadku bilansowania, marży dodatkowej. Zmiany wysokości stawki referencyjnej następowały w dniu wymagalności spłaty raty kredytu i odsetek a odsetki według nowej stawki były naliczane od dnia następnego po dniu wymagalności. Wzrost stawki referencyjnej wpływał na podwyższenie oprocentowania kredytu, które powodowało wzrost raty spłaty kredytu i odsetek. Zmiany wysokości stawki referencyjnej powodowały zmianę wysokości oprocentowania kredytu o taką samą liczbę punktów procentowych.

Zgodnie z § 14 ust. 1-2 COU kredytobiorca zobowiązany był do spłaty całości wynikającego z umowy zadłużenia w terminie, o którym mowa w § 7 ust. 1 CSU. Kredytobiorca zobowiązany był do spłaty kredytu w ratach kapitałowo-odsetkowych, płatnych w terminie, o którym mowa w §7 ust. 5 CSU – to jest w dniu 27 każdego miesiąca, zgodnie z zawiadomieniami o wysokości raty spłaty kredytu, doręczanymi kredytobiorcy i poręczycielom.

Na podstawie § 28 ust. 1-2 COU niespłacenie przez kredytobiorcę części lub całości raty spłaty kredytu w terminie określonym w umowie powodowało, że należność z tytułu zaległej spłaty stawała się zadłużeniem przeterminowanym. Brak środków na rachunku, o którym mowa w § 7 ust. 4 CSU, w terminie, o którym mowa w § 7 ust. 5 CSU, wywoływał skutek w postaci niespłacenia raty kredytu lub zadłużenia wynikającego z umowy.

Na mocy § 29 ust. 1, 3-5 COU Bank mógł podejmować następujące czynności wobec kredytobiorcy, poręczycieli i innych osób będących dłużnikami Banku z tytułu zabezpieczenia spłaty kredytu w celu poinformowania o powstaniu zadłużenia przeterminowanego oraz skłonienia do niezwłocznej spłaty tego zadłużenia:

1)  wysyłanie wiadomości tekstowych na telefon komórkowy;

2)  przeprowadzanie rozmów telefonicznych;

3)  wysyłanie rozmów listowych;

4)  przeprowadzanie wizyt.

Bank mógł wykonywać ww. czynności nie częściej niż z zachowaniem co najmniej 4-dniowego odstępu czasu pomiędzy poszczególnymi czynnościami. Spłata zadłużenia przeterminowanego powodowała, że kolejne czynności, o których mowa w ust. 1 miały nie być wykonywane. W przypadku, gdy po wykonaniu wszystkich lub niektórych czynności, o których mowa w ust. 1, całe zadłużenie przeterminowane zostało spłacone, a następnie powstało nowe zadłużenie przeterminowane, Bank mógł po raz kolejny wykonywać czynności, o których mowa w ust. 1 i miał prawo ponownie obciążyć kredytobiorcę opłatami za wykonanie tych czynności.

Za każdy dzień kalendarzowy w okresie utrzymywania się zadłużenia przeterminowanego z tytułu kredytu, Bank pobierał odsetki według obowiązującej w tym okresie ustalonej przez Bank zmiennej stopy procentowej dla kredytów przeterminowanych i kredytów postawionych, po upływie terminu wypowiedzenia, w stan natychmiastowej wymagalności, zwanej dalej „stopą procentową dla kredytów przeterminowanych”. Okres zadłużenia przeterminowanego jest liczony od dnia następnego po dniu powstania zadłużenia przeterminowanego do dnia spłaty tego zadłużenia włącznie. Stopa procentowa dla kredytów przeterminowanych w stosunku rocznym, której wysokość na dzień zawarcia Umowy została określona w § 2 ust. 10 CSU, była równa czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego, Zmiana stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego powodowała równoczesną zmianę stopy procentowej dla kredytów przeterminowanych równą czterokrotności zmiany stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego. Bank informował o zmianie oprocentowania od zadłużenia przeterminowanego do końca miesiąca kalendarzowego, w którym nastąpiła zmiana, poprzez udostępnienie aktualnej wysokości oprocentowania dla zadłużenia przeterminowanego na stronie www.pkobp.pl (§ 30 ust. 1-2 COU).

Zgodnie z § 30 ust. 3-4 COU w okresie obowiązywania umowy, Bank był uprawniony do zmiany sposobu naliczania oprocentowania od zadłużenia przeterminowanego, o którym mowa w ust. 2 w sposób odpowiedni do zmiany przepisów prawa powszechnie obowiązującego określających wysokość odsetek maksymalnych. O zmianie kredytobiorca miał być pinformowany w sposób określony w § 10 ust. 2 COU. Bank zastrzegł sobie prawo potrącenia należności z tytułu zadłużenia przeterminowanego bez dyspozycji kredytobiorcy z jego rachunku, o którym mowa w § 7 ust. 4 CSU, oraz ze środków wpływających na ten rachunek, przed innymi płatnościami.

