Uzasadnienie z 27 marca 2026, sygn. I C 384/23

UZASADNIENIE

Powód B. E. wystąpił z pozwem przeciwko (...) Towarzystwu (...) z siedzibą w T., domagając się zasadzenia od pozwanego na jego rzecz:

1.  kwoty 250.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 12 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty;

2.  kwoty 44.903,60 zł tytułem poniesionych kosztów leczenia, z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty;

3.  kwoty 255.000,00 zł tytułem utraconego dochodu w okresie od dnia
15 października 2021 r. do dnia wniesienia pozwu, z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty;

4.  renty w wysokości po 14.400,00 zł płatnej do 10-go dnia każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności, począwszy od dnia wniesienia pozwu.

Nadto, powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje roszczenie powód wskazał, iż dnia 15 października 2021 r. w miejscowości U., gm. R., doszło do zdarzenia drogowego, polegającego na potrąceniu go przez G. G. (1), kierującego pojazdem typu guad w stanie nietrzeźwości z prędkością niedostosowaną do warunków panujących na drodze, w wyniku którego doznał poważnych, zagrażających życiu obrażeń ciała. W chwili wypadku pojazd, którym kierował sprawca przedmiotowego wypadku, objęty był polisą OC w pozwanym towarzystwie ubezpieczeniowym.

Powód podkreślił, iż przed ww. wypadkiem był w pełni sprawnym, aktywnym, energicznym, dobrze prosperującym młodym człowiekiem. Natomiast wskutek wypadku z dnia 15 października 2021 r. został zmuszony podjąć długotrwałą i żmudną walkę o poprawę swojego zdrowia. Obecnie zaś (tj. na dzień wniesienia przedmiotowego pozwu – 24 kwietnia 2023 r. – data prezentaty Sądu Okręgowego
k. 4) powód nadal leczy się, czekają go kolejne zabiegi operacyjne, porusza się o kulach. Powód musiał zrezygnować z wszelkiej aktywności fizycznej, odczuwa ból, a jednocześnie nęka go świadomość, że już nigdy nie wróci do 100% sprawności sprzed wypadku oraz to, że wciąż potrzebuje pomocy rodziców w codziennych czynnościach. W kontekście powyższego, powód podniósł, że na mocy decyzji ZUS z dnia 19 stycznia 2023 r. został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy wówczas do dnia 31 stycznia 2024 r.

Roszczenie o wypłatę zadośćuczynienia za doznanie uszkodzenia ciała powód zgłosił pozwanemu w dniu 12 lipca 2022 r. Ubezpieczyciel wypłacił mu kwotę 10.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 1.086,43 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia i rehabilitacji. Pozwany odmówił dalszych wypłat na rzecz powoda oraz odmówił wypłaty odszkodowania z tytułu utraconego dochodu oraz kosztów opieki osób trzecich. Pozwany przyjął, że kwota zasądzona na rzecz powoda na mocy wyroku karnego wyczerpuje dalsze roszczenia powoda, jednakże pominął przy tym całkowicie, iż kwota ta nie została wypłacona przez sprawcę zdarzenia szkodowego.

W ocenie powoda, ww. kwota przyznana na jego rzecz przez ubezpieczyciela z tytułu zadośćuczynienia jest rażąco zaniżona i nie odpowiada całokształtowi krzywdy i cierpienia, których doświadczył w związku z obrażeniami ciała doznanymi w wypadku z dnia 15 października 2021 r.

Odnosząc się do żądania zwrotu na jego rzecz utraconego dochodu, powód podkreślił, iż jego sytuacja finansowa przed zaistnieniem zdarzenia szkodowego była bardzo dobra, gdyż od dnia 11 stycznia 2021 r. prowadził własną działalność gospodarczą i jednocześnie podjął wówczas stałą współpracę z duńskim deweloperem. Powód w okresie od stycznia do października 2021 r. uzyskał dochód w wysokości 218.459,65 zł, a więc jego miesięczny dochód plasował się na poziomie kwoty 21.845,97 zł netto. Biorąc zaś pod uwagę koszty utrzymania za granicą, powód określił swój faktycznie utracony dochód na kwotę 15.000,00 zł netto miesięcznie.

W odpowiedzi, pozwany (...) Towarzystwo (...) z siedzibą w T. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Argumentując swe stanowisko w sprawie pozwany uznał swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia szkodowego z dnia 15 października 2021 r., tym niemniej zakwestionował roszczenie powoda co do zasady i co do wysokości, wskazując iż świadczenia żądane przez powoda są rażąco wygórowane.

Zdaniem pozwanego, krzywda jakiej doznał powód w związku z wypadkiem komunikacyjnym z dnia 15 października 2021 r. nie miała rozmiaru opisanego w pozwie. Odnosząc się zaś do roszczenia powoda dotyczącego przyznania na jego rzecz renty, pozwany zakwestionował wysokość możliwego do uzyskania przez powoda dochodu zgodnie z trzykrotnym średnim dochodem. Nadto, zdaniem pozwanego, z uwago na fakt, iż powód rozliczał się w ramach ryczałtu, nie można ustalić jego dochodu wyłącznie w oparciu o deklarowane dochody w PIT-28. W ocenie pozwanego, deklarowane przez powoda koszty uzyskiwania dochodu w wysokości 5.000,00 zł nie przystają do realiów kosztów życia w (...).

W zakresie kosztów leczenia, pozwany podniósł, iż powód nie wykazał by nie mógł skorzystać z zabiegów medycznych oraz wizyt lekarskich w ramach NFZ i że konieczne było wykonanie zabiegów operacyjnych w ramach prywatnej służby zdrowia.

Pismem procesowym z dnia 08 lutego 2026 r., doręczonym do tut. Sądu w dniu 10 lutego 2026 r. (data prezentaty Sądu Okręgowego w Suwałkach k. 1177), powód dokonał rozszerzenia powództwa w pkt 3 i 4 petitum pozwu wnosząc o:

1.  zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 339.197,27 zł tytułem utraconego dochodu w okresie od dnia 15 października 2021 r. do dnia
31 kwietnia 2023 r., z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty;

2.  zasądzenie od pozwanego na jego rzecz renty płatnej do 10-go dnia każdego miesiąca w wysokości:

a)  po 17.646,85 zł w okresie od dnia 01 maja 2023 r. do dnia 31 maja 2024 r., z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności począwszy od dnia wniesienia pozwu;

b)  po 17.290,48 zł w okresie od dnia 01 czerwca 2024 r. do dnia 31 maja 2025 r., z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności;

c)  po 17.183,52 zł począwszy od dnia 01 czerwca 2025 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności;

3.  zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 21.600,00 zł, względnie według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W związku z powyższym, podczas rozprawy w dniu 03 marca 2026 r., pełnomocnik pozwanego wniósł o oddalenie powództwa B. E., również w zakresie rozszerzonym (k. 2002).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 15 października 2021 r., około godziny 21:30, na drodze w U., gm. R., kierujący pojazdem typu quad marki V. (...) o nr
rej. (...), G. G. (1) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,75 mg/l nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem i potrącił idącego jezdnią pieszo B. E., w skutek czego spowodował u niego nieumyślny skutek w postaci obrażeń ciała, stanowiących ciężki uszczerbek na zdrowiu oraz chorobę realnie zagrażającą życiu.

Na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Ełku II Wydział Karny z dnia 27 czerwca 2022 r., sygn. akt: II K 276/22, G. G. (1) został uznany za winnego spowodowania opisanego wyżej wypadku, który wypełniał znamiona przestępstwa określonego w art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i za to został skazany na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz 1 roku i 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania w tym czasie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Powyższym wyrokiem G. G. (2) został również uznany winnym i skazany za prowadzenie w dniu
15 października 2021 r. pojazdu typu quad marki V. (...) o nr rej. (...) w stanie nietrzeźwości mając 0,75 mg/dm ³ zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. czynu z art. 178a § 1 k.k. oraz za zabranie w dniu
15 października 2021 r., w celu krótkotrwałego użycia pojazdu typu quad marki V. (...) o nr rej. (...), czym działał na szkodę G. B., tj. czynu z art. 289 § 1 k.k., w związku z czym ostatecznie orzeczono wobec niego karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 2 lat ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania w tym czasie nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Nadto, na mocy powyższego wyroku, na podstawie art. 46 § 1 k.k., orzeczono wobec G. G. (1) zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, poprzez zapłatę na rzecz B. E. kwoty 120.000,00 zł, jak również zasądzono od G. G. (1) na rzecz B. E. kwotę 5.000,00 zł tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków.

Sprawca przedmiotowego zdarzenia nie przekazał powodowi pełnej sumy zasądzonej od niego tytułem nawiązki.

W chwili zdarzenia kierowany przez sprawcę wypadku pojazd typu quad marki V. (...) o nr rej. (...) posiadał ważną polisę obowiązkowego ubezpieczenia pojazdów mechanicznych w Towarzystwie (...) z siedzibą w T. ( dowód: wyrok k. 206-207, akta szkody na płycie CD koperta k. 313, zeznania świadka B. M. (1) złożone na piśmie k. 352-353, zeznania świadka V. E. złożone na piśmie k. 356-358, zeznania świadka D. E. złożone na piśmie k. 361-363, wyjaśnienia informacyjne powoda k. 642v.-644v., zeznania powoda k. 2002v.-2003v.).

