Postanowienie SN z 6 czerwca 2013, sygn. III KO 122/12
Data orzeczenia
6 czerwca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Małgorzata Gierszon
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie z wniosku I. K. o wznowienie postępowania w sprawie III K …/10 Sądu
Okręgowego w B. zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w
[…]z dnia 27 marca 2012 r., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 6 czerwca 2013 r.,
zażalenia wnioskodawcy I. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Izby
Karnej Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt III KO 122/12 o
uznaniu za bezskuteczny wniosku I. K.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału III Izby
Karnej Sądu Najwyższego, na podstawie art. 120 § 2 k.p.k., uznał za bezskuteczny
wniosek I. K. o wznowienie postępowania w powyżej określonej sprawie, jako że
nie usunął on – mimo wezwania – braku formalnego tego wniosku.
Na to zarządzenie zażalenie nazwane „wnioskiem” wniósł skazany, w którym
stwierdził, że powiadomił Sąd Najwyższy o „nowym dowodzie”, to jest oświadczeniu
S. M., prosił o „ponowienie sprawy” i informował o tym, że wyznaczona dla niego
obrońca z urzędu „w ogóle nie dała znaku życia”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest bezzasadne.
Podnoszone w nim okoliczności nie mają znaczenia dla oceny zasadności
skarżonego nim zarządzenia.
2
To bowiem zostało wydane w oparciu o obowiązujące przepisy karnej
ustawy procesowej.
Nie ulega wszak wątpliwości, że przepis art. 545 § 2 k.p.k. wprowadza tzw.
przymus adwokacko – radcowski dla czynności procesowej – sporządzenia i
podpisania wniosku o wznowienie postępowania. Oznacza to, że tylko wniosek ów
wymóg respektujący może być przyjęty do merytorycznego rozpoznania.
Równie bezsporne jest też i to, że wniosek o wznowienie postępowania
sporządzony i podpisany osobiście przez I. K. tego wymogu nie spełnił, toteż
zasadnie wnioskodawca został wezwany do usunięcia (w trybie art. 120 § 1 k.p.k.)
tego braku formalnego wniosku, poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez
adwokata lub radcę prawnego.
Wezwanie takie, wraz z pouczeniem o skutkach nieuzupełnienia braku,
wnioskodawca otrzymał w dniu 2 kwietnia 2013 r. (k. 37), ale w zakreślonym
siedmiodniowym terminie, tego braku formalnego wniosku o wznowienie nie usunął.
W tej sytuacji zasadnie Przewodniczący Wydziału III Izby Karnej,
zaskarżonym zarządzeniem, uznał ten wniosek za bezskuteczny. Do takiej decyzji
uprawniał go, a zarazem zobowiązał, przepis art. 120 § 2 zd. 2 k.p.k. Stanowi on o
tym, że w razie nieuzupełnienia braku w terminie, pismo (które je zawiera) uznaje
się za bezskuteczne.
Podniesione w zażaleniu okoliczności dotyczące owego „nowego dowodu” w
sprawie nie mają znaczenia w niniejszym, incydentalnym postępowaniu, którego
przedmiotem jest przecież tylko kontrola instancyjna zaskarżonego zarządzenia,
nie zaś zasadność skazania wnioskodawcy w postępowaniu, które chciałby on
(obecnie) wznowić.
Podobnie też należy ocenić zgłaszane przez wnioskodawcę w zażaleniu
uwagi dotyczące wyznaczonego mu w niniejszym postępowaniu wznowieniowym
obrońcy z urzędu. Niezależnie bowiem od braku podstaw kwestionowania
rzetelności wykonanych przez tego obrońcę czynności (por. informacja o braku
podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z dnia 22 marca 2013 r.
– k. 29-31) zauważyć należy, że w tej opinii obrońca ocenił także wartość owego
(zgłaszanego przez wnioskodawcę) „nowego dowodu”, w postaci oświadczenia S.
3
M. i samą możliwość procesową uznania go za taki dowód, który powinien, na
podstawie art. 540 § 2 k.p.k., skutkować wznowieniem postępowania.
Z tych wszystkich względów nie znajdując żadnych możliwości do
zakwestionowania zasadności zaskarżonego zarządzenia – postanowiono jak
wyżej.