Na podstawie § 35 ust. 1 COU Bank mógł obniżyć kwotę udzielonego kredytu lub wypowiedzieć umowę w całości lub w części w przypadku:

1)  niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu;

2)  utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej;

3)  zagrożenia upadłością kredytobiorcy.

Stosownie do § 36 ust. 1 i 2 COU Bank miał powiadomić o wypowiedzeniu umowy kredytobiorcę i osoby, o których mowo w § 29 ust. 1 COU, poprzez doręczenie wypowiedzenia. Okres wypowiedzenia umowy wynosił 30 dni w przypadkach, o których mowa w § 35 pkt 1-2 COU oraz 7 dni w przypadku, o którym mowa w § 35 pkt 3 COU, licząc od dnia doręczenia wypowiedzenia.

Zgodnie z § 45 COU kredytobiorcy odpowiadali solidarnie za zadłużenie wynikające z umowy.

Stosownie do § 47 ust. 1 COU kredytobiorca mógł złożyć do Banku skargę lub reklamację dotyczącą produktów lub usług bankowych w formie:

1)  pisemnej – osobiście w placówce Banku, faksem, drogą pocztową, elektroniczną lub poprzez serwisy bankowości elektronicznej;

2)  ustnej – w kontakcie osobistym z pracownikiem Banku lub telefonicznie.

Jako adres zamieszkania i do korespondencji R. N. podał przy zawieraniu umowy - ul. (...), (...)-(...) W., Polska. A. N. podała zaś ul. (...), (...)-(...) T., Polska.

(dowód: Umowa kredytu nr (...) – k. 13-26, 84-90v)

W dniu 11 marca 2014 r. strony zawarły Aneks nr (...) do ww. Umowy, mocą którego m.in. ustaliły, że wypłata kredytu nastąpi w transzach.

(dowód: Aneks nr (...) z dnia 11 marca 2014 r. – k. 27)

Kredyt został uruchomiony w transzach w dniu 11 marca 2014 r.

(dowód: historia operacji na rachunku – k. 28-29)

Do 2024 r. Umowa realizowana była bezproblemowo, pozwani dokonywali spłat terminowo. Następnie jednak, z uwagi na zaistniałe kłopoty zawodowe i w konsekwencji także finansowe, pozwani zaczęli spłacać raty nieregularnie. Bazując na informacjach uzyskanych na infolinii Banku starali się, by ich zadłużenie nie przekraczało sumy trzech rat kapitałowo-odsetkowych.

Z uwagi na powstałą zaległość – pismami z dnia 1 lipca 2024 r. – zostali wezwani do jej spłaty w ciągu 14 dni roboczych od otrzymania monitu. Na zaległość w wysokości 3 624,61 zł składały się:

- kapitał (w tym odsetki skapitalizowane) w wysokości 1 117,17 zł;

- odsetki w wysokości 2 503,28 zł;

- odsetki od zaległego kapitału i odsetek skapitalizowanych w wysokości 4,16 zł;

- opłaty bankowe/inne koszty w wysokości 0,00 zł.

W pismach tych została zawarta informacja o możliwości wypowiedzenia Umowy i konieczności spłacenia wierzytelności w całości, jak również o możliwości złożenia wniosku restrukturyzacyjnego w terminie 14 dni roboczych od otrzymania pisma.

Zarówno wezwanie skierowane do R. N., jak i wezwanie skierowane do A. N. zostały przesłane na ich ówczesny adres zamieszkania: ul. (...), (...) W. i doręczone w dniu 8 lipca 2024 r.

(dowód: monit z dnia 1 lipca 2024 r. skierowany do R. N. – k. 30; potwierdzenie doręczenia – k. 31; monit z dnia 1 lipca 2024 r. skierowany do C. X. (1) – k. 32; potwierdzenie doręczenia – k. 33; zeznania pozwanego R. N. złożone na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r. – k. 245-247; zeznania pozwanej C. X. (1) złożone na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r. – k. 247-247a)

Z powodu braku spłaty całości zadłużenia wymagalnego powodowy Bank – pismami z dnia 24 września 2024 r. – wypowiedział pozwanym sporną Umowę z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia liczonego od dnia następnego po dniu doręczenia wypowiedzenia. W piśmie tym podano, że całe zadłużenie z tytułu Umowy wynosi 230 313,19 zł, w tym:

- kapitał ( w tym odsetki skapitalizowane) w wysokości 227 074,33 zł;

- odsetki w wysokości 3 238,86 zł;

- opłaty i prowizje bankowe w wysokości 0,00 zł.