Po przedmiotowym wypadku powód został przewieziony na Szpitalny Oddział Ratunkowy 1 (...) Szpitala (...) z V. fila w R., gdzie po przeprowadzeniu wstępnej diagnostyki przyjęto go do szpitala z rozpoznaniem urazu wielonarządowego z aksonalnym urazem mózgu z obrzękiem mózgu, pourazowego krwotoku podpajeczynówkowego, ostrej niewydolności oddechowej, stłuczenia klatki piersiowej, złamania 1/3 dalszej obu kości podudzia prawego otwartego III stopnia według GA i złamania 1/3 dalszej trzonów kości podudzia lewego otwartego I stopnia według GA. W dniu 16 października 2021 r., po przyjęciu na Oddział (...)Ortopedycznej, powód przeszedł zabieg operacyjny zespolenia złamania podudzia prawego. Jednakże po powyższej operacji stan B. E. pogarszał się, stracił przytomność, a objawy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego narastały. W związku z powyższym, w dniu 18 października 2021 r. powód został przeniesiony na (...) i (...) z rozpoznaniem aksonalnego urazu mózgu z obrzękiem mózgu, pourazowym krwawieniem podpajeczynówkowym, ostrą niewydolnością oddechową. Wówczas powód został podłączony do respiratora, przebywał w stanie śpiączki farmakologicznej przez okres 8 dni, zaś po osiągnięciu poprawy jego stanu ogólnego, w dniu 25 października 2021 r. ponownie został przeniesiony na Oddział Ortopedii. W dalszej kolejności, tj. w dniu 26 października 2021 r. powód został poddany zabiegowi operacyjnemu złamania podudzia lewego.

Do dnia zakończenia hospitalizacji powoda, co nastąpiło w dniu 03 listopada 2021 r., podawano mu morfinę oraz przeprowadzano wobec niego zabiegi wczesnej rehabilitacji ruchowej w postaci „gimnastyki oddechowej”, ćwiczeń czynno-biernych i wspomaganych (ćwiczenia w łóżku). Natomiast w drodze konsultacji psychiatrycznej odbytej w dniu wypisu powoda z ww. placówki medycznej stwierdzono u niego zespół po stłuczeniu mózgu z utratą przytomności i zmianami emocjonalnymi (F07.2) oraz zespół urojeniowy (F05 - majaczenie), który następnie poddano leczeniu farmakologicznemu ( dowód: kserokopia dokumentacji medycznej powoda k. 75-77v., k. 80-89, zdjęcia k. 94-119, zeznania świadka B. M. (1) złożone na piśmie k. 352-353, zeznania świadka V. E. złożone na piśmie k. 356-358, zeznania świadka D. E. złożone na piśmie k. 361-363, wyjaśnienia informacyjne powoda k. 642v.-644v., opinia sądowa urazowo-ortopedyczna k 756-763v., opinia uzupełniająca k. 808, opinia neurologiczna k. 824-860, opinia sądowo-psychiatryczna i psychologiczna k. 950-967, opinia uzupełniająca k. 1052-1057v., opinia sądowa z zakresu fizjoterapii k. 1076-1080, opinia sądowo-psychiatryczna k. 1132-1135v.).

Powód, po zakończeniu opisanego wyżej leczenia szpitalnego, wymagał kontunuowania leczenia w poradni ortopedycznej oraz dalszego prowadzenia intensywnej rehabilitacji.

Po wypisaniu ze szpitala powód przez 5 miesięcy przebywał w pozycji leżącej, jednocześnie wymagał wówczas korzystania z łóżka rehabilitacyjnego elektrycznego. W konsekwencji w dniu 03 listopada 2021 r. zawarł z (...). H. F. z siedzibą w R. umowę wypożyczenia wskazanego łóżka, ponosząc jednorazowo koszt 70,00 zł brutto tytułem transportu ww. sprzętu do jego miejsca zamieszkania oraz koszt 120,00 zł brutto miesięcznie tytułem czynszu najmu.

Następne powód mógł poruszać się wyłącznie na wózku inwalidzkim, poza tym nadal głównie leżał w łóżku, w związku z czym wymagał asekuracji podczas przemieszczania się oraz pomocy osób trzecich w wykonywaniu wszelkich czynności życia codziennego, w szczególności w zachowaniu higieny osobistej i czystości jego otoczenia, w tym zajmowanego przez niego łóżka, przygotowywaniu i podawaniu mu posiłków, ubieraniu się, korzystaniu z toalety, odbywaniu wizyt lekarskich i kontynuacji leczenia farmakologicznego, ale także w zmianie pozycji ciała oraz załatwianiu wszystkich spraw, które wymagały opuszczenia zajmowanego przez niego domu. Następnie B. E. zaczął poruszać się wyłącznie za pomocą dwóch kul ortopedycznych, przyjmował nadal zalecane lekarstwa, w tym środki przeciwbólowe i leki przeciwzakrzepowe, korzystał z zabiegów fizjoterapeutycznych obejmujących terapię manualną podudzia i mobilizację blizny oraz rehabilitacji, zmagał się z migrenowymi bólami głowy ( dowód: potwierdzenie wpłaty gotówki k. 138, k. 139, umowa wypożyczenia wraz z załącznikiem k. 140-142v., faktura k. 143, kserokopia faktury k. 145-168, zeznania świadka B. M. (1) złożone na piśmie k. 352-353, zeznania świadka V. E. złożone na piśmie k. 356-358, zeznania świadka D. E. złożone na piśmie k. 361-363, kserokopia dokumentacji medycznej powoda k. 384-385v., wyjaśnienia informacyjne powoda k. 642v.-644v., opinia sądowa urazowo-ortopedyczna k 756-763v., opinia uzupełniająca k. 808, opinia neurologiczna k. 824-860, opinia sądowa z zakresu fizjoterapii k. 1076-1080).

Na mocy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w R. w dniu 28 marca 2022 r., powód został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym, niezdolnych do pracy, wymagających zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby, jak również korzystania z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych.

Następnie na mocy orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 19 stycznia
2023 r., powód został uznany za osobę niezdolną do pracy do dnia 31 stycznia
2024 r.

Natomiast na mocy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. w dniu
03 kwietnia 2023 r., powód został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym, przy czym orzeczenie to obowiązywało do dnia 30 kwietnia 2025 r. ( dowód: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k. 192-192v., zaświadczenie lekarskie k. 193, k. 194, k. 195, poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia orzeczenia k. 215-215v., kserokopia odpisu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności k. 440-440v.).

Jednocześnie, kolejnymi decyzjami z dni: 24 listopada 2021 r., 08 lutego 2022 r. i 04 maja 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił powodowi prawa do zasiłku chorobowego łącznie za okres od dnia 15 października 2021 r. do dnia 16 marca 2022 r.. Natomiast w okresie od dnia 17 marca 2022 r. do dnia 04 lipca 2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wypłacił na rzecz B. E. łączną kwotę 1.924,80 zł netto tytułem zasiłku chorobowego ( dowód: decyzja k. 201-203v., zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach k. 204).

N. 04 lipca 2022 r. u powoda stwierdzono destabilizację zespolenia złamania podudzia prawego. W związku z powyższym, powód od dnia 13 lipca 2022 r. hospitalizowany był na (...) (...) z V. fila w R.. N. 15 lipca 2022 r. B. E. przeszedł zabieg operacyjny podudzia prawego z usunięciem części zespolenia, powtórnej stabilizacji z uzupełnieniem przeszczepem kostnym z talerza biodrowego. Powód zakończył wówczas hospitalizację w dniu 18 lipca 2022 r. z zaleceniem kontunuowania leczenia ambulatoryjnego. Przez kolejne dwa miesiące nadto jego noga pozostawała unieruchomiona poprzez opatrunek gipsowy.

Ostatecznie, powyższy proces leczenia, który powód przeszedł w placówkach medycznych w R., nie przyniósł pozytywnego efektu w postaci uzyskania zrostu kości podudzi. W konsekwencji, powód postanowił szukać pomocy u lekarzy ortopedów pracujących w placówkach medycznych poza jego miejscem zamieszkania.

W dniu 20 lutego 2023 r. powód zawarł z Centrum (...) (...) w T. umowę na zabieg operacyjny i hospitalizację stanowiące I etap leczenia, obejmującą przeprowadzenie u powoda otwartego usunięcia zespolenia z kości piszczelowej prawej, próbę usunięcia złamanych śrub, oczyszczenie stawu rzekomego i implantację (...), jak również hospitalizację do 24 godzin. Łączny koszt ww. usług został określony na kwotę 19.450,00 zł.

Tożsamego dnia powód zawarł z Centrum (...) (...) w T. również umowę na zabieg operacyjny i hospitalizację, której przedmiotem był zabieg stabilizacji kości piszczelowej gwoździem śródszpikowym oraz hospitalizacji do 24 godzin. Łączny koszt tychże usług został określony na kwotę 19.000,00 zł.

Powyższemu zabiegowi stanowiącemu I etap leczenia B. E. został poddany w dniu 21 lutego 2023 r. w ramach pobytu na (...) (...) (...) w T..

Wówczas wykonano otwartą rewizję podudzia prawego, usunięto cały materiał zespalający, nawiercono i oczyszczono staw rzekomy kości piszczelowej oraz pozostawiono w kości preparat M. z T..

W dniu 23 lutego 2023 r. w stanie dobrym powód został wypisany z
ww. placówki medycznej.

Kolejny zabieg operacyjny w ramach pobytu na (...) (...) (...) w T. powód przeszedł w dniu 05 maja 2023 r. Usunięto wówczas 1,5 cm kości strzałkowej, odświeżono i udrożniono kanał szpikowy kości piszczelowej oraz wykonano stabilizację gwoździem śródszpikowym tytanowym M.. Następnego dnia po wykonaniu opisanej operacji powód został wypisany do domu jednakże w ramach dalszego leczenia, odbywał w ww. placówce medycznej kontrole u lekarza ortopedy z częstotliwością raz lub dwa razy w miesiącu. Jednocześnie powód odbywał wizyty ortopedyczne również w R., kontynuował rehabilitację i zabiegi fizjoterapeutyczne.

