Wyrok z 24 marca 2026, sygn. III K 391/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 391/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

J. B.

w okresie od 13 kwietnia 2022 r. do dnia 1 sierpnia 2022 r. we I., działając z zamiarem bezpośrednim przywłaszczył powierzone mu mienie znacznej wartości w postaci samochodu osobowego marki W. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) o wartości 570 400,00 zł w ten sposób, że w związku z niewywiązaniem się ze zobowiązania wynikającego z umowy leasingu nr (...) i nie spłaceniu rat leasingu, a w konsekwencji z wypowiedzeniem przez (...) Sp. z o.o. ww. umowy, nie zwrócił przedmiotu leasingu, do czego był zobowiązany, unikając przy tym kontaktu z ww. spółką, a następnie zawarł umowę najmu i przekazał ww. samochód w najem innej osobie, czym działał na szkodę (...) Sp. z o.o.

tj. czyn z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 294 § 1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 23 września 2021 r. oskarżony J. B. jako Prezes Zarządu spółki z (...) z siedzibą we I. działając w imieniu tego podmiotu, zawarł ze spółką z o.(...). (...) z siedzibą w I. umowę leasingu niekonsumenckiego o numerze (...).

Przedmiotem umowy było odpłatne korzystanie z samochodu osobowego marki W. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) i numerze nadwozia (...), rok produkcji 2021 o wartości 736 800,00 zł. Przy zawieraniu umowy oskarżony uiścił opłaty wstępne, pierwsze raty oraz kaucje gwarancyjne, które wynikały z ogólnych warunków umów leasingu. Umowa została zawarta na okres 60 miesięcy, a w ich okresie leasingobiorca zobowiązany był do uiszczania okresowych rat leasingowych w wysokości 9 383,55 zł.

W 2022 r. oskarżony J. B. zaprzestał spłaty rat leasingowych. Pismem z dnia 24 marca 2022 r. firma (...) wezwała oskarżonego do spłaty powstałego na umowie zadłużenia w ówczesnej wysokości 24 110,39 zł w terminie dodatkowych 7 dni pod rygorem wypowiedzenia umowy leasingu. Wobec bezskuteczności wezwania X. (...) (...) w dniu 13 kwietnia 2022 r. wypowiedziała umowę leasingu ze skutkiem natychmiastowym i wezwała oskarżonego J. B. do zwrotu przedmiotu leasingu. Oskarżony odebrał powyższy dokument w siedzibie spółki (...) we I. przy ul. (...), ale nie podjął żadnych działań i nie zwrócił leasingowanego samochodu.

Pokrzywdzona spółka (...) zleciła zewnętrznej firmie (...) spółka komandytowa z siedzibą w I. podjęcie czynności związanych z odzyskaniem pojazdu będącego przedmiotem umowy leasingu. Działania w imieniu Kancelarii przeprowadzał jej pracownik E. A., który bezskutecznie próbował skontaktować się z oskarżonym J. B. telefonicznie i mailowo. W dniu 9 czerwca 2022 r. doszło do rozmowy telefonicznej J. B. i E. A., w trakcie której oskarżony zadeklarował chęć spłaty zadłużenia do 13 czerwca 2022 r. i wznowienia wypowiedzianej umowy leasingu. Oskarżony nie uiścił jednak należności w ustalonym terminie i w dniu 15 czerwca 2022 r. w trakcie kolejnej rozmowy telefonicznej poprosił o kilka dni zwłoki z uwagi na oczekiwanie na zapłatę środków finansowych ze strony kontrahenta, ale również nie wywiązał się z tego zobowiązania. W dniu 20 czerwca 2022 r. J. B. zadeklarował spłatę zadłużenia do kolejnego dnia i zobowiązał się do przedłożenia dowodu wpłaty, czego jednak nie uczynił. Oskarżony w ciągu kolejnych dni obiecywał zapłatę, tłumacząc się opóźnieniem płatności ze strony kontrahenta. Nie spłacił jednak zadłużenia i przestał odbierać telefony.