Wskazano także, że w konsekwencji upływu terminu wypowiedzenia od całej kwoty pozostałego do spłaty kapitału i ewentualnych odsetek skapitalizowanych naliczane będą odsetki według stopy procentowej, obowiązującej w Banku, dla kredytów przeterminowanych i kredytów postawionych po upływie terminu wypowiedzenia w stan natychmiastowej wymagalności, która na dzień wysłania pisma wynosiła 22,50%. Poinformowano nadto, że Bank może podjąć czynności zmierzające do wyegzekwowania zadłużenia, a pozwani utracą prawo do dopłat do kredytu.

Pisma te zostały podpisane przez E. S. upoważnioną do składania w imieniu Banku oświadczeń woli, w tym samodzielnego wypowiadania i rozwiązywania umów kredytowych – na podstawie pełnomocnictwa nr (...) z dnia 22 listopada 2016 r.

Zostały przesłane na adres: ul. (...), (...)-(...) W.i dnia 15 października 2024 r. zwrócone z uwagi na niepodjęcie w terminie.

(dowód: oświadczenia Banku o wypowiedzeniu umowy z dnia 24 września 2024 r. – k. 34, 36; kopie awizowanych przesyłek – k. 35, 37; pełnomocnictwo nr (...)-(...) – k. 38)

W listopadzie 2024 r. został automatycznie wygenerowany, przesłany drogą elektroniczną do pozwanych i zawarty w dniu 8 listopada 2024 r. poprzez złożenie podpisów elektronicznych, aneks do Umowy, którego przedmiotem było wprowadzenie załącznika „Sposób postępowania w przypadku istotnej zmiany lub zaprzestania opracowywania wskaźnika referencyjnego („Sposób postępowania”)” w brzmieniu stanowiącym załącznik nr 1 do aneksu.

W aneksie tym zarówno R. N., jak i A. N. podali adres: ul. (...), (...)-(...) W..

(dowód: aneks do Umowy z dnia 8 listopada 2024 r. – k. 93-93v; załącznik nr 1 do aneksu – k. 94; korespondencja mailowa – k. 92, 97-97v; zeznania pozwanego R. N. złożone na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r. – k. 245-247; zeznania pozwanej A. N. złożone na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r. – k. 247-247a)

Z dniem 15 listopada 2024 r. zakończył się okres wypowiedzenia spornej Umowy.

W grudniu 2024 r. oraz w styczniu 2025 r. pozwani dokonali trzech wpłat tytułem zapłaty zaległości w spłacie rat kredytu. Wpłaty te zostały zaliczone na poczet spłaty odsetek karnych.

Zważając na brak zmniejszenia się zadłużenia pozwana udała się do oddziału Banku, gdzie uzyskała informację o wypowiedzeniu Umowy.

(dowód: zestawienie operacji – k. 41-42; zeznania pozwanego R. N. złożone na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r. – k. 245-247; zeznania pozwanej A. N. złożone na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r. – k. 247-247a)

W następstwie poczynionych ustaleń, w dniu 18 lutego 2025 r., pozwana złożyła do Banku reklamację, w której wskazała na uchybienie w postaci nieotrzymania informacji o wypowiedzeniu. Podkreśliła także, że jej aktualnym adresem do korespondencji jest ul. (...), (...)-(...) W..

W odpowiedzi na reklamację Bank, w piśmie z dnia 4 marca 2025 r., poinformował pozwaną o fakcie wypowiedzenia kredytu pismem z dnia 24 września 2024 r. i o niemożności wpływu na brak odbioru korespondencji przez klienta.

(dowód: reklamacja z dnia 18 lutego 2025 r. – k. 98-98v; pismo z dnia 6 marca 2025 r. – k. 99-99v; zeznania pozwanego R. N. złożone na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r. – k. 245-247; zeznania pozwanej A. N. złożone na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r. – k. 247-247a)

W dniu 24 lutego 2025 r. Bank wniósł w elektronicznym postępowaniu upominawczym skierowany przeciwko C. X. (1) oraz R. N. pozew o zapłatę kwoty 230 742,50 zł.

W dniu 14 marca 2025 r. wydano nakaz zapłaty, który wobec jego skutecznego zaskarżenia utracił moc, a ww. postępowanie zostało umorzone w całości.

(dowód: akta sprawy (...)-(...) – k. 45-50)

Wysokość zadłużenia pozwanych z tytułu Umowy kredytu (...) z dnia 5 marca 2014 r., została stwierdzona w wyciągu z ksiąg banku o nr (...) z dnia 15 stycznia 2025 r., zgodnie z którym zadłużenie dłużników solidarnych – A. N. oraz R. N. wynosi:

1)  226 577,76 zł należności głównej;

2)  4 164,74 zł odsetek umownych (22.50%) za okres od dnia 27 września 2024 r. do dnia 15 stycznia 2025 r.

W wyciągu wskazano, że dalsze należne odsetki od dnia 16 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty naliczane są od należności głównej, która na dzień jego sporządzenia wynosi 226 577,76 zł, według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej czterokrotności wysokości aktualnej stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego, jednak nie wyższej, niż aktualna wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikająca z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, tj. nie wyższej niż dwukrotność sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych, która na dzień wystawienia niniejszego wyciągu wynosiła 22,50% w stosunku rocznym.