W wyniku przeprowadzenia u powoda w dniu 20 września 2023 r. badania elektromiografii kończyny dolnej prawej ujawniono uszkodzenie prawego nerwu strzałkowego w odcinku dystalnym ( dowód: kserokopia dokumentacji medycznej powoda k. 32-74, k. 78-79, k. 90-92, k. 387-410, k. 412-415, k. 653-695, k. 697-704, k. 766-786v., poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia umowy na zabieg operacyjny i hospitalizację wraz z załącznikiem k. 121-124, k. 130-134, poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia faktury k. 125-128, k. 416, poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia karty informacyjnej leczenia szpitalnego k. 129-129v., poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia zgody na zabieg operacyjny k. 135-137, kserokopia faktury k. 169-178, k. 181-190, k. 419-431, k. 443, kserokopia recepty k. 179-180, zeznania świadka B. M. (1) złożone na piśmie k. 352-353, zeznania świadka V. E. złożone na piśmie k. 356-358, zeznania świadka D. E. złożone na piśmie k. 361-363, potwierdzenie przelewu bankowego k. 417, kserokopia zaświadczenia lekarskiego k. 441, kserokopia raportu z fizjoterapii k. 444-446, wyjaśnienia informacyjne powoda k. 642v.-644v., opinia sądowa urazowo-ortopedyczna k 756-763v., opinia uzupełniająca k. 808, opinia sądowa z zakresu fizjoterapii k. 1076-1080, zeznania powoda k. 2002v.-2003v.).

Powód B. E. w dacie wypadku miał 25 lat. Przed zdarzeniem szkodowym z dnia 15 października 2021 r. od kilku lat mieszkał w (...). Był osobą zdrową, bardzo aktywną życiowo, pracowitą, energiczną, sprawną fizycznie (jeździł na rowerze, grał w piłkę nożną, biegał, uczęszczał na siłownię, pływał na desce sup), bardzo dobrze radzącą sobie w kontaktach towarzyskich i zawodowych. Nigdy nie wymagał także leczenia psychiatrycznego, nie korzystał z terapii psychologicznych.

Nadto, od 11 stycznia 2021 r. prowadził dobrze prosperującą działalność gospodarczą w postaci firmy budowlanej (...) B. E., satysfakcjonującą go zawodowo i przynoszącą mu dochody w znacznych wysokościach. Natomiast w dniu 02 marca 2021 r. rozpoczął budowę domu jednorodzinnego celem zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, po powrocie na stałe do Polski.

Po wypadku życie powoda uległo diametralnej zmianie. Po każdej z hospitalizacji wymagał pomocy i opieki ze strony osób trzecich w wykonywaniu wszelkich czynności życia codziennego, pierwotnie w związku z koniecznością pozostawania w pozycji leżącej i poruszania się wyłącznie na wózku inwalidzkim, a następnie wyłącznie przy pomocy dwóch kul ortopedycznych. W konsekwencji nie mógł powrócić do (...), lecz zamieszkał z rodzicami, którzy takiej pomocy w codziennej egzystencji mu udzielali.

Obecnie powód nie może uprawiać żadnego sportu. Wciąż odczuwa ból odcinka lędźwiowego kręgosłupa oraz podudzi i kolan w trakcie chodzenia, w związku z czym stale przyjmuje leki przeciwbólowe. Urazy narządu ruchu, których powód doświadczył w wyniku wypadku komunikacyjnego z dnia 15 października 2021 r. skutkują obecnie powstaniem u B. E. stawu rzekomego podudzia prawego z uszkodzeniem nerwu strzałkowego, dysfunkcją pourazową stawu skokowego prawego, wygojonym złamaniem kości podudzia lewego, bliznami pourazowymi i pooperacyjnymi. Leczenie, któremu został poddany powód wiązało się z bólem, zaś wymienione wyżej zmiany w dalszym ciągu wywołują u powoda cierpienia fizyczne, ograniczenia funkcji narządu ruchu zaś niekorzystnie wpływają na jego funkcjonowanie. Nadto, chodzenie utrudnia powodowi również występująca u niego wskutek przedmiotowego zdarzenia szkodowego z dnia 15 października
2021 r. dysfunkcja pourazowa stawu skokowego prawego oraz opadanie stopy prawej. Powód ma przy tym zaburzone czucie podudzia prawego i stopy prawej powstałe w efekcie uszkodzenia nerwu strzałkowego po złamaniu kości podudzia prawego. W długości kończyn dolnych powoda występuje 3 cm różnica (noga prawa 91,5 cm, noga lewa 94,5 cm), zaś w obwodach ud powoda 2 cm różnica (udo prawe 37 cm, udo lewe 39 cm). B. E. stale znajduje się pod kontrolą lekarza ortopedy. Czeka go kolejna operacja, mająca na celu usunięcie stabilizacji z kończyny dolnej, jednakże aktualnie tego typu zabieg stanowi zagrożenie dla zdrowia powoda.

Ze względu na skutki wypadku z dnia 15 października 2021 r. powód zmuszony był również zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej, tym samym współpraca powoda z deweloperem prowadzącym działalność na terenie (...) pod firmą (...).K. (...) została zerwana, zaś zlecenia powoda przejęli inni podwykonawcy. Powyższe skutkowało utraceniem przez powoda dochodu za okres od dnia 15 października 2021 r. do dnia 15 kwietnia 2023 r. w łącznej kwocie 346.235,15 zł.

Powód aktualnie wymaga dalszego leczenia do momentu wygojenia stawu rzekomego, jak również diagnostyki stawu skokowego prawego i jego ewentualnego leczenia. Jednocześnie, stale korzysta z różnych form rehabilitacji, świadczonej w ramach refundacji z NFZ oraz usług prywatnych, realizując wszystkie dostępne formy poprawy sprawności i jakości funkcjonowania oraz chodu, poprzez ćwiczenia reedukacji nerwowo-mięśniowej, ćwiczenia izometryczne, ćwiczenia czynno-bierne, ćwiczenia czynne w odciążeniu, terapię manualną, mobilizację oraz z zabiegów fizykoterapeutycznych m.in. pole magnetyczne, sollux, itp.

Nadto, w wyniku urazów mózgu doznanych w wypadku z dnia 15 października 2021 r., powód nadal zmaga się z zaburzeniami pamięci oraz okresowymi bólami i zawrotami głowy, zaś poziom jego możliwości intelektualnych uległ wtórnemu obniżeniu.

Widoczne do dnia dzisiejszego na jego nogach i głowie w okolicy czołowej prawej i potylicznej skutki przedmiotowego zdarzenia w postaci blizn powodują zaś, iż samoocena powoda zdecydowanie spadła, ma zniekształcony obraz własnego ciała, a nadto również z tego powodu zaczął stronić od kontaktów towarzyskich i nie chce nawiązywać nowych znajomości z uwagi na brak zrozumienia ze strony obcych mu osób.

Przedmiotowy wypadek i jego skutki silnie negatywnie wpłynęły także na zdrowie psychiczne powoda. B. E. zaczął wykazywać się nadpobudliwością, nie kontrolował swych emocji i zachowania, pojawiły się problemy z koncentracją i ze snem, często śniły mu się koszmary senne, szybko denerwował się i reagował wówczas agresją. Z biegiem czasu natomiast powód dodatkowo ujawniał coraz silniejsze poczucie krzywdy skutkujące obniżeniem jego nastroju, płaczliwością, zrezygnowaniem, nadmiernym odczuwaniem lęku oraz niepokojem manipulacyjnym. Powód czuje strach również przed jazdą samochodem. Na krótkich odcinkach trasy samodzielnie prowadzi samochód, jednakże udając się w dłuższe trasy potrzebuje pomocy innego kierowcy. B. E. zaczął przy tym wykazywać tendencje do wycofywania się, izolowania. Stan psychiczny powoda w istotny sposób zaburza jego funkcjonowanie w rolach społecznych. W dniu
09 listopada 2021 r. powód uzyskał poradę psychologiczną w Poradni (...) Szpitala (...) z (...) w R. w związku z rozpoznaniem u niego innych określonych zaburzeń psychicznych spowodowanych uszkodzeniem lub dysfunkcją mózgu i chorobą somatyczną. Natomiast od stycznia 2022 r. powód poddaje się leczeniu psychiatrycznemu, głównie farmakologicznemu, jednakże z miernym skutkiem.

Zdarzenie szkodowe z dnia 15 października 2021 r. w sferze zdrowia psychicznego powoda ostatecznie skutkowało organicznymi zaburzeniami osobowości z dominującą chwiejnością afektywną. Powód doznał uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, przejawiającego się obniżeniem jego możliwości intelektualnych oraz obniżeniem kontroli procesów emocjonalnych przez procesy intelektualne. Jednocześnie przedmiotowy wypadek spowodował poważne szkody w stanie zdrowia somatycznego powoda, uniemożliwiające mu realizację przyjętej bardzo ambitnej linii życiowej. B. E., w związku z ww. uszkodzeniami funkcji psychicznych, ma poważnie utrudnioną możliwość psychicznej adaptacji do nowej sytuacji życiowej, w której obecnie znajduje się oraz reorganizacji jego planów i zamierzeń na przyszłość. W dodatku, próby uzyskania przez powoda nowych kwalifikacji zawodowych napotykają na poważne bariery wywołane bezpośrednio przez ww. uszkodzenia.

