Uzasadnienie z 3 czerwca 2026, sygn. VI Ka 526/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 526/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 20 grudnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt III K 630/23

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy - pełnomocnik

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

D. F.

Dotychczasowa niekaralność

Karta karna - k.326

Zmiana miejsca pracy przez pokrzywdzoną po zdarzeniu

Oświadczenie - k.331

Sytuacja majątkowa

Informacja e-PUAP - k.324

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Dotychczasowa niekaralność

Karta karna

Dokumenty sporządzone przez uprawnione podmioty, nie kwestionowane i nie budzące żadnych wątpliwości.

Sytuacja majątkowa

Informacja e-PUAP

Zmiana miejsca pracy przez pokrzywdzoną

Oświadczenie

Pokrzywdzona złożyła oświadczenie na rozprawie, odpowiadając na pytanie w tym zakresie, a zarazem brak podstaw, żeby odmówić mu wiary.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) błąd w ustaleniach faktycznych, tj. błąd braku, polegający na tym, że pomimo tego, iż sąd I instancji uznał za wiarygodne i stanowiące podstawę ustaleń faktycznych zeznania oskarżyciela posiłkowego R. H., świadków E. C. oraz V. B., wydruki zdjęć i nagrania, to z przyczyn niezrozumiałych zaniechał ustalenia, że:

- w dniu i czasie zdarzenia, oskarżony D. F., s. F., prezentował nieakceptowalne społecznie zachowania już w rejestracji przychodni Podstawowej (...) przy ul. (...) w D., tj. podnosił głos;

- w dniu i czasie zdarzenia, oskarżony D. F., s. F., „wtargnął” do gabinetu R. H., pomimo tego, że nie był umówiony na wizytę, a także mimo że przed gabinetem widniała informacja, iż „pacjent wchodzi do gabinetu na wezwanie”;

- w dniu i czasie zdarzenia, oskarżony D. F., s. F., bezpodstawnie żądał od R. H. zmiany refundacji na recepcie wydanej na rzecz pacjentki będącej jego matką, przy czym zmiana taka nie była możliwa, ponieważ lek S. ma (miał wówczas) przypisaną refundacje na poziomie 30% jeśli pacjent spełnia kryteria refundacyjne - jest seniorem (tj. nie jest lekiem bezpłatnym). Co za tym idzie uwzględnienie żądania w/w było obiektywnie niemożliwe;

- w dniu i czasie zdarzenia, oskarżony D. F., s. F., w obecności osób trzecich nie tyko nazwał (określił) R. H. „głupią małolatą/gówniarą” (tak uzasadnienie wyroku, s. 2), ale także „głupią kurwą” oraz „gówniarą bezczelną”;

- w dniu i czasie zdarzenia, oskarżony D. F., s. F., nie tyko „złapał R. H. za nadgarstki i odepchnął ją” (tak uzasadnienie wyroku, s. 2), ale także stwierdził, że jeśli R. H. nie zmieni natychmiast refundacji na recepcie według jego oczekiwań to „ją załatwi”, że „dopiero zacznie jej grozić”, „krzywdę to jej dopiero zrobi” (co nota bene wzbudziło w R. H. poczucie zagrożenia, w tym obawę o życie i zdrowie), a nadto szarpał R. H., krzyczał na nią, próbował wyrwać jej telefon, co ostatecznie zrobił, a także wykręcił jej prawą rękę;

- w dniu i czasie zdarzenia, oskarżony D. F., s. F., swoim zachowaniem doprowadził do rozrzucenia (rozsypania) się dokumentacji medycznej i upadku telefonu komórkowego R. H. na podłogę;

- w dniu i czasie zdarzenia, oskarżony D. F., s. F., uciekł z miejsca zdarzenia, nie czekając na przyjazd wezwanej Policji;

- w dniu i czasie zdarzenia, oskarżony D. F., s. F., swoim zachowaniem doprowadził do sytuacji, w której R. H. przeprowadziła wizytę domową u ciężko chorego pacjenta z 1,5 godzinnym opóźnieniem (!!);