Dokument ten został podpisany przez A. P.– umocowaną do samodzielnego podpisywania wyciągów z ksiąg rachunkowych Banku na podstawie pełnomocnictwa nr (...).

(dowód: wyciąg z ksiąg bankowych z dnia 15 stycznia 2025 r. nr (...) k. 39; pełnomocnictwo nr (...) – k. 40 )

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie złożonych do akt sprawy dokumentów, w tym Umowy kredytu, wezwań do zapłaty wraz z potwierdzeniami doręczenia, wypowiedzeń umowy kredytu z dnia 24 września 2024 r. wraz z załączonymi do nich kopiami awizowanych przesyłek, a także wydruków zestawienia wpłat oraz wyciągu z ksiąg bankowych. Dokumenty te należało uznać za wiarygodne i na ich podstawie dokonać ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Miały one w istocie walor dokumentów prywatnych, jednakże okoliczność ta nie pozbawia ich mocy dowodowej. Należy zaznaczyć, że wiarygodność dokumentów prywatnych, jako dowodów w sprawie podlega wszechstronnej ocenie Sądu w myśl przepisu art. 233 § 1 k.p.c. W tym kontekście należało przede wszystkim zauważyć, że dokumenty przedstawione przez powoda tworzyły spójny i logiczny obraz stanu faktycznego. W zestawieniu spłat kredytu oraz wyciągu z ksiąg uwzględniono dokonywanie wpłat rat przez pozwanych przez pewien okres. Co więcej z zestawienia wpłat, a także kopii wezwań do zapłaty wprost wynika moment, w którym pozwani zaprzestali terminowego regulowania swojego zobowiązania wobec Banku.

Dokonując ustaleń faktycznych Sąd oparł się również częściowo na dowodzie z przesłuchania pozwanego R. N. oraz pozwanej A. N. w zakresie wskazanym w ustalonym stanie faktycznym. W ocenie Sądu ich zeznania dotyczące niespełnienia w sposób należyty obowiązków informacyjnych przez pracowników pozwanego Banku, w tym braku należytego poinformowania ich o warunkach oprocentowania kredytu, kosztach kredytu itd. nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zebrane w sprawie dowody i ustalony stan faktyczny wskazują, że w chwili zawierania Umowy kredytu zostali oni należycie poinformowani i posiadali pełną świadomość wysokości zaciąganego zobowiązania oraz jego warunków. W oparciu o otrzymane dane i posiadaną wiedzę dokonali własnej analizy opłacalności produktów bankowych i zdecydowali się na skorzystanie z oferowanego produktu finansowego.

Sąd, postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 9 lutego 2026 r., na podstawie art. 235 ^{( 2)} § 1 pkt 3 k.p.c., oddalił wniosek strony pozwanej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w pozostałym zakresie oraz oddalił wnioski strony pozwanej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości i finansów oraz o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków B. D.oraz K. B.jako nieprzydatne do wykazania faktów, które zostały już dostatecznie wyjaśnione na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. W szczególności wskazać należy, iż strona pozwana, powołując wskazane dowody, zmierzała do wykazania podstaw nieważności spornej Umowy, abuzywności jej postanowień, jak również wysokości świadczeń pieniężnych spełnionych w związku z jej wykonywaniem. Tymczasem analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pozwoliła na poczynienie jednoznacznych i kategorycznych ustaleń co do charakteru prawnego łączącego strony stosunku oraz skuteczności jego ukształtowania i rozwiązania.
W konsekwencji brak było również podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie, w szczególności przy wykorzystaniu wiadomości specjalnych. Strona pozwana kwestionowała również wysokość dochodzonej kwoty, nie podając na czym konkretnie polega błędne jej wyliczenie przez bank. Tym samym przeprowadzanie dowodów zawnioskowanych przez stronę pozwaną zmierzających do jej ustalenia poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego należało uznać za nieistotne i zmierzające co przedłużenia postępowania. W tych okolicznościach Sąd uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wyciągnięcia kategorycznych wniosków i rozstrzygnięcia sprawy, a dalsze postępowanie dowodowe nieprzydatne.

Sąd nie poczynił ustaleń faktycznych w oparciu o pozostałe, niewymienione a przedłożone przez strony dokumenty, które stanowiły dokumenty prywatne przedstawiające stanowiska stron je składających do akt sprawy, nie zawierały natomiast wiążącej Sąd rozpoznający niniejszą sprawę wykładni przepisów prawa, dotyczyły kwestii niezwiązanych z tą konkretną Umową kredytową, a zatem nie stanowiły w niniejszej sprawie faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia (art. 227 k.p.c.). Sąd potraktował je jedynie jako wyraz poglądów wzmacniających argumentację stron postępowania.