W lipcu 2023 r. oskarżony J. B. złożył do Prokuratury Rejonowej dla I. – D. (...) we I. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z art. 286 kk i z art. 284 kk. przez (...) P.. W uzasadnieniu zawiadomienia oskarżony stwierdził, że jako Prezes Zarządu spółki (...) z siedzibą we I. zawarł w dniu 1 sierpnia 2022 r. umowę najmu auta marki i modelu W. (...) (1) z (...) P., po zawarciu umowy stracił kontakt z najemcą, nie wie co się dzieje z pojazdem i przez kogo jest on obecnie użytkowany. Oskarżony dołączył do zawiadomienia kopię umowy nieopatrzonej żadną datą, w której stwierdzono, że wydanie pojazdu nastąpiło w dniu 1 sierpnia 2022 r. Wezwany do wskazania, gdzie nastąpiło przekazanie samochodu poinformował, że miało mieć to miejsce w rejonie autostrady (...) w C..

Postanowieniem z dnia 24 września 2024 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej dla I. – (...) we I. odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie zaistniałego od dnia 1 sierpnia 2022 r. do dnia 30 lipca 2023 r. we I. przywłaszczenia samochodu marki W. (...) (1) o nr rej. (...) o wartości 618 626,02 zł przez (...) P. na szkodę firmy (...) sp. z o.o. tj. o czyn z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 294 § 1 kk – wobec stwierdzenia, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zawiadamiający oskarżony J. B. został wielokrotnie wezwany do złożenia zeznań w charakterze świadka, jednak nie odbierał korespondencji, nie stawił się na żaden z wyznaczonych terminów, a w toku czynności niemożliwe było ustalenie, czy osoba o danych wskazanych jako sprawca przywłaszczenia tj. (...) P. faktycznie istnieje.

Oskarżony J. B. (...), nie ma dzieci na utrzymaniu. Posiada wyższe wykształcenie, wykonuje zawód kierowcy, osiąga dochód miesięczny w wysokości 5 000 zł. Oskarżony był wcześniej karany sądownie za czyn z art. 54 ust, 2 kks i wymierzono mu karę grzywny. W toku postępowania przygotowawczego powzięto uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego J. B.. W wydanej opinii biegli lekarze psychiatrzy zgodnie ocenili, że oskarżony nie jest chory psychicznie, ani nie był w krytycznym czasie, nie jest także upośledzony umysłowo. Biegli wykluczyli także inne zakłócenia czynności psychicznych mogące mieć wpływ na ocenę poczytalności oskarżonego. W udzielonym wywiadzie oskarżony opisał swój nałogowy (czyli z cechami uzależnienia) sposób picia alkoholu, który nie ma jednak według biegłych znaczenia w ocenie poczytalności oskarżonego w odniesieniu do stawianego mu zarzutu. Stwierdzony stan psychiczny oskarżonego, jego poziom intelektualny, sprawność funkcji poznawczych, doświadczenie życiowe pozwalają mu w pełni znać i rozumieć obowiązujące, podstawowe normy społeczno – prawne i konsekwencje ich przekraczania. Pozwalają też na powstrzymywanie się przed takimi zachowaniami, jakie są opisane w zarzutach. Według biegłych, jeśli oskarżony J. B. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, to ujęte w zarzutach zachowania nie były wynikiem zaburzeń chorobowych, chorobowej motywacji. Biegli stwierdzili, że w czasie zarzucanego mu czynu J. B. nie miał zniesionej ani znacznie ograniczonej zdolności do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, nie są spełnione przesłanki z art. 31 § 1 i § 2 kk, oskarżony jest zdolny do stawania przed Sądem i brania udziału w postępowaniu karnym oraz jest zdolny do prowadzenia obrony w sposób samodzielny i rozsądny.