Powód znacznie ograniczył swoje życie towarzyskie do 1-2 spotkań z przyjaciółmi w miesiącu, gdyż większa częstotliwość wychodzenia z domu i spotykania się z ludźmi sprawia mu trudności natury fizycznej, w tym ból, jak również wywołuje w nim zmęczenie, irytację, zniechęcenie. Powód stale martwi się też o powodzenie jego leczenia, prowadzonego wobec niego procesu rehabilitacyjnego, jak również o swoją przyszłość, w związku z czym do chwili obecnej doświadcza objawów lękowo-depresyjnych ( dowód: wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej k. 219-219v., kserokopia potwierdzenia przyjęcia wniosku (...) k. 220, k. 439, k. 442, kalkulacja k. 221, podsumowanie ewidencji ryczałtu k. 222, poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia druku PIT-28 k. 223-227v., poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia druku (...) k. 228, faktura k. 229-232, k. 236, k. 238, k. 240, k. 242, k. 244, k. 246, k. 248, k. 250, k. 252-257, k. 259, k. 261-262, k. 264, k. 266-273, k. 275, potwierdzenie wykonania przelewu k. 233-235, k. 237, k. 239, k. 241, k. 243, k. 245, k. 247, k. 249, k. 251, k. 258, k. 260, k. 263, k. 265, k. 274, k. 276-278, poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia dziennika budowy k. 280-287, poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia decyzji k. 288-288v., poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia umowy sprzedaży k. 290, k. 291, wydruk Informacji Medycznej Osobistej k. 340-345, zeznania świadka B. M. (1) złożone na piśmie k. 352-353, zeznania świadka V. E. złożone na piśmie k. 356-358, zeznania świadka D. E. złożone na piśmie k. 361-363, kserokopia dokumentacji medycznej powoda k. 380-382, k. 708-733, k. 1137-1151, wydruk elektronicznego zestawienia operacji bankowych k. 448-456, k. 459-556, odcinki rozliczenia wynagrodzeń z tłumaczeniem przysięgłym k. 558-641, wyjaśnienia informacyjne powoda k. 642v.-644v., opinia sądowa urazowo-ortopedyczna k 756-763v., opinia uzupełniająca k. 808, opinia neurologiczna k. 824-860, opinia biegłego sądowego z zakresu księgowości, rachunkowości i podatków k. 899-901, opinia uzupełniająca k. 928-929, opinia sądowo-psychiatryczna i psychologiczna k. 950-967, opinia uzupełniająca k. 1052-1057v., opinia sądowa z zakresu fizjoterapii k. 1076-1080, opinia sądowo-psychiatryczna k. 1132-1135v., zeznania powoda k. 2002v.-2003v.).

Powód B. E. ma 29 lat, jest kawalerem, nie ma dzieci, nie pozostaje w związku nieformalnym. Obecnie jest osobą bezrobotną, zaś jego jedynym źródłem dochodu jest przyznana na jego rzecz przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych renta w wysokości 2.051,77 zł netto miesięcznie. Powód mieszka z rodzicami w domu jednorodzinnym stanowiącym ich własność, jak również korzysta z ich pomocy finansowej oraz fizycznej (faktycznej) podczas wykonywania większości codziennych czynności. Zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia
28 kwietnia 2025 r. powód jest całkowicie niedolny do pracy do dnia 30 kwietnia
2026 r. ( dowód: zeznania świadka B. M. (1) złożone na piśmie k. 352-353, zeznania świadka V. E. złożone na piśmie k. 356-358, zeznania świadka D. E. złożone na piśmie k. 361-363, wyjaśnienia informacyjne powoda k. 642v.-644v., poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia orzeczenia lekarza orzecznika ZUS k. (...), poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia decyzji ZUS o wznowieniu renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy k. 1187-1188v., zeznania powoda k. 2002v.-2003v.).

Biegły sądowy z zakresu ortopedii i traumatologii lek. B. M. (2), w opinii sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania, stwierdził, iż B. E.: na skutek powikłanego złamania kości podudzia prawego z uszkodzeniem nerwu strzałkowego i stawem rzekomym doznał 30% uszczerbku na zdrowiu, na skutek przebytego złamania kości podudzia prawego z deficytem wydolności kończyny doznał 15% uszczerbku na zdrowiu, na skutek pourazowej dysfunkcji stawu skokowego prawego doznał 10% uszczerbku na zdrowiu. Zatem, stały uszczerbek łączny z powodu patologii narządu ruchu wynosi u powoda 60%.

Natomiast z uwagi na fakt, że od przedmiotowego wypadku komunikacyjnego do dnia sporządzania omawianej opinii przez biegłego sądowego z zakresu ortopedii i traumatologii minęły 24 miesiące, powyższe orzeczenie należy traktować jako ostateczne.

Jednocześnie biegły podkreślił, iż nie ma możliwości powrotu powoda do sprawności sprzed wypadku z dnia 15 października 2021 r. B. E. skutki przedmiotowego zdarzenia szkodowego będzie odczuwał do końca życia i będą one wpływały na jego życie w stopniu znacznym ( dowód: opinia sądowa urazowo-ortopedyczna k. 756-763v., opinia uzupełniająca k. 808).

Biegła sądowa z zakresu neurologii dr n. med. K. M., w opinii sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania, stwierdziła u powoda uszczerbek na zdrowiu związany ze skutkami wypadku z dnia 15 października
2021 r. na poziomie 2% w związku z blizną powstałą w okolicy czołowej prawej, na poziomie 2% w związku z blizną powstałą w okolicy potylicznej oraz na poziomie 6% w związku z zaburzeniami pamięci, bólami i zawrotami głowy.

Dodatkowo biegła wskazała, iż pod względem neurologicznym nie przewiduje poprawy stanu zdrowia powoda i powrotu przez niego do stanu zdrowia sprzed wypadku ( dowód: opinia neurologiczna k. 824-860).

Zgodnie z opinią sądowo-psychiatryczną i psychologiczną sporządzoną na potrzeby przedmiotowego postępowania przez specjalistę z zakresu psychologii P. F. (2) i lekarza psychiatrę P. F. (1) zaś, powód w związku z wypadkiem z dnia 15 października 2021 r. doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu na poziomie 50%.

Także biegła sądowa z zakresu psychiatrii dr n. med. O. G. uznała, iż u powoda doszło do trwałego uszczerbku na zdrowiu w zakresie zdrowia psychicznego na poziomie 50%. Biegła dodała nadto, iż w jej ocenie, rokowanie w organicznych zaburzeniach osobowości powoda, z uwagi na ich charakter i podłoże, mimo podjętego leczenia, jest niepewne ( dowód: opinia sądowo-psychiatryczna i psychologiczna k. 950-967, opinia uzupełniająca k. 1052-1057v., opinia sądowo-psychiatryczna k. 1132-1135v.).

Z kolei biegła sądowa z zakresu fizjoterapii M. T. stwierdziła, że w wyniku zdarzenia szkodowego z dnia 15 października 2021 r. powód doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu na poziomie: 30% w związku z powikłanym złamaniem kości podudzia prawego z uszkodzeniem nerwu strzałkowego i stawem rzekomym, 15% w związku z przebytym złamaniem kości podudzia prawego z deficytem wydolności kończyn, 10% w związku z pourazową dysfunkcją stawu skokowego prawego. Tym samym, stały łączny uszczerbek na zdrowiu powoda w związku z patologią narządu ruchu wynosi 60%. Natomiast, w związku z faktem, iż od dnia przedmiotowego wypadku do dnia sporządzenia przez biegłą sądową ww. opinii minęło powyższej 36 miesięcy, orzeczenie biegłej zawarte w tejże opinii należy traktować jako ostateczne.

W ocenie biegłej, powód ciężką pracą osiągną znaczną poprawę swego stanu pod katem fizjoterapeutycznym, jednakże nigdy nie osiągnie sprawności sprzed wypadku. Mimo młodego wieku, zaangażowania i wykonywania wszystkich zleceń fizjoterapeutycznych przez wiele lat będzie musiał poddawać się rehabilitacji celem utrzymania uzyskanych efektów. Bez dalszej rehabilitacji stan funkcjonalny powoda może znacząco się pogorszyć. B. E. wymaga również kontynuowania leczenia fizjoterapeutycznego do końca życia, bowiem wciąż cierpi na zaburzenia równowagi, zaburzenia wzorca chodu, dolegliwości bólowe w odcinku lędźwiowym i kończynach dolnych. W tym zakresie wymaga on terapii manualnej, terapii według metody (...), mobilizacji, terapii ogólnousprawniającej, zabiegów przeciwbólowych (pole magnetyczne, laser, krioterapia, sollux, masaże wirowe itp.) oraz masaży klasycznych, segmentarnych. Skutki zdarzenia szkodowego z dnia 15 października 2021 r. powód będzie odczuwał do końca życia i będą one wywierały znaczący wpływ na jego dalsze życie ( dowód: opinia sądowa z zakresu fizjoterapii k. 1076-1080).

Powód pismem z dnia 12 lipca 2022 r. zgłosił pozwanemu zaistnienie zdarzenia szkodowego z dnia 15 października 2021 r. i w związku z nim domagał się: na podstawie art. 445 § 1 k.c. roszczenia o wypłatę zadośćuczynienia w wysokości bezspornej 500.000,00 zł, na podstawie art. 444 § 1 k.c. przyznania odszkodowania w kwocie 23.040,00 zł tytułem poniesionych kosztów opieki osób trzecich, zaś na podstawie art. 444 § 1 k.c. zwrotu poniesionych kosztów leczenia w oparciu o załączone do niniejszego wniosku dokumenty.

W odpowiedzi na powyższe zgłoszenie, pozwany (...) Towarzystwo (...) z siedzibą w T. na mocy decyzji z dnia
17 sierpnia 2022 r. przyznał na rzecz powoda B. E. kwotę
10.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

W uzasadnieniu powyższej decyzji, pozwany wskazał, iż przyznał powodowi bezsporną kwotę zadośćuczynienia, zaś jego dalsze stanowisko w sprawie zostanie wydane po otrzymaniu pełnej dokumentacji z procesu leczenia powypadkowego wraz z informacją o zakończeniu leczenia oraz pełnej dokumentacji z postępowania karnego. Dodatkowo pozwany poinformował wówczas powoda, iż roszczenie z tytułu utraconych dochodów jest w trakcie rozpatrywania

Ostatecznie zaś pozwany na mocy decyzji z dnia 18 października 2022 r. przyznał na rzecz powoda dodatkowo kwotę 1.086,43 zł tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów leczenia i rehabilitacji, wskazując jednocześnie, że wypłacona kwota w wysokości 10.000,00 zł pozostaje bez dopłat i jest ona, w ocenie ubezpieczyciela, adekwatna do krzywdy B. E. oraz że odmawia wypłaty odszkodowania z tytułu kosztów opieki osób trzecich i utraconego dochodu.

Powyższą decyzję pozwany podjął w oparciu o zgromadzoną dokumentację i opinie lekarskie sporządzone po naocznych badaniach lekarskich powoda. Pozwany sprecyzował, iż wysokość zadośćuczynienia ustalił biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar poniesionej krzywdy przez powoda, w tym stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, jak również trwałość skutku czynu niedozwolonego, prognozy na przyszłość, wiek poszkodowanego oraz wpływ czynu niedozwolonego na jego życie rodzinne, zawodowe i towarzyskie, a nadto przyznanie przez Sąd na rzecz B. E. nawiązki od sprawcy w wysokości 120.000,00 zł.