Okręgowy zaważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Przechodząc do oceny zasadności dochodzonego niniejszym postępowaniem roszczenia oraz zarzutów pozwanych należało zauważyć, iż powód skierował swoje żądanie zapłaty kwoty 230 742,50 zł przeciwko R. N. oraz A. N. jako kredytobiorcom w związku z niewywiązaniem się przez nich z ciążącego na nich zobowiązania terminowego dokonywania spłat w wysokościach ustalonych w Umowie kredytu (...) z dnia 5 marca 2014 r. Dochodzona kwota stanowiła kapitał w wysokości 226 577,76, odsetki umowne za okres od dnia 27 września 2024 r. do dnia 15 stycznia 2025 r. w wysokości 22,50%, tj. 4 164,74 zł, oraz odsetki za opóźnienie naliczane od należności głównej, według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej czterokrotności wysokości aktualnej stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego, jednak nie wyższej, niż aktualna wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikająca z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, tj. nie wyższej niż dwukrotność sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych, która na dzień wystawienia niniejszego wyciągu wynosiła 22,50% w stosunku rocznym. Pozwani podnosili natomiast zarzut nieważności spornej Umowy z uwagi na sprzeczność jej postanowień z przepisami prawa, niedochowanie przez powoda obowiązku informacyjnego o zmiennej stopie procentowej, nierównomierne rozłożenie ryzyka oraz sprzeczność Umowy z naturą stosunku zobowiązaniowego. Wywiedli też zarzut abuzywności postanowień Umowy dotyczących oprocentowania kredytu prowadzący do niezwiązania zapisami tymi ich, jako konsumentów, niemożności wypełnienia powstałej luki i ostatecznie nieważności Umowy. Zakwestionowali także skuteczność złożonego oświadczenia o wypowiedzeniu Umowy wobec jego niedoręczenia oraz zawarcia aneksu do Umowy potwierdzającego dalsze obowiązywanie Umowy.

Zdaniem Sądu zarzuty powyższe nie zasługiwały na uwzględnienie. Co więcej, w ocenie Sądu stanowiły w istocie część strategii procesowej, mającej na celu podważenie odpowiedzialności pozwanych z tytułu przedmiotowej Umowy kredytu. Uwzględniając jednak okoliczności, jakie legły u podstaw uznania ww. zarzutów za bezzasadne – o czym w dalszej części uzasadnienia, Sąd doszedł do wniosku, iż przyjęta strategia nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do najdalej idących zarzutów podniesionych przez pozwanych, a dotyczących nieważności spornej Umowy lub abuzywności jej zapisów. Rozstrzygniecie tych kwestii miało bowiem kluczowe znaczenie dla możliwości prowadzenia dalszych rozważań w sprawie.

W tym kontekście w pierwszej kolejności należało ustalić czy pozwani zawarli przedmiotową Umowę, jako konsumenci w rozumieniu art. 22 ¹ k.c. W sprawie niniejszej bezspornym było, że celem kredytu było m.in. zrealizowanie potrzeb mieszkaniowych pozwanych, a mianowicie refinansowanie kosztów nabycia działki budowalnej. Zgodnie z przywołanym przepisem, konsumentem można być wyłącznie w zakresie czynności prawnych niezwiązanych bezpośrednio z własną działalnością gospodarczą lub zawodową. Decyduje więc brak związku danej czynności z wymienioną działalnością, a nie to, czy taka działalność jest w ogóle prowadzona przez osobę dokonującą czynności prawnej. Do uznania, że mamy do czynienia z konsumentem, wystarczy brak bezpośredniego związku czynności z działalnością gospodarczą lub zawodową; istnienie pośredniego związku nie wyklucza zatem uznania danej osoby za konsumenta (K. Osajda (red.), P. Miklaszewicz, Kodeks cywilny, Komentarz, wyd. 20, 2018, Legalis).