Wyjaśnienia oskarżonego J. B.

k. 166, 223-224, 287-288

Zeznania świadka E. A.

k. 32-34, 288-289

Umowa leasingu niekonsumenckiego

k. 7-8

Wniosek do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy

k. 18

Wypowiedzenie umowy leasingu

k. 19

Wezwanie do wydania

k. 22

Wypis z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący (...) we I. przy ul. (...)

k. 25-27

Umowa najmu pojazdu

k. 174-178

Kserokopia postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa

k. 205-208

Opinia sądowo- psychiatryczna

k. 251-254

Akta sprawy Prokuratury Rejonowej dla I. – (...) we I. sygn. akt (...) (...)

Opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i motoryzacyjnej o specjalności wycena wartości oraz kosztów i jakości napraw pojazdów samochodowych

k. 295-308

Informacja X. (...) z dnia 25 lutego 2026 r.

k. 310

Dane o karalności

k. 262

Dane osobopoznawcze

k. 264

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

Wyjaśnienia oskarżonego J. B.

Przesłuchany w toku postępowania przygotowawczego oskarżony J. B. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.

Przesłuchany w trakcie rozprawy przed Sądem oskarżony J. B. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w 2022 r. miał zajęcie komornicze na koncie spółki (...) na kwotę 130 000 złotych z Krajowej Administracji Skarbowej, co spowodowało, że stracił płynność finansową, w czasie blokady miał około 15 samochodów w firmie (...), dziesięć aut, to były samochody dostawcze, które świadczyły usługi transportowe, a pozostałe to były auta osobowe. Podał, że podjął decyzję, że odda część samochodów dostawczych i osobowych do leasingodawcy, bo wiedział, że nie będzie mógł wywiązywać się z płacenia rat leasingowych, chciał utrzymać firmę, więc część samochodów dostawczych jeździło, a część wynajął, m.in. samochód W. (...) (1), który jest przedmiotem aktu oskarżenia, wynajął to auto osobie z Francji poleconej przez znajomego. Stwierdził, że widział się z człowiekiem, któremu wynajął samochód, wiedział, jak ma na imię i nazwisko, bo dostał wcześniej informację i zdjęcie. Wyjaśnił, że dane na umowie były wpisane, bo on mu wcześniej je podał, dane personalne były mu znane z tego, że on mu je powiedział, nie sprawdzał tego z żadnym dokumentem, cieszył się, że wynajmie auto, zaufał temu człowiekowi, nie sprawdził jego dowodu, przekazał mu auto warte kilkaset tysięcy złotych i nie zastanawiał się nad tym, czy może tak zrobić - nie czytał umowy leasingowej, nie czytał ogólnych warunków umowy, nie zastanawiał się nad tym, czy może dysponować tym samochodem i oddać go w wynajem, dziś wie, że nie miał takiego prawa. Wskazał, że podpisał umowę najmu albo w sierpniu, albo wrześniu 2022 r. na jeden rok, umowę leasingu zawarł rok wcześniej, płacił raty przez rok, czyli około 130 000 złotych, wpłaty własnej było 75 000 złotych, to była kwota na początku umowy, stanowiącą 10 % wartości pojazdu. Przyznał, że później już nie wpłacał żadnych pieniędzy, stracił płynność, więc nie płacił. Podał, że po około dwóch miesiącach stracił kontakt z osobą, której wynajął pojazd, dostał przy podpisaniu umowy 4 000 euro za pierwszą ratę oraz 5 000 euro kaucji, później już nie dostał żadnej raty i zaczęło się szukanie, gdzie jest ten samochód. Stwierdził, że zgłosił sprawę na policję, ale postępowania zostało umorzone, nie wie, czy policja sprawdzała dane osoby, która wpisana została na umowie. Oskarżony wyjaśnił, że nie oddał tego samochodu, bo musiał za coś żyć, wcześniej żadna firma nie miała pretensji, że wynajmował samochód i to jest pierwsza taka sytuacja, deklarował chęć spłaty zadłużenia. Stwierdził, że oprócz samochodu W. (...) (2) były jeszcze dwa inne samochody osobowe, marki W. i C., to byli klienci z (...), którym wynajął samochody, oni płacili raty za wynajem, umowy zostały zakończone i samochody zostały zwrócone do leasingu.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego J. B. jedynie co do okoliczności związanych z zawarciem umowy leasingu, przekazaniem mu samochodu osobowego marki W. będącego przedmiotem leasingu oraz faktu zaprzestania przez niego spłaty rat leasingowych i nie zwrócenia pokrzywdzonej spółce leasingowanego pojazdu.