Natomiast do wyliczenia kosztu opieki i pomocy osób trzecich po wypisie ze szpitala, których wymagał B. E., pozwany przyjął stawkę godzinową w wysokości 12,27 zł/godz. oraz uznał, że powód wymagał powyższej opieki w okresie od dnia 04 listopada 2022 r. do dnia 27 stycznia 2022 r. przez czas 3 godzin dziennie oraz w okresie od dnia 28 lutego 2022 r. do dnia 31 marca 2023 r. – z wyłączeniem pobytu w szpitalu w dniach 13-19 lipca 2022 r. – przez czas 1,5 godziny tygodniowo.

W konsekwencji, z uwagi na fakt, że na mocy wyroku Sądu powód otrzymał od sprawcy odszkodowanie w wysokości 5.000,00 zł tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków, pozwany uznał, iż koszty opieki zostały zrefundowane B. E..

Pozwany nie znalazł przy tym podstaw do przyznania na rzecz powoda odszkodowania z tytułu utraconych dochodów ( dowód: wydruk wniosku k. 209-210v., poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia decyzji k. 211-212, k. 213-214v.)

Sąd zważył, co następuje:

a)  w zakresie oceny materiału dowodowego:

Oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów powołanych w ustaleniach stanu faktycznego. Sąd miał bowiem na względzie, iż autentyczność dokumentacji medycznej leczenia powoda nie była kwestionowana przez żadną ze stron, a nadto została sporządzona przez podmioty niezależne, toteż nie ma obaw, że dokumentacja ta została zmanipulowana dla celów niniejszego postępowania. Dalej, należy zauważyć, że żadna ze stron nie wniosła zarzutów co do autentyczności i wiarygodności pozostałych dokumentów zgromadzonych w postaci akt szkody, korespondencji stron, rachunków i faktur dokumentujących poniesione przez powoda koszty, w szczególności koszty leczenia. Sąd w tym zakresie nie dostrzegł żadnych śladów podrobienia, przerobienia czy innej ingerencji. W związku z powyższym, w ramach swobodnej oceny dowodów, Sąd uznał, że ww. dokumenty przedstawiają faktyczny przebieg leczenia powypadkowego B. E., faktyczny przebieg postępowania likwidacyjnego prowadzonego przez pozwane towarzystwo ubezpieczeń, a także wysokość poniesionych przez powoda wydatków powstałych w następstwie zdarzenia z dnia
15 października 2021 r.

W zakresie dotyczącym przebiegu leczenia i rehabilitacji, a także rozmiaru cierpień fizycznych i psychicznych oraz wpływu wypadku na dotychczasowe życie powoda Sąd dał wiarę zeznaniom B. E. oraz świadków B. M. (1), V. E. i D. E.. W ocenie Sądu, zeznania wymienionych osób były szczere, zbieżne ze sobą, a także korelowały z pozostałą materią dowodową zgromadzoną w aktach rozpoznawanej sprawy.

Za w pełni wiarygodne i przydatne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należało uznać również opinie sporządzone przez biegłych sądowych z zakresu ortopedii i traumatologii, neurologii, psychologii i psychiatrii, fizjoterapii oraz księgowości, rachunkowości i podatków. W ocenie Sądu, każda z opinii sporządzonych w toku przedmiotowego postępowania jest rzetelna, profesjonalna, a przedstawione w nich wnioski dotyczące aktualnego stanu zdrowia powoda, rozmiaru i trwałości uszczerbku na zdrowiu odniesionego przez niego na skutek wypadku z dnia
15 października 2021 r., przebiegu leczenia, następstw wypadku oraz rokowań na przyszłość, są jednoznaczne i stanowcze, a także poparte wszechstronną analizą przedstawionej dokumentacji medycznej i badaniem przedmiotowym. Przedstawione przez ww. biegłych wnioski nie budzą żadnych wątpliwości Sądu w świetle zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Dodać należy, iż w opiniach uzupełniających biegli w sposób rzeczowy i przekonujący odnieśli się do wszystkich zarzutów im stawianych głównie przez stronę pozwaną.

b)  w zakresie oceny prawnej żądania pozwu:

Powództwo B. E. zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

Strona powodowa tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku ze zdarzeniem szkodowym z dnia 15 października 2021 r. dochodziła kwoty 250.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 12 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty.

Natomiast pozwany (...) (...) (...) z siedzibą w T., w wyniku zgłoszenia przez powoda poniesionej szkody, uznał swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 15 października 2021 r. i na mocy decyzji z dnia 17 sierpnia 2022 r. przyznał na rzecz B. E. kwotę 10.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, następnie zaś na mocy decyzji z dnia 18 października 2022 r. przyznał na rzecz powoda dodatkowo kwotę 1.086,43 zł tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów leczenia i rehabilitacji.

Tak więc zasada odpowiedzialności pozwanego nie budziła żadnych wątpliwości.

Bezsporną na gruncie przedmiotowej sprawy była również okoliczność, iż powód uczestniczył w wypadku komunikacyjnym w dniu 15 października 2021 r., którego sprawca - G. G. (2) został skazany na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Ełku II Wydział Karny z dnia 27 czerwca 2022 r., sygn. akt:
II K 276/22, za czyn z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., art. 178a § 1 k.k. oraz art. 289 § 1 k.k., na karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 2 lat ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania w tym czasie nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.

Niewątpliwie również w dacie zdarzenia kierowany przez G. G. (2) pojazd typu quad marki V. (...) o nr rej. (...) posiadał ważną polisę obowiązkowego ubezpieczenia pojazdów mechanicznych w Towarzystwie (...) z siedzibą w T..

Zatem legitymacja bierna pozwanego jest oparta o art. 822 k.c. w zw. z
art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszy Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych ( Dz. U. nr 124 poz. 1152 z późn. zm.), zgodnie z którymi ubezpieczyciel jest zobowiązany w ramach zawartej umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych do zapłaty odszkodowania za szkodę wyrządzoną osobom trzecim, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

Powód w niniejszej sprawie wywodził odpowiedzialność pozwanego z faktu, iż pojazd, który prowadził sprawca zdarzenia szkodowego z dnia 15 października
2021 r. był objęty ochroną ubezpieczeniową udzieloną przez Towarzystwo (...) z siedzibą w T..

W rozstrzyganej sprawie podstawę prawną roszczenia pieniężnego powoda stanowi zaś przepis art. 445 § 1 k.c., w myśl którego w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym – w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia - sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

W doktrynie pojęcie krzywdy definiuje się, jako „ osobiste cierpienie psychofizyczne poszkodowanego, którego dobra osobiste zostały naruszone”.

Problematyka zadośćuczynienia pieniężnego stwarza wiele problemów w praktyce, gdyż uszczerbek na osobie jest bardzo trudny do ustalenia i wymierzenia.

Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie cierpień fizycznych i psychicznych poszkodowanego będących wynikiem uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Ma ono charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego. Przepisy kodeksu nie zawierają żadnych kryteriów, jakie należy uwzględniać przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego, w dużej mierze wypracowała je judykatura, szczególnie orzecznictwo Sądu Najwyższego. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1998 r., II CKN 756/97 ( Legalis nr 340468) „ treść art. 445 pozostawia – z woli ustawodawcy - swobodę sądowi orzekającemu w ustalaniu wysokości zadośćuczynienia i pozwala – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – uwzględnić indywidualne właściwości i subiektywne odczucia osoby pokrzywdzonej”.

Natomiast w wyroku z dnia 10 czerwca 1999 roku, II UKN 681/98 ( Legalis nr 47791) Sąd Najwyższy podnosił, iż „ przy ocenie wysokości zadośćuczynienia za krzywdę (art. 445 § 1 k.c.) należy uwzględniać przede wszystkim nasilenie cierpień, długotrwałość choroby, rozmiar kalectwa, trwałość następstw zdarzenia oraz konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym”.

Rozmiar zadośćuczynienia musi przy tym przedstawiać dla pokrzywdzonego ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie określenie wysokości zadośćuczynienia powinno się opierać na obiektywnych i sprawdzalnych kryteriach, przy uwzględnieniu jednak indywidualnej sytuacji stron ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002 r. w sprawie IV CKN 1266/00, LEX nr 80272).

Zatem ustalając „odpowiednią sumę” należy mieć na względzie rozmiar cierpień fizycznych i psychicznych, stopień tych cierpień, intensywność i długotrwałość (pobyt w szpitalu, konieczność poddania się zabiegom), prognozy na przyszłość, wiek i płeć poszkodowanego, konsekwencje, jakie naruszenie wywołało w życiu osobistym i społecznym. Zadośćuczynienie powinno być umiarkowane – nie może być symboliczne, ale i nie może być nadmierne. Wysokość zadośćuczynienia powinna być utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, ma ono bowiem przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość, nie może jednak zarazem stanowić źródła wzbogacenia (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2006 roku, IV CK 384/05, LEX nr 190756; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 12 października 2004 roku, I ACa 530/04, LEX nr 179052; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2001 roku, III CKN 427/00, LEX nr 52766; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2000 roku, III CKN 582/98, LEX nr 52776; wyrok Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2002 roku, V CKN 1010/00, OSNC 2003, z. 4, poz. 56).

Sąd, na gruncie przedmiotowego stanu faktycznego, nie miał wątpliwości, że powód poniósł szkodę na osobie spowodowaną zdarzeniem z dnia 15 października 2021 r.

Zakres uszkodzeń ciała doznanych przez powoda w tym wypadku przekładających się na doznaną krzywdę, Sąd ustalił w oparciu o wyjaśnienia informacyjne i zeznania powoda, zeznania świadków B. M. (1), V. E. i D. E., ale przede wszystkim o dokumentację medyczną powoda znajdującą się w aktach sprawy oraz w oparciu o specjalistyczne opinie sporządzone przez biegłych sądowych z zakresu ortopedii i traumatologii, neurologii, psychologii i psychiatrii oraz fizjoterapii.