Zawarcie umowy jako konsument nie oznacza jednak „gwarancji satysfakcji”, tj. że umowa – w szczególności taka, która wiąże się z ryzykiem i uzależniona jest od czynników zewnętrznych, niezależnych od stron – będzie ostatecznie zawsze dla konsumenta korzystna. Jak wskazał Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z dnia 18 kwietnia 2016 r. (sygn. III C 275/15, Mon.Pr.Bank. 2016 nr 10, str. 3) „działanie Państwa w zakresie ochrony konsumentów winno bowiem ograniczać się do ochrony przed działaniami podstępnymi bądź nieuczciwymi, nie mogą oni natomiast oczekiwać, że państwo ochroni ich przed wszelkimi negatywnymi konsekwencjami podejmowanych przez nich decyzji gospodarczych”, który to pogląd Sąd w tym składzie w pełni podziela. Podkreślić należy, że zawarcie umowy w charakterze konsumenta nie oznacza zwolnienia konsumenta z obowiązku dokonania przy zawieraniu umowy oceny rozmiaru zaciąganego zobowiązania i związanych z nim ryzyk. Jednocześnie żadne przepisy nie zabraniają konsumentom zawierania umów wiążących się z ryzykiem, jeżeli są oni gotowi je ponieść. Od konsumenta, należycie dbającego o własne interesy, należy oczekiwać aktywności i dążenia do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości czy wszelkich niezrozumiałych kwestii szczególnie w kontekście umowy, która stanowi dla niego zobowiązanie. Jak słusznie wskazał Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 5 października 2016 r. „w relacjach cywilnoprawnych nie jest dopuszczalne faworyzowanie żadnej ze stron, choćby była konsumentem, kosztem praw profesjonalisty. Trzeba też uwzględnić stale podnoszący się poziom wykształcenia, wiedzy, doświadczenia i świadomości prawnej ogółu społeczeństwa, w tym konsumentów, coraz lepiej przygotowanych do asertywnego uczestnictwa w obrocie prawnym” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 5 października 2016 r., sygn. I ACa 47/16, Legalis nr 1533035). W ocenie Sądu, nie ma podstaw do przyznania stronie pozwanej uprzywilejowanej pozycji, w której byłaby zwolniona z obowiązku przejawiania jakiejkolwiek staranności przy dokonywaniu oceny treści zawieranej Umowy i od odpowiedzialności za jej skutki.

Analiza zapisów spornej Umowy nie dała natomiast podstaw do przyjęcia, aby była ona dotknięta nieważnością, bądź aby zawierała postanowienia o charakterze abuzywnym niewiążące pozwanych, jako konsumentów.

W szczególności zdaniem Sądu ważne są postanowienia Umowy odnoszące się do zasad określenia oprocentowania umowy kredytu i określające warunki jego zmiany. Wskazać należy, iż polski ustawodawca przyjął, że jeżeli kredyt hipoteczny jest oprocentowany zmienną stopą procentową, stopa ta ma być w umowie podana jako wartość wskaźnika referencyjnego oraz wysokość marży.

W ocenie Sądu analizowana Umowa zawierała postanowienia określające oprocentowanie – zarówno stawkę referencyjną jak i marżę Banku oraz warunki ich zmiany. Nie zostało jakkolwiek uprawdopodobnione przez stronę pozwaną, by sposób ich określenia był sprzeczny z powołanymi przepisami prawa. Stawka zmiennego oprocentowania została określona w sposób precyzyjny i nie pozostawiający Bankowi miejsca na żadną dowolność. Powyższe prowadzi do wniosku, iż pozwani, jako konsumenci zostali poinformowani o górnym limicie wysokości odsetek, których maksymalną wysokość określa przepis art. 359 § 2 ¹ k.c.

Kolejno, zdaniem Sądu strona pozwana w zaprezentowanym przez siebie materiale procesowym nie zdołała wykazać, by powodowy Bank w nieprawidłowy sposób zrealizował obowiązek informacyjny, a w konsekwencji by analizowane postanowienia Umowy były nieważne lub bezskuteczne w rozumieniu art. 385 ¹ §1 k.c.

Treść Umowy zawartej między stronami dowodzi, iż informacja w powyższym zakresie została pozwanym udzielona, a zatem za nieuprawdopodobnione uznać należało, iż Bank tego obowiązku informacyjnego zaniechał lub nie poinformował pozwanych w stopniu należytym odnośnie do mechanizmu ustalania oprocentowania – w tym wskaźnika WIBOR.

Odnośnie do kwestii braku wypełnienia obowiązku informacyjnego pozwani nie wykazali, aby zapisy Umowy nie zostały skonstruowane w sposób prosty i na tyle zrozumiały aby byli oni w stanie oszacować skutki ekonomiczne. Co istotne w wyroku C-300/23 ((...) SA.) TSUE dopuścił, że jeśli definicja wskaźnika i jego wartości są oficjalnie opublikowane i wystarczająco dostępne dla przeciętnego konsumenta to sam fakt, że bank nie wręczył przy zawieraniu umowy historii kształtowania się wskaźnika (tutaj WIBOR) nie musi oznaczać braku poinformowania kredytobiorcy czy też braku przejrzystości warunków – zatem nie chodzi tutaj o tzw. „rytuał papieru”, ale o to czy konsument realnie mógł zrozumieć ryzyko i koszt. Pozwani nie udowodnili swoich twierdzeń w tym zakresie.