2.

Zeznania świadka E. A.

Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania świadka E. A., który wskazał, że w maju 2023 r. w kancelarii (...) S.A, zajmował się windykacją umów leasingowych i prowadził działania windykacyjne, które był przedmiotem leasingu pomiędzy firmą (...) sp. z o. o z siedzibą we I. przy ul. (...) a (...) Sp. z o.o. z siedzibą w I.. Świadek potwierdził, że umowa została wypowiedziana z uwagi na brak płatności rat leasingowych, a oskarżony pomimo stosownego wezwania nie zwrócił pojazdu będącego przedmiotem umowy. E. A. zeznał także, że obowiązek posiadania przez oskarżonego pisemnej zgody leasingodawcy na oddanie przez oskarżonego przedmiotu leasingu osobie trzeciej, zastawienie go, czy też ustanowienie na nim jakichkolwiek praw i obciążeń, w tym też choćby krótkotrwałego posiadania i używania - wynikał z ogólnych warunków leasingu stanowiących integralną część umowy zawartej przez oskarżonego, które to dokumenty oskarżony jako strona umowy osobiście podpisał. Według świadka zgoda leasingodawcy miałaby postać bądź pisemnego oświadczenia, bądź też pisemnej trójstronnej umowy; leasingodawcy, leasingobiorcy, podnajmującego, a ewentualnie zawarta przez oskarżonego umowa podnajmu pojazdu, o której wyjaśniał nie mogła mieć miejsca i nie mogła odnieść żadnych skutków prawnych, ponieważ była sprzeczna z postanowieniami umowy, o czym oskarżony podpisując umowę i załącznik do niej doskonale wiedział. Świadek wskazał także, że gdyby oskarżony J. B. taką zgodę uzyskał, to miałby obowiązek wykupienia dodatkowej polisy, która jest bardzo droga i zabezpiecza leasing w przypadku, gdy osoba trzecia, a nie leasingobiorca korzysta z tego pojazdu - chodzi o prowadzanie auta pod wpływem narkotyków i alkoholu, a w tym przypadku nie było takiej polisy.

Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom świadka E. A., które w powiązaniu z dowodami w postaci dokumentów, to jest umowy leasingu, załącznika w postaci ogólnych warunków leasingu tworzyły jeden logicznie uzupełniający się stan faktyczny sprawy.

3.

Umowa leasingu niekonsumenckie-go

Wniosek do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy Wypowiedzenie umowy leasingu

Wymienionym wyżej dowodom Sąd w pełni dał wiarę - dowody te w postaci dokumentów podpisanych przez oskarżonego uzupełnione zostały zeznaniami świadka E. A., z których jednoznacznie wynikało, że oskarżony J. B. chcąc wynająć pojazd będący przedmiotem umowy leasingu winien posiadać pisemną zgodę leasingodawcy.

4.

Wypis z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący (...) we I. przy ul. Z. (...)

W pełni wiarygodny dowód, niekwestionowany przez strony.

5.

Umowa najmu pojazdu

Kserokopia postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa

Akta sprawy Prokuratury Rejonowej dla I. – (...) we I. sygn. akt (...) (...)