Na podstawie powyższych opinii Sąd ustalił, że na skutek wypadku z dnia
15 października 2021 r. u powoda wystąpił trwały uszczerbek na zdrowiu znacznego stopnia. Powód doznał urazu wielonarządowego z aksonalnym urazem mózgu z obrzękiem mózgu, pourazowego krwotoku podpajeczynówkowego, ostrej niewydolności oddechowej, stłuczenia klatki piersiowej, złamania 1/3 dalszej obu kości podudzia prawego otwartego III stopnia według GA oraz złamania 1/3 dalszej trzonów kości podudzia lewego otwartego I stopnia według GA. W czasie hospitalizacji, oprócz leczenia operacyjnego, u powoda przeprowadzono badania laboratoryjne i radiologiczne, dodatkową konsultację psychiatryczną oraz postępowanie rehabilitacyjne. Obecnie przedmiotowe zdarzenie szkodowe skutkuje powstaniem u B. E. stawu rzekomego podudzia prawego z uszkodzeniem nerwu strzałkowego, dysfunkcji pourazowej stawu skokowego prawego, wygojonego złamania kości podudzia lewego, blizn pourazowych, jak również opadaniem stopy prawej. Natomiast z uwagi na zastosowanie leczenia operacyjnego, B. E. posiada blizny pooperacyjne. Powód ma przy tym zaburzone czucie podudzia prawego i stopy prawej powstałe w efekcie uszkodzenia nerwu strzałkowego po złamaniu kości podudzia prawego. Kończyny dolne powoda różnią się długością i obwodem ud. Skutki wypadku komunikacyjnego, których doznał powód, są utrwalone, rokowania całkowitego wyleczenia są niepomyślne. B. E. niemal każdego dnia odczuwa ból odcinka lędźwiowego kręgosłupa oraz podudzi i kolan w trakcie chodzenia, zmaga się również z zaburzeniami pamięci. Powód aktualnie wymaga dalszego leczenia do momentu wygojenia stawu rzekomego, jak również diagnostyki stawu skokowego prawego i jego ewentualnego leczenia, stale korzysta również z różnych form rehabilitacji oraz z zabiegów fizykoterapeutycznych.

W związku z fizycznymi obrażeniami, jakich B. E. doznał wskutek przedmiotowego zdarzenia szkodowego, od ponad czterech lat jest on osobą niepełnoprawną, całkowicie niezdolną do pracy.

W sferze zdrowia psychicznego zaś przedmiotowy wypadek z dnia
15 października 2021 r. ostatecznie skutkował u powoda organicznymi zaburzeniami osobowości z dominującą chwiejnością afektywną. Powód doznał uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, przejawiającego się obniżeniem jego możliwości intelektualnych oraz obniżeniem kontroli procesów emocjonalnych przez procesy intelektualne. Powód stale doświadcza objawów lękowo-depresyjnych, co generuje po jego stronie konieczność poddawania się leczeniu psychiatrycznemu.

Realia niniejszej sprawy wykazały zatem jednoznacznie, że powód w wyniku wypadku z dnia 15 października 2021 r. doznał poważnych obrażeń ciała, które skutkowały koniecznością hospitalizacji, przeprowadzeniem kilku zabiegów operacyjnych, rehabilitacji i fizjoterapii, przy czym obrażenia te oraz ich leczenie bez cienia wątpliwości przysporzyły powodowi wielu cierpień zarówno w aspekcie fizycznym w postaci bólu, niedogodności związanych z pobytami w szpitalach i leczeniem, jak i psychicznym, w szczególności w związku z utratą poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji życiowej, dyskomfortem psychicznym związanym z brakiem możliwości wykonywania pracy zarobkowej, budowy domu jednorodzinnego i prowadzenia działalności gospodarczej, jak również kontynuowania dotychczasowego trybu życia, koniecznością znoszenia bólu i zmian w wyglądzie fizycznym, koniecznością korzystania z pomocy innych osób (powód po zabiegu operacyjnym oraz w okresie stopniowej pionizacji wymagała intensywnej opieki osób trzecich co najmniej przez okres od dnia 03 listopada 2021 r. do dnia 17 stycznia 2022 r., a więc do momentu rozpoczęcia poruszania się przy pomocy kul ortopedycznych, następnie przez okres od dnia 18 stycznia 2022 r. do dnia
31 sierpnia 2023r. pomocy osób trzecich w wykonywaniu czynności życia codziennego, których wykonywanie utrudniało mu korzystanie z dwóch kul ortopedycznych, a także w okresie od września 2023 r. do chwili obecnej z uwagi na brak powrotu pełnej sprawności kończyn dolnych powoda, w tym odczuwaniu silnego bólu podczas chodzenia) i pozostawania w znacznym stopniu na utrzymaniu rodziców, a także zaburzenia snu, lękiem przed jazdą samochodem oraz o własną przyszłość.

Według biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii lek. B. M. (2), powód na skutek obrażeń doznanych w wyniku zdarzenia szkodowego doznał stałego uszczerbku na zdrowiu w łącznej wysokości 60%. W ocenie biegłego nadto nie ma możliwości powrotu powoda do sprawności sprzed wypadku z dnia
15 października 2021 r..

Biegła sądowa z zakresu neurologii dr n. med. K. M. zaś stwierdziła u powoda uszczerbek na zdrowiu związany ze skutkami wypadku z dnia 15 października 2021 r. łącznie na poziomie 10%. Biegła nadto także nie przewidywała możliwości by powód powrócił do stanu zdrowia sprzed wypadku.

W zakresie zdrowia psychicznego powoda natomiast biegli sądowi z zakresu psychologii P. F. (2), z zakresu psychiatrii P. F. (1) oraz z zakresu psychiatrii dr n. med. O. G. zgodnie ustalili, iż powód w wyniku przedmiotowego wypadku doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu na poziomie 50%.

Z kolei biegła sądowa z zakresu fizjoterapii M. T. stwierdziła, że w wyniku zdarzenia szkodowego z dnia 15 października 2021 r. powód doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu łącznie na poziomie 60%. Biegła z zakresu fizjoterapii dodatkowo podała, iż B. E. będzie wymagał leczenia rehabilitacyjnego jeszcze przez wiele lat, a leczenia fizjoterapeutycznego do końca życia, gdyż wciąż cierpi na zaburzenia równowagi, zaburzenia wzorca chodu, dolegliwości bólowe w odcinku lędźwiowym i kończynach dolnych.

Opinie sporządzone przez ww. biegłych sądowych nie zostały skutecznie podważone przez żadną ze stron postępowania. Sąd uznał powyższe opinie za w pełni wiarygodne, wnikliwe i sporządzone przez specjalistów ze wskazanych dziedzin odznaczających się wysokim poziomem fachowości. W każdej z opinii sporządzonych na potrzeby niniejszej sprawy biegli szczegółowo odnieśli się do kwestii zdrowia powoda.

Wszystkie te dowody wskazują jednoznacznie na znaczący zakres obrażeń doznanych na skutek wypadku komunikacyjnego, w którym uczestniczył powód, a także trwały ich charakter. Przy uwzględnieniu treści powyższych opinii, Sąd ustalił, że powód doznała w wyniku wypadku z dnia 15 października 2021 r. rozległego uszczerbku na zdrowiu. Wątpliwości Sądu nie budzi fakt, iż dla młodego, zdrowego, aktywnego, ale również bardzo ambitnego dotychczas mężczyzny opisane wyżej obrażenia i ich dalsze skutki stanowił dużą uciążliwość.

Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu pozwu, które w szczególności dotyczą zakresu obrażeń powoda i towarzyszących im cierpień i dolegliwości bólowych, zostały poparte obiektywnymi dowodami w postaci dokumentacji medycznej oraz opinii biegłych sądowych z których dopuszczono w toku niniejszej sprawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd przyjął, iż roszczenie powoda jest zasadne i jako takie zasługiwało na uwzględnienie.

Ustalając wysokość należnego powodowi zadośćuczynienia Sąd miał na względzie, że doznane przez niego w wyniku zdarzenia szkodowego obrażenia były ciężkie i poważnie zagrażały jego zdrowiu, gdyż doszło do aksonalnego urazu mózgu z obrzękiem mózgu, pourazowego krwotoku podpajeczynówkowego, ostrej niewydolności oddechowej, stłuczenia klatki piersiowej, a także powikłanych złamań 1/3 dalszej obu kości podudzia prawego otwartego III stopnia według GA i 1/3 dalszej trzonów kości podudzia lewego otwartego I stopnia według GA. Urazy, których doznał B. E. dotyczyły więc takich istotnych elementów organizmu człowieka jak głowa oraz nogi, a ich leczenie wymagało przeprowadzenia kilku zabiegów operacyjnych i nie zostało do dnia dzisiejszego zakończone.

Poza tym Sąd miał na uwadze, że przed wypadkiem powód był osobą młodą (25 lat w dniu zdarzenia), zdrową, w pełni aktywną i sprawną fizycznie, niezależną, prowadzącą bardzo dobrze prosperującą działalność gospodarczą, zaś po zdarzeniu z dnia 15 października 2021 r. w czasie hospitalizacji i po jej zakończeniu zmuszony był przebywać głównie w pozycji leżącej i był wówczas całkowicie zależny od pomocy osób trzecich, w tym w wykonywaniu podstawowych czynności takich jak utrzymywanie higieny osobistej, korzystanie z toalety, spożywanie posiłków, ubieranie się, następnie poruszał się wyłącznie za pomocą wózka inwalidzkiego, w dalszej kolejności podczas chodzenia wymagał wsparcia sprzętu ortopedycznego, zaś do pracy zawodowej wykonywanej przed dniem 15 października 2021 r. nie powrócił do dnia dzisiejszego i najprawdopodobniej już to nie nastąpi. Nadto, rokowania co do powrotu powoda do sprawności układu ruchu są co najmniej niepewne i niepomyślne.