Kolejno za niewykazane uznać należało, by zawarte w Umowie kredytu postanowienia odnoszące się do oprocentowania kredytu miały charakter abuzywnych w rozumieniu art. 385 ¹ k.c. W ocenie Sądu choć co do zasady dopuszczalne było badanie wskazanych w pozwie postanowień odnoszących się do oprocentowania kredytu przez pryzmat wskazanego przepisu to nie zostało uprawdopodobnione przez stronę pozwaną, by postanowienia te były sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały interesy pozwanych jako konsumentów. Postanowienia te bowiem w klarowny i przejrzysty sposób ustalały zasady ustalania oprocentowania, w tym składniki oprocentowania, jak i warunki, w tym kierunek zmiany oprocentowania (zarówno w zakresie marży banku jak i stopy bazowej). W ocenie Sądu nie sposób było przy tym uznać, by powiązanie stopy bazowej i jej zmiany ze zmianą stawki referencyjnej WIBOR, jako stawki powszechnie występującej w transakcjach na rynku bankowym, a niepodlegającej, wbrew twierdzeniom pozwanych, arbitralnym ustaleniom przez Bank, nosiło cechy uregulowania sprzecznego z dobrymi obyczajami i rażąco naruszającego interesy strony pozwanej– konsumentów, a co podlegało ocenie na dzień zawarcia Umowy.

Wskaźnik WIBOR jest wskaźnikiem zewnętrznym, a nie zależnym od arbitralnej decyzji powodowego Banku. Zawierając Umowę kredytu hipotecznego pozwani jako kredytobiorcy dobrowolnie zgodzili się, że wysokość raty będzie wyliczana przy uwzględnieniu co do zasady stałej i niezmiennej marży Banku, która podlegać będzie zmianie jedynie w określonych stricte w Umowie sytuacjach, oraz stawki referencyjnej WIBOR-u, na której wysokość żadna ze stron Umowy nie ma wpływu. Zatem wskaźnik ten – wbrew argumentacji pozwanych – nie jest zależny od Banku i jest zgody z prawem krajowym, a także regulacjami Unii Europejskiej. Z orzecznictwa wynika nadto, iż co do zasady nie jest wymagane przez TSUE aby konsument rozumiał model wyznaczania wskaźnika stosowany przez bank centralny, radę polityki pieniężnej lub administratora wskaźnika, jak by musiał on uzyskać informacje o wszystkich przyszłych sytuacjach, mogących wpłynąć a zmianę przez bank centralny/administratora wskaźnika wysokości wskaźnika. Podobnie, by konsument musiał mieć dostęp do danych wejściowych na podstawie których bank centralny/administrator ustala wysokość stop procentowych i samego wskaźnika. Oczywistym pozostaje przy tym, że umowa kredytu stanowi źródło zarobkowania banku właśnie poprzez odsetki kapitałowe naliczane od kwoty kredytu.

Dodatkowo, należy podkreślić, że banki nie udzielają kredytów z własnych środków, lecz ze środków finansowych uzyskanych z innych źródeł, w tym od klientów, którzy złożyli takie środki na rachunkach bankowych i lokatach, dlatego też ze względu na bezpieczeństwo powierzonych im pieniędzy, banki są wręcz zobowiązane do podejmowania wszelkich działań, pozwalających na minimalizację ryzyka w przypadku problemów ze spłatą kredytu przez konkretnego kredytobiorcę. Co więcej, każda osoba decydująca się na zaciągnięcie kredytu winna liczyć z obowiązkiem jego spłaty. Dla każdej osoby o przeciętnej wiedzy jest oczywistym, że zawierając umowę z bankiem o kredyt winna liczyć się z obowiązkiem spłaty zaciągniętego zobowiązania pieniężnego.

Nie sposób było zatem uwzględnić zarzutów pozwanych co do nieważności spornej Umowy czy abuzywności jej zapisów. Wobec tego koniecznym było rozważenie, czy dokonane przez stronę powodową wypowiedzenie tej Umowy wywołało zamierzony skutek prawny, w szczególności w kontekście zarzutów podniesionych przez stronę pozwaną.

W tym zakresie Sąd uznał, iż zarzuty pozwanych dotyczące bezzasadności i bezskuteczności wypowiedzenia Umowy nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie bowiem z § 35 ust. 1 pkt 1) COU Bank mógł obniżyć kwotę udzielonego kredytu lub wypowiedzieć umowę w całości lub w części w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu. Co przy tym istotne, zgodnie z treścią § 9 ust. 1 pkt 15 CSU na kredytobiorcę został nałożony obowiązek utrzymania stałych wpływów na rachunku dla niego prowadzonym w (...) S.A. w kwotach zapewniających bieżące i terminowe regulowanie zobowiązań z tytułu obsługi kredytu. Wobec nienależytego wypełniania tegoż zobowiązania, którą to okoliczność pozwani potwierdzili zeznając, iż dokonywali nieregularnych spłat kredytu i dochodziło nawet do dwumiesięcznych opóźnień z jego spłatą, ziściła się przesłanka uzasadniająca wypowiedzenie Umowy.

Uznać zatem należało, że działania Banku – zgodnie z art. 75 i 75c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1646) i postanowieniami umowy łączącej strony – nie były przedwczesne, a działania pozwanych, polegające na nieterminowej spłacie rat kredytu i powstaniu zadłużenia uzasadniały złożenie przez Bank oświadczenia o wypowiedzeniu Umowy.