Z wymienionych dowodów jednoznacznie i w sposób niepodważalny wynikało, że oskarżony J. B. wynajmując przedmiot leasingu bez zgody leasingodawcy działał na jego szkodę, w celu powiększenia swojego majątku kosztem lesingodawcy, w sposób bezprawny rozporządził przedmiotem leasingu jak własnym, czym spowodował skutek w postaci nieodwracalnej utraty samochodu osobowego marki W. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...)

6.

Opinia sądowo- psychiatryczna

Wydana na potrzeby postępowania przygotowawczego opinia była jasna, pełne, zawarte w niej wnioski były jednoznaczne i wewnętrznie niesprzeczne. Tym samym dowód ten spełnił cechy dowodu jednoznacznego, nie budzącego żadnych zastrzeżeń, a w konsekwencji mógł stanowić podstawę dla ostatecznych rozstrzygnięć.

7.

Opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i motoryzacyjnej o specjalności wycena wartości oraz kosztów i jakości napraw pojazdów samochodowych

Wydana na potrzeby postępowania przygotowawczego opinia była jasna, pełne, zawarte w niej wnioski były jednoznaczne i wewnętrznie niesprzeczne. Tym samym dowód ten spełnił cechy dowodu jednoznacznego, nie budzącego żadnych zastrzeżeń, a w konsekwencji mógł stanowić podstawę dla ostatecznych rozstrzygnięć. Biegły sądowy z zakresu techniki samochodowej i motoryzacyjnej o specjalności wycena wartości oraz kosztów i jakości napraw pojazdów samochodowych stwierdził, że wartość rynkowa będącego przedmiotem umowy leasingu nr (...) samochodu marki W. (...) (1) o nr rej. (...) nr nadwozia (...) na dzień popełnienia zarzucanego oskarżonemu J. B. czynu tj. 1 sierpnia 2022 r. z uwzględnieniem wieku i przy przyjęciu przeciętnego stanu użycia wynosiła 570 400 zł.

8.

Informacja X. (...) z dnia 25 lutego 2026 r.

W pełni wiarygodny dowód, niekwestionowany przez strony, z którego wynikało, że oskarżony J. B. na poczet umowy leasingowej dokonał łącznych wpłat w wysokości 96 694,51 zł, w tym na poczet rat czynszu leasingu 83 384,00 zł.

9.

Dane o karalności

Dane osobopoznawcze

Wiarygodne dowody, brak podstaw do kwestionowania ich rzetelności, a ich prawdziwość nie budzi zastrzeżeń, nie były też kwestionowane w toku postępowania. Dane w nich zawarte są wiarygodne.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1

Częściowo wyjaśnienia oskarżonego J. B.

Wyjaśnieniom oskarżonego w części, gdzie twierdził, że nie wiedział, że nie może wynająć pojazdu osobie trzeciej i przekazać go osobie, której miejsca pobytu nie udało się następnie ustalić, Sąd nie dał wiary, ponieważ bądź pozostawały one w rażącej sprzeczności z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, bądź też były gołosłowne - nie poparte żadnymi dowodami, bądź też nie były logiczne i dążyły do uniknięcia odpowiedzialności karnej.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W opinii Sądu działanie oskarżonego J. B. wyczerpało kwalifikowaną odmianę przestępstwa przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, to jest sprzeniewierzenia z art. 284 § 2 k.k. Oskarżony przywłaszczył rzecz powierzoną mu w ramach umowy leasingu przez jej właściciela.

Z uwagi na znaczną wartość (powyżej 200.000,00 złotych) powierzonej rzeczy czyn oskarżonego zrealizował dodatkowo kwalifikowaną postać przewidzianą w przepisach art. 294 § 1 k.k.