Obecny stan zdrowia utrudnia powodowi normalne funkcjonowanie, powoduje niemożność kontynuowania dotychczasowego trybu życia w pełnym zakresie z uwagi na znaczny stopień ograniczenia ruchomości i funkcjonalności jego nóg oraz odczuwany przez niego ból nawet podczas niewielkiej aktywności i wysiłku. Na dzień dzisiejszy powód nie jest w stanie prowadzić tak aktywnego trybu życia jak to miało miejsce przed wypadkiem. Na uwzględnienie przez Sąd zasługiwały również długotrwałość i uciążliwości leczenia powoda podczas pobytu w szpitalu i po jego opuszczeniu.

Zdaniem Sądu, oczywistym jest, że gdyby nie zdarzenie z dnia 15 października 2021 r. i powstałe w jego wyniku skutki, nie byłoby podstaw również do wykształcenia się u powoda ciągłej obawy o jego przyszłość, z uwagi na przewidywaną przez lekarzy, a potwierdzoną w opiniach biegłych sądowych z zakresu ortopedii i traumatologii, neurologii, psychologii, psychiatrii i fizjoterapii konieczność dalszego leczenia u B. E. stawu rzekomego i stawu skokowego prawego oraz brak możliwości na całkowite wyleczenie i powrót powoda do sprawności sprzed zdarzenia szkodowego.

Podstawą żądania zadośćuczynienia za krzywdę jest cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości) i cierpienie psychiczne, tj. ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia.

W tym stanie rzeczy uznać należy, iż wypłacone dotychczas przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego tytułem zadośćuczynienia świadczenie w wysokości 10.000,00 zł nie rekompensuje w pełni doznanej przez powoda w następstwie przedmiotowego wypadku krzywdy. Zdaniem Sądu, strona pozwana nie wzięła pod uwagę przy wypłacie zadośćuczynienia wysokości uszczerbku na zdrowiu powoda, jego niepełnosprawności i ograniczeń z tego wynikających, jego aktualnego stanu zdrowia fizycznego i psychicznego, braku możliwości zarobkowania i w wyniku tego strona pozwana jedynie w niewielkim zakresie zrekompensowała powodowi szkodę niemajątkową, ustalając kwotę zadośćuczynienia wyłącznie na 10.000,00 zł.

Mając powyższe na uwadze oraz okoliczność, iż sprawca zdarzenia szkodowego z dnia 15 października 2021 r. przez znaczny czas nie wypłacał B. E. nawiązki, zaś obecnie w dalszym ciągu nie wywiązał się z tego obowiązku, nałożonego na niego na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Ełku
II Wydział Karny z dnia 27 czerwca 2022 r., sygn. akt: II K 276/22, w całości, Sąd uznał, że „odpowiednim” zadośćuczynieniem należnym powodowi jest kwota 250.000,00 zł, o czym orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.

W ocenie Sądu, powyższa kwota jest adekwatna do rodzaju naruszonego dobra powoda (zdrowie fizyczne i psychiczne, integralność cielesna), stopnia doznanych przez powoda cierpień zarówno fizycznych, jak też psychicznych (określonego przez biegłych pod względem wielu specjalności) oraz charakteru następstw naruszenia (niepełnosprawność, niezdolność do pracy, stwierdzenie trwałego uszczerbku na zdrowiu fizycznym i psychicznym). Ponadto niepełnosprawność powoda potwierdzona została orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, na podstawie którego powód zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Stopień uszczerbku na zdrowiu powoda, który służy jako pomocniczy środek ustalania rozmiaru odpowiedniego zadośćuczynienia, niewątpliwie jest wysoki.

Należy przy tym pamiętać, iż ww. cierpienia są co do zasady niewymierne. Przyznana jednak kwota ma je łagodzić, co też w niniejszej sprawie czyni. Co równie istotne owa kwota nie będzie prowadziła do niezasadnego wzbogacenia się powoda. Nie można bowiem uznać, iż kwota ta przekracza doznaną krzywdę, przy uwzględnieniu zakresu uszczerbku.

Powód zgłosił również żądanie zasądzenia odsetek od kwoty zadośćuczynienia od dnia 12 sierpnia 2022 r. Żądanie to Sąd uwzględnił na podstawie przepisu
art. 481 § 1 k.c., w myśl którego jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Bezspornym było, iż powód zgłosił swoje żądanie wypłaty zadośćuczynienia pismem z dnia 12 lipca
2022 r., a strona pozwana wydała w tym zakresie decyzję w dniu 17 sierpnia 2022 r..

Zgodnie z treścią przepisów art. 817 § 1 k.c. i art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie, zaś w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania. Strona pozwana nie wypłaciła należnego powodowi zadośćuczynienia w zakreślonym terminie, dlatego też należało uwzględnić żądanie powoda w zakresie odsetek.

Poza zadośćuczynieniem, powód domagał się także zasądzenia zwrotu kosztów leczenia w kwocie 44.903,60 zł. Podkreślić należy, iż obowiązek odszkodowawczy obejmuje wszelkie koszty wynikające z uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia spowodowanego deliktem ( zob. E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 11, Warszawa 2023).

Zgodnie z ugruntowaną już linią orzeczniczą obowiązek naprawienia szkody obejmuje wszelkie wydatki związane z postawieniem diagnozy, terapią i rehabilitacją poszkodowanego. Ich zakres nie może ograniczać się do wydatków kompensowanych w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, lecz powinien obejmować koszty działań, podjętych z uzasadnionym – zważywszy na aktualny stan wiedzy medycznej – przekonaniem o spodziewanej poprawie stanu zdrowia poszkodowanego ( zob. wyrok SN z dnia 12 grudnia 2002r., II CKN 1018/00, LEX nr 75352). Zatem, nie ulega wątpliwości, że poszkodowany może domagać się zwrotu kosztów leczenia także w prywatnej placówce, nawet jeśli podobne zabiegi oferowane są w ramach ubezpieczenia zdrowotnego. Z tego względu za bezzasadne należało uznać zarzuty pozwanego dotyczące możliwości skorzystania przez powoda ze świadczeń finansowanych przez NFZ. Nadto, powód korzystał w wynajętego sprzętu rehabilitacyjnego oraz sprzętu ortopedycznego, przyjmował stale leki przeciwbólowe, przeciwzakrzepowe, zaś po rozpoczęciu leczenia psychiatrycznego, także farmaceutyki przepisane przez lekarza tej specjalizacji, poddawał się badaniom kontrolnym, konsultacjom lekarskim, w tym odpłatnym oraz zabiegom rehabilitacyjnym i fizjoterapeutycznym.

Podkreślić należy, iż jest okolicznością notoryjną, że terminy oczekiwania na konsultacje lekarzy specjalistów (w szczególności z zakresu ortopedii i psychiatrii) czy na zabiegi rehabilitacyjne w placówkach publicznej służby zdrowia wynoszą co najmniej kilka miesięcy.

Tymczasem, jak wynika z opinii biegłych sądowych z zakresu ortopedii i traumatologii, neurologii, psychologii, psychiatrii i fizjoterapii, w niniejszym przypadku istniały pilne wskazania do podjęcia przez powoda leczenia oraz rehabilitacji tak w ramach refundacji NFZ, jak też w ramach prywatnych praktyk lekarskich i usług medycznych. Korzystanie przez powoda z prywatnej opieki lekarskiej należało zatem uznać za zasadne i celowe ze względu na brak wystarczającej dostępności świadczeń refundowanych w krótkim czasie po wypadku.

Mając więc na uwadze zasady doświadczenia zawodowego i życiowego należy uznać przy tym, że powód zarówno bezpośrednio po wypadku, jak i później w celu przeprowadzenia kolejnych kontroli i odbycia rehabilitacji lub fizjoterapii musiał stawiać się w szpitalach i innych placówkach opieki zdrowotnej. Ponadto, zdaniem Sądu, za koszt uzasadniony należało uznać koszt zabiegów operacyjnych przeprowadzonych u powoda w Centrum (...) (...) w T., gdy leczenie, które powód przeszedł w publicznych placówkach medycznych w R., po ponad roku nie przyniosło pozytywnego efektu w postaci uzyskania zrostu kości podudzi.

Podkreślić należy, iż w świetle art. 444 § 1 k.c. uzasadnione pozostają wszelkie wydatki, które prowadzą do poprawy jakości i komfortu życia poszkodowanego, a także przynoszą mu ulgę w cierpieniu. Bez wątpienia wskazane powyżej koszty zabiegów operacyjnych, zakupu leków i produktów medycznych, zapewnienia powodowi odpowiedniego sprzętu ortopedycznego i rehabilitacyjnego z uwagi na znaczne problemy w poruszania się oraz prowadzenia z odpowiednią częstotliwością zabiegów rehabilitacyjnych i fizjoterapii, miały na celu poprawę komfortu życia B. E..

Związek poniesionych kosztów leczenia w postaci wydatków na zakup leków stwierdzonych załączonymi do pozwu fakturami również potwierdzili ww. biegli sądowi wskazując na odczuwanie przez powoda bólu bezpośrednio po kolejnych hospitalizacjach, jak też podczas rehabilitacji i fizjoterapii oraz potrzebę wdrożenia wobec powoda farmakologicznego leczenia psychiatrycznego i dodatkowego leczenia bezsenności.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż na skutek przedmiotowego zdarzenia powód w związku ze stanem zdrowia, w którym się znalazł w wyniku uczestnictwa w wypadku z dnia 15 października 2021 r. poniósł wydatki pieniężne, które stanowią jego szkodę majątkową, albowiem gdyby nie przedmiotowy wypadek to nie musiałby ponosić w ogóle tych wydatków.

Zdaniem Sądu, w świetle przedstawionego materiału dowodowego brak jest podstaw do uznania, iż twierdzenia powoda, jakoby poniósł wydatki związane z leczeniem były nieprawdziwe.