Wskazać należy, że stosownie do § 36 ust. 1 i 2 COU Bank miał obowiązek powiadomić o wypowiedzeniu umowy kredytobiorcę i osoby, o których mowo w § 29 ust. 1 COU, poprzez doręczenie wypowiedzenia. Okres wypowiedzenia umowy wynosił 30 dni w przypadkach, o których mowa w § 35 pkt 1-2 COU oraz 7 dni w przypadku, o którym mowa w §35 pkt 3 COU, licząc od dnia doręczenia wypowiedzenia. W tym zakresie pozwani podnosili zarzuty oparte na twierdzeniu o niedoręczeniu oświadczenia o wypowiedzeniu, a jedynie jego awizowaniu.

W wyniku analizy powyższych zarzutów w ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zarówno osobowy, jak i dokumentarny, potwierdził, że adresem właściwym do doręczeń – aktualnym miejscem zamieszkania pozwanych oraz adresem korespondencyjnym – był adres wskazany przez pozwanego w Umowie, tj. przy ul. (...). Okoliczność ta została potwierdzona zarówno przez samych pozwanych w toku ich przesłuchania, jak i przez dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, w tym późniejszy aneks do Umowy oraz reklamację złożoną przez pozwaną.

Dodatkowo należy wskazać, iż kierowana do pozwanych korespondencja, w tym monit, została skutecznie doręczona na wskazany wyżej adres i odebrana w dniu 8 lipca 2024 roku, co potwierdza prawidłowość przyjęcia tego adresu jako właściwego dla doręczeń. Wprawdzie przesyłki zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy nie zostały przez pozwanych podjęte w terminie i zostały zwrócone nadawcy po ich awizowaniu, jednakże okoliczność ta nie może obciążać strony powodowej. Zgodnie bowiem z utrwalonymi zasadami doręczeń, niepodjęcie przesyłki w terminie skutkuje jej uznaniem za doręczoną z upływem okresu awizowania.

W konsekwencji należało przyjąć, iż oświadczenie o wypowiedzeniu Umowy zostało skutecznie doręczone pozwanym z dniem 15 października 2024 r. Przy uwzględnieniu przewidzianego w Umowie, w §36 ust. 1 i 2 COU, 30-dniowego okresu wypowiedzenia, Umowa uległa rozwiązaniu z dniem 15 listopada 2024 r.

Na powyższą ocenę nie wpływa okoliczność zawarcia przez strony aneksu w dniu 8 listopada 2024 r. Jak wynika z jego treści, miał on charakter techniczny i dotyczył jedynie uzupełnienia Umowy o postanowienia związane ze sposobem postępowania w przypadku istotnej zmiany lub zaprzestania opracowywania wskaźnika referencyjnego. Nie modyfikował on w żaden sposób skutecznie złożonego wcześniej oświadczenia o wypowiedzeniu ani nie prowadził do odnowienia stosunku prawnego łączącego strony.

W świetle powyższego należało uznać, iż wypowiedzenie umowy dokonane przez stronę powodową było skuteczne.

W świetle powyższych ustaleń powództwo uznać należało za zasadne – czy to ze względu na bezzasadność twierdzeń pozwanych co do nieważności Umowy lub abuzywności jej zapisów, czy też ze względu na zasadność oraz skuteczność dokonanego przez powoda wypowiedzenia Umowy.

Tym samym, Sąd – zgodnie z żądaniem pozwu – zasądził od A. N. oraz R. N. solidarnie na rzecz powodowego Banku kwotę 230 742,50 zł, na którą składały się kwota stanowiąca kapitał w wysokości 226 577,76 oraz odsetki umowne za okres od dnia 27 września 2024 r. do dnia 15 stycznia 2025 r. w wysokości 22,50%, tj. 4 164,74 zł. Biorąc dodatkowo pod uwagę treść art. 481 § 1 k.c. Sąd zasądził odsetki za opóźnienie naliczane od należności głównej, według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej czterokrotności wysokości aktualnej stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego, jednak nie wyższej, niż aktualna wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie wynikająca z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, tj. nie wyższej niż dwukrotność sumy stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych, która na dzień wystawienia niniejszego wyciągu wynosiła 22,50% w stosunku rocznym. Odsetki te zasądził od dnia 16 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty, a więc od dnia następującego po ostatnim dniu okresu wypowiedzenia spornej Umowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w punkcie I. sentencji wyroku.

W punkcie II. sentencji wyroku Sąd w myśl przepisu art. 108 § 1 zd. 2 k.p.c. rozstrzygnął jedynie o zasadach ponoszenia kosztów procesu ustalając, że pozwani przegrali proces w 100% i pozostawił ich szczegółowe wyliczenie Referendarzowi sądowemu po uprawomocnieniu się wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak na wstępie.

Sędzia Ewa Ligoń-Krawczyk