Sąd uznał, że oskarżony J. B. doskonale zdawał sobie sprawę, że w związku z zaprzestaniem płacenia rat leasingowych i wypowiedzeniem umowy miał obowiązek niezwłocznego zwrotu samochodu pokrzywdzonej spółce. O przyświecającym mu kierunkowym zamiarze przywłaszczenia samochodu, zachowania go dla siebie i dalszego postępowania z nimi jak właściciel (użytkowania), świadczą podjęte przez niego zachowania, a mianowicie: nie odbieranie kierowanej do niego korespondencji, z czego chciał uczynić sobie sposób na „uniknięcie odpowiedzialności", unikanie kontaktu z osobami, które w imieniu pokrzywdzonej spółki podjęły działania zmierzające do odzyskania przywłaszczonego samochodu. To, że (...) Sp. z o.o. nie wytoczyła powództwa cywilnego, nie podjęła działań o charakterze cywilnoprawnym, w niczym nie zmienia oceny karnej zachowania oskarżonego. Pozostaje to poza istotą przypisanego mu przestępstwa, którego zaistnienie, w sposób obiektywny, wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów. To samo należy odnieść do wynajęcia pojazdu osobie trzeciej. Skoro pokrzywdzona firma nie wyraziła na to zgody, to obowiązkiem oskarżonego J. B. było niezwłoczne zwrócenie samochodu właścicielowi. Uwzględniając te aspekty Sąd uznał, że wymienione działania stanowiły bezpodstawne wykonanie uprawnień właścicielskich w stosunku do rzeczy, które oskarżonemu nie przysługiwały. Dokonując oceny prawnej zachowania oskarżonego na gruncie art. 284 § 2 k.k. wskazać należy, że przywłaszczenie to nic innego jak rozporządzenie cudzą rzeczą ruchomą jak swoją własnością. Jego istota sprowadza się do uzewnętrznienia zachowania sprawcy, czyli zadysponowania rzeczą poprzez włączenie jej do swojego majątku albo wykonania w stosunku do niej innych czynności właścicielskich. Powierzenie cudzej rzeczy ruchomej sprowadza się natomiast do przeniesienia władztwa nad rzeczą z uprawnionego na sprawcę bez prawa rozporządzania tą rzeczą jak swoją własnością. Przestępstwo przywłaszczenia jest typem materialnym, którego skutkiem jest utrata przez uprawnionego (właściciela, posiadacza) danej rzeczy lub prawa majątkowego w następstwie zachowania sprawcy. Do jego dokonania dochodzi w momencie uzewnętrznienia przez sprawcę woli rozporządzenia cudzą rzeczą lub prawem majątkowym jak z własnym, z wyłączeniem osoby uprawnionej (por. M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Kodeks karny, Część szczególna, Komentarz pod red. A. Zolla). Użyczając pojazd innej osobie oskarżony dążył do pozbawienia (...) Sp. z o.o. władztwa nad pojazdem oraz do włączenia przedmiotu leasingu do swojego majątku lub innej osoby. Oskarżony J. B. biorąc pod uwagę charakter umowy użyczenia powinien był przypuszczać, że w ten sposób trwale wyłączy przedmiotowy samochód spod władztwa pokrzywdzonej spółki. Dla zaistnienia takiego skutku wystarczające jest uniemożliwienie właścicielowi wykonywania w stosunku o rzeczy przysługujących mu praw, swobodne nią rozporządzanie, co następuje w wyniku zachowania sprawcy, który wyzbywa się powierzonej mu rzeczy. Okoliczności wskazujące na brak możliwości odzyskania pojazdu prowadzą właśnie do takiego wniosku. Oskarżony J. B. działał z zamiarem przywłaszczenia pojazdu, zadysponował przedmiotem leasingu przekazując samochód osobie trzeciej, czyniąc to bez zgody właściciela pojazdu i wbrew warunkom umowy leasingu. Bezprawne rozporządzenie posiadaną rzeczą prowadzące do pozbawienia jej właściciela możliwości realizowania przysługujących mu praw wystarczająco dowodzi, że oskarżony działał z zamiarem przywłaszczenia. Okoliczność dotycząca utraty płynności finansowej nie ma znaczenia dla prawno-karnej oceny zachowania oskarżonego, który zrealizował znamiona występku z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Materiał dowodowy potwierdza, że oskarżony był świadomy braku regulowania rat leasingowych, co skutkowało wypowiedzeniem umowy i wezwaniem go do zwrotu pojazdu. Samochód ten z kolei - bez zgody pokrzywdzonego i wbrew warunkom umowy leasingu - został użyczony osobie trzeciej. Okoliczności dotyczące charakteru cywilnoprawnego umowy najmu i celu jej zawarcia (czasowe odpłatne wynajęcie samochodu) nie prowadzą do podważenia ustalenia o działaniu oskarżonego J. B. w zamiarze przywłaszczenia. Ustalenie zamiaru sprawcy, nie przyznającego się do popełnienia zarzuconego czynu, następuje przez pryzmat wszystkich okoliczności występujących w danej sprawie wskazujących na nastawienie psychiczne oskarżonego i charakter podjętych działań w stosunku powierzonej mu rzeczy.