Po uwzględnieniu więc kwoty wypłaconej powodowi przez pozwanego tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów leczenia i rehabilitacji (1.086,43 zł), zdaniem Sądu, na uwzględnienie w całości zasługiwało roszczenie powoda o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz dalszej kwoty poniesionej przez niego z powyższego tytułu, a mianowicie kwoty 44.903,60 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 24 kwietnia 2023 r., tj. od dnia wniesienia przedmiotowego pozwu (data prezentaty Sądu Okręgowego w Suwałkach k. 4) do dnia zapłaty.

Za w pełni uzasadnione Sąd uznał także roszczenie powoda o zapłatę w zakresie zwrotu utraconego dochodu. Zgodnie bowiem z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Z kolei z art. 361 § 2 k.c. wynika, że naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W orzecznictwie przyjęto, że szkodą w przypadku utraconych korzyści jest szkoda, którą określa to, co nie weszło do majątku poszkodowanego na skutek zdarzenia wyrządzającego tę szkodę, a inaczej mówiąc, to, co weszłoby do majątku poszkodowanego, gdyby zdarzenie wyrządzające szkodę nie nastąpiło ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2002 r., I CKN 132/01, LEX nr 53144). Szkoda w postaci utraconych korzyści ma zawsze charakter hipotetyczny i do końca nieweryfikowalny. Nie można bowiem mieć z reguły pewności, czy dana korzyść zostałaby osiągnięta przez poszkodowanego, gdyby nie zdarzenie szkodzące. Jednak szkoda taka musi być przez poszkodowanego wykazana z tak dużym prawdopodobieństwem, aby uzasadniała ona w świetle doświadczenia życiowego przyjęcie, że utrata korzyści rzeczywiście nastąpiła ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03 października 1979 r., II CR 304/79, Legalis nr 21677; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 1999 r., III CKN 133/98, Legalis nr 346141; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2001 r., IV CKN 382/00, Legalis nr 53866; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2004 r., III CK 495/02, Legalis nr 67957; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2004 r., V CK 607/03, LEX nr 194103; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r., V CK 426/04, Legalis nr 1322547 ).

W niniejszej sprawie utracony dochód powoda w postaci nieuzyskanego wynagrodzenia za wykonanie usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej za okres od dnia 15 października 2021 r. do dnia 31 kwietnia 2023 r. w żądanej kwocie 339.197,27 zł należy traktować właśnie jak korzyści majątkowe, które powód mógłby osiągnąć, gdyby nie wyrządzono mu szkody. Z ustaleń stanu faktycznego wynika, zdaniem Sądu, z bardzo dużym prawdopodobieństwem, że powód, gdyby nie wypadek komunikacyjny z dnia 15 października 2021 r., uzyskałby ww. wynagrodzenie, gdyż wypadek komunikacyjny stanowił wyłączną przyczynę, ze względu na którą powód nie był w stanie w okresie od 15 października 2021 r. do dnia 31 kwietnia 2023 r. świadczyć swoich usług w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Powód w chwili wypadku prowadził jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem były usługi budowalne świadczone przez niego poza granicami kraju, a mianowicie na rzecz dewelopera działającego na terenie (...). Mając na uwadze specyfikę wykonywanej pracy i opierając się na wnioskach płynących z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach rozpoznawanej sprawy, a w szczególności z opinii biegłych sądowych z zakresu ortopedii i traumatologii, neurologii i fizjoterapii, należy uznać, że na skutek przedmiotowego zdarzenia z dnia 15 października 2021 r., powód doznał takich obrażeń, które nie pozwalały mu wykonywać pracy zawodowej. Jednocześnie powód wykazał swoją niezdolność do pracy odpowiednimi dokumentami, tj. orzeczeniami lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do pracy, które należy uznać za równoważne, w zgodzie z ustawodawstwem ubezpieczeń społecznych, z niezdolnością do wykonywanej działalności gospodarczej. Należy zatem przyjąć, że szkoda w postaci ww. utraconej części dochodu pozostaje w tzw. normalnym związku przyczynowym w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. z przedmiotowym zdarzeniem szkodowym i strona pozwana ponosi wobec powoda odpowiedzialność w postaci obowiązku odszkodowawczego w tym zakresie.

Powód wykazał też wysokość omawianego roszczenia załączając odpowiednią, wiarygodną dokumentację w postaci podsumowania ewidencji ryczałtu, zeznań podatkowych, faktur wystawionych na rzecz duńskich kontrahentów i potwierdzeń wykonania operacji bankowych rozliczających te faktury, wydruk elektronicznego zestawienia operacji bankowych dokonanych przez powoda z rachunków bankowych firmowego i osobistego prowadzonych na jego rzecz, odcinków rozliczenia jego kolejnych wynagrodzeń, ale przede wszystkim domagając się przeprowadzenia i dopuszczenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości, rachunkowości i podatków, na podstawie której za wykazane należy uznać twierdzenie powoda, że uzyskałby wynagrodzenie za swoje usługi w okresie od dnia 15 października 2021 r. do dnia 15 kwietnia 2023 r. w kwocie 19.235,29 zł miesięcznie, a więc łącznie 346.235,15 zł. Powód za okres od 14 września 2023 r. do dnia 13 marca 2023 r. uzyskał świadczenie rehabilitacyjne w kwocie po 643,00 zł (łącznie 3.861,00 zł), zaś w marcu i kwietniu 2023 r. otrzymał rentę z ZUS w wysokości po 1.588,44 zł (łącznie 3.176,88 zł), więc hipotetyczny zarobek, który mógłby zostać uzyskany przez powoda, gdyby nie wypadek, został pomniejszony o powyższe kwoty, co daje kwotę 339.197,27 zł, której dochodził powód i taką też kwotę Sąd zasądził w pkt III wyroku.

O odsetkach dochodzonych pozwem od powyższej kwoty Sąd orzekł w oparciu o art. 481 k.c. i art. 455 k.c., od dnia wniesienia pozwu.

W niniejszej sprawie powód żądał również zasądzenia na jego rzecz stosownych kwot, tytułem skapitalizowanej renty z tytułu utraty zdolności do pracy za okres od dnia 01 maja 2023 r. do dnia 31 maja 2024 r., od dnia 01 czerwca 2024 r. do dnia 31 maja 2025 r., oraz od dnia 01 czerwca 2025 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu. Powyższe roszczenie mieści się w dyspozycji wynikającej z art. 444 § 2 k.c. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. W wyniku zdarzenia szkodowego powód stał się osobą niezdolną do wykonywania dotychczasowej pracy zarobkowej. Renta z tytułu niezdolności do pracy zarobkowej ma wyrównać różnicę między dochodami, jakie poszkodowany mógłby uzyskać, gdyby zdarzenie szkodzące nie miało miejsca, a dochodami, jakie może on uzyskać po zdarzeniu szkodzącym.

W okresie za jaki powód dochodził roszczenia o utracone zarobki, tj. od dnia
14 marca 2023 r. do 31 maja 2024 r. B. E. pobierał rentę wypłacaną na jego rzecz przez ZUS w wysokości 1.588,44 zł (k. 1182-1183v.), od dnia 01 czerwca 2024 r. do dnia 31 maja 2025 r. pobierał rentę wypłacaną na jego rzecz przez ZUS w wysokości 1.944,81 zł (k. 1180-1181v.), natomiast od czerwca 2025 r. pobiera rentę wypłacaną na jego rzecz przez ZUS w wysokości ustalonej na mocy decyzji z dnia
22 maja 2025 r. na kwotę 2.051,77 zł (k. 1187-1188v.).

Ustalając należną powodowi z tego tytułu kwotę Sąd przyjął za podstawę ustalenia poczynione w opinii sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania przez biegłego sądowego z zakresu księgowości, rachunkowości i podatków O. N., iż miesięczne dochody powoda w okresie od dnia 15 października 2021 r. do dnia 15 kwietnia 2023 r., gdyby nie wystąpienie zdarzenia szkodowego, plasowałyby się na poziomie kwoty 19.235,29 zł. Należna zatem powodowi za ww. okresy kwota stanowiła różnicę między kwotą możliwych do osiągnięcia przez niego dochodów oraz kwotą pobranych zasiłków.

Wobec powyższego, z powodów wskazanych wyżej, orzeczono jak w pkt IV. ppkt a)-d) sentencji wyroku, gdzie zasądzono od pozwanego na rzecz powoda odpowiednio kwoty 17.646,85 zł, 17.290,48 zł i 17.183,52 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie należnymi za poszczególne okresy czasu wyznaczane kolejnymi decyzjami ZUS, od pierwszego dnia ich liczenia do dnia zapłaty, przy czym Sąd dokonał kapitalizacji odsetek liczonych od kwoty 17.183,52 zł począwszy od dnia 01 czerwca 2025 r. do dnia 10 marca 2026 r. (tj. daty wydania wyroku), zaś dalsze odsetki ustawowe od tej kwoty zasądził od dnia następnego po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie pierwszoinstancyjne w niniejszej sprawie. Tym samym w pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo (pkt V. wyroku).

O kosztach procesu (pkt VI. wyroku) rozstrzygnięto natomiast na podstawie
art. 98 § 1, § 1 ¹, § 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c., przy uwzględnieniu treści § 2 pkt 7) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2026 r. poz. 118). Jako że żądanie pozwu zostało uwzględnione w przeważającej części, to pozwany – zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu – winien zwrócić powodowi wszystkie wyłożone w jego toku wydatki. Jednocześnie Sąd pragnie podkreślić, iż przyznał wynagrodzenie pełnomocnika powoda w wysokości dwukrotności stawki minimalnej (10.800,00 x 2 = 21.600,00 zł). W ocenie Sądu, charakter sprawy, a także czas jej trwania i konieczność zajmowania przez reprezentanta procesowego powoda licznych stanowisk wobec aktywności procesowej i dowodowej swego mocodawcy oraz pozwanego, uzasadniało przyjęcie, że nakład pracy radcy prawnego P. G. usprawiedliwiał zwiększenia jego wynagrodzenia.

O pozostałych kosztach w zakresie wydatków Sąd orzekł w oparciu o
art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., pozostawiając szczegółowe ich rozliczenie referendarzowi sądowemu ustalając, że strona pozwana przegrała sprawę w całości.

sędzia Agnieszka Kluczyńska