Popełnionym przestępstwem oskarżony J. B. godził w prawo własności. Działając w zamiarze kierunkowym popełnienia przestępstwa, to jest w celu powiększenia swojego majątku kosztem majątku osoby pokrzywdzonej, bezprawnie rozporządził powierzoną mu cudzą rzeczą ruchomą, czym spowodował nieodwracalną utratę rzeczy przez jej właściciela. Wobec takich okoliczność sąd w pełni podzielił przyjętą przez oskarżyciela publicznego w akcie oskarżenia kwalifikację prawną działania oskarżonego, ustalając ostatecznie wartość pojazdu zgodnie z opinią biegłego sądowego na kwotę 570 400 zł. W sprawach karnych dotyczących przywłaszczenia przedmiotu leasingu (art. 284 § 2 k.k.) kluczowe jest ustalenie wartości szkody, którą stanowi rzeczywista wartość rynkowa przedmiotu na dzień popełnienia przestępstwa. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, nie jest to wartość z dnia zawarcia umowy, lecz wartość uwzględniająca stopień zużycia w momencie przywłaszczenia. Wartość szkody ustalono zatem na czas popełnienia przestępstwa, biorąc pod uwagę cenę rynkową takiego samego lub podobnego przedmiotu, uwzględniając jego stan techniczny i rynkowy na dany dzień. Wobec braku pojazdu (niezwrócenie go), do wyceny powołano biegłego sądowego, który wydał jednoznaczną, nie budzącą wątpliwości i wyczerpującą opinię, określając wartość przedmiotu leasingu na dzień popełnienia przestępstwa na kwotę 570 400 zł. W konsekwencji Sąd zakwalifikował czyn oskarżonego J. B. jako przestępstwo z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.

☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

J. B.

I

Jako okoliczności obciążające oskarżonego przy wymiarze kary Sąd uwzględnił rażące nadużycie przez niego zaufania udzielonego mu jako stronie kontraktu przez właściciela rzeczy, pełną premedytację działania oskarżonego - w pełni świadome nieliczenie się z zawartymi przez siebie zobowiązaniami wobec partnera gospodarczego - rażący i lekceważący stosunek co do swoich obowiązków wynikających z tych zobowiązań, brak jakichkolwiek skrupułów - bezwzględność i upór w dążeniu do osiągnięcia przestępczego celu, działanie z niskich pobudek - w celu osiągnięcia nienależnego zysku, rodzaj i wysokość wyrządzonej szkody. Oskarżony oszukał partnera gospodarczego, nadużył jego zaufania, wyrządził znaczną i nieodwracalną szkodę materialną.

Okoliczności łagodzących po stronie oskarżonego Sąd nie dopatrzył się.

Przy tak określonych okolicznościach obciążających i braku okoliczności łagodzących przy uwzględnieniu właściwości osobistych oskarżonego i sposobu jego życia przed popełnieniem przestępstwa Sąd uznał, że karą sprawiedliwą za przypisane oskarżonemu J. B. przestępstwo, to jest karą współmierną do stopnia winy, uwzględniającą stopień społecznej szkodliwości jego czynu prawidłowo realizującą cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, zawierającą współmierną do zła jakie uczynił odpłatę - będzie kara jednego roku pozbawienia wolności i taką karę oskarżonemu wymierzył.
Wymierzając oskarżonemu karę za popełnione przestępstwo Sąd wziął pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu, który przejawia się w naruszeniu zasad pewności obrotu. Przez swoje zachowanie oskarżony naruszył zasady prawidłowego funkcjonowania obrotu prawnego, zasadę jego pewności i bezpieczeństwa. Każdy uczestnik tego obrotu ma prawo oczekiwać, że osoba przyjmująca na siebie pewne zobowiązanie przy umowie dwustronnej jest w stanie je wykonać. Założenie, że każdy kontrahent działa z zamiarem pokrzywdzenia wierzyciela praktycznie uniemożliwiłoby prowadzenie normalnej działalności gospodarczej. Należy jednak podkreślić, iż wielość zjawisk tego typu staje się coraz większym problemem, który oprócz szeregu utrudnień natury proceduralnej jest czynnikiem zwiększającym ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej. Sposób postępowania oskarżonego bez wątpienia potwierdza zasadność zarzutu naruszenia pewności obrotu gospodarczego.

Dokonując oceny społecznej szkodliwości czynu Sąd wziął także pod uwagę znaczną wartość powierzonego mienia, którą przywłaszczył sobie oskarżony.

Przy wymiarze kary Sąd brał pod uwagę także stopień zawinienia oskarżonego, który należy określić jako znaczny. Oskarżony miał całkowitą swobodę podjęcia decyzji realizacji zachowania zgodnego z prawem, a pomimo to, działając w zamiarze bezpośrednim, dopuścił się czynu zabronionego.

W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu kara 1 roku pozbawienia wolności stanowi właściwą reakcję karną na zachowanie oskarżonego, jest adekwatna do stopnia jego zawinienia i zapewni przestrzeganie przez niego porządku prawnego.

J. B.

II

Mając na uwadze wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności, dotychczasowy sposób życia oskarżonego, w szczególności brak wcześniejszego skazania go na karę pozbawienia wolności, Sąd uznał, że wobec tego sprawcy zachodzi dodatnia prognoza na przyszłość i wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby lat 3. W ocenie Sądu kara nawet warunkowo zawieszona spełni w przypadku oskarżonego swoje cele, a w szczególności zapobiegnie popełnieniu przez niego kolejnych przestępstw. Orzeczona warunkowo zawieszona kara w przekonaniu Sądu będzie oddziaływać na oskarżonego jako swoiste ostrzeżenie na przyszłość. Okres wyznaczonej oskarżonemu próby odzwierciedla charakter naruszonych przez niego norm prawnych. Tak orzeczona kara w ocenie Sądu stanowi właściwą reakcją karną na jego zachowanie, jest adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i nie nosi jednocześnie znamion kary niewspółmiernie surowej. Jednocześnie zdaniem Sądu, uwzględniając zachowanie oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, można wysnuć wobec niego pozytywną prognozę kryminologiczną.

J. B.

III

Na podstawie art. 72 § 1 pkt. 1 k.k. zobowiązano oskarżonego do pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby w odstępach sześciomiesięcznych, poczynając od miesiąca od uprawomocnienia się wyroku, czyniąc tym samym zadość obowiązkowi nałożenia jednego ze wskazanych w art. 72 § 1 k.k. obowiązków przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary.

J. B.

Na podstawie art. 46 § 1 kk, zgodnie z wnioskiem złożonym przez pokrzywdzoną spółkę, orzeczono wobec oskarżonego J. B. obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej spółki (...) Sp. z o.o. w I. kwoty 570 400,00 zł. Nałożenie takiego obowiązku było obligatoryjne.

1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

V

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych i opłaty nastąpiło na podstawie przepisów powołanych w tej mierze w części dyspozytywnej wyroku.

1Podpis