- w dniu i czasie zdarzenia, oskarżony D. F., s. F., swoim zachowaniem doprowadził do sytuacji, w której R. H. była zdenerwowana, roztrzęsiona, płakała, nie mogła mówić, a także w której u w/w powstały na przedniej powierzchni od strony przyśrodkowej prawego przedramienia zasinienia, podobnie od strony bocznej; nadto na przedramieniu blado-brudno-fiołkowo-żółtawego zasinienia;

- oskarżony D. F., s. F., na żadnym etapie postępowania (czy to przygotowawczego czy już sądowego, także po wydanym wyroku), nie wyraził żalu (skruchy) i nie przeprosił R. H. za swoje zachowanie w dniu zdarzenia;

- co miało istotny wpływ na treść wyroku, ponieważ przedmiotowe ww. okoliczności stanu faktycznego nie zostały wzięte pod uwagę przy orzekaniu, co w następstwie doprowadziło do wymierzenia rażąco niskiej, niewspółmiernej kary, tj. kary grzywny, w wysokości 200 stawek dziennych, przy określeniu wysokości jednej stawki na 20 złotych, przy jednoczesnym niewłaściwym zastosowaniu przez sąd I instancji art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. z 2024 r. poz. 17; dalej jako: „k.k.”), tj. Sąd Rejonowy nie uwzględnił realnego stopienia społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające oskarżonego D. F., celu kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także celu zapobiegawczego, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego, a także wydawał wyrok i orzekał o karze w oderwaniu od sposobu zachowania się oskarżonego D. F., s. F., rodzaju i rozmiaru ujemnych następstw popełnionego przestępstwa, zachowania się po jego popełnieniu, a zwłaszcza przy wzięciu pod uwagę, że ww. nie podjął żadnych starań o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości;

2) naruszenie art. 41a § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b) k.k. w zw. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 53 § 1 i 2 lek., poprzez jego niczym nieuzasadnione niezastosowanie, co polegało na tym, że sąd I instancji nie orzekł wobec oskarżonego D. F., s. F. środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z R. H. oraz zbliżania się do niej, pomimo tego, że ww. został uznany za winnego tego, że „naruszył nietykalność cielesną (...) poprzez złapanie jej za prawy nadgarstek i odepchnięcie”, a nadto pomimo tego, że jak wynika z zebranego materiału dowodowego, którego Sąd Rejonowy nie kwestionował i uznał za wiarygodny w dniu i czasie zdarzenia, oskarżony D. F. s. F. szarpał R. H. oraz stwierdził wobec niej w szczególności, że „ją załatwi” oraz „krzywdę to jej dopiero zrobi”, co wzbudziło i do tej pory wzbudza w ww. poczucie zagrożenia, w tym obawę o życie i zdrowie, zwłaszcza w obliczu faktu, na który uwagę zwrócił Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie w zarządzeniu z dnia 18 kwietnia 2024 r., tj. że w aktach sprawy głównej, poza załącznikiem adresowym, znajdują się dane adresowe R. H.;

3) naruszenie art. 43b k.k. w zw. z art. 39 pkt 8) k.k. w zw. z art. 53 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 222 § 1 k.k., w zw. z art. 226 § 1 k.k. poprzez jego niczym nieuzasadnione niezastosowanie, co polegało na tym, że sąd I instancji nie orzekł wobec oskarżonego D. F., s. F. środka karnego w postaci podania wyroku z dnia 20 grudnia 2024 r. do publicznej wiadomości, pomimo tego, że za celowością tego działania przemawiał w szczególności interes publiczny w zakresie społecznego oddziaływania kary, zwłaszcza w obliczu tego, że działania przemocowe (agresywne) są coraz częściej podejmowane wobec osób wykonujących zawody medyczne, i często prowadzą do tragicznych następstw (w tym do pozbawienia życia bądź jego poważnego zagrożenia), przy jednoczesnym braku społecznego poczucia, że działania takie będą napiętnowane przez organy ścigania; nadto o jego publikację wnioskowała strona oskarżyciela posiłkowego, a więc brak było podstaw do uznania, że sprzeciw się temu „interes pokrzywdzonego”.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Zarzuty były częściowo zasadne.

Na wstępie wskazać należy, że apelację sporządził profesjonalny pełnomocnik. Tymczasem choć zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych co do okoliczności, które jego zdaniem zostały pominięte tak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak i przy wymiarze kary, to nie sformułował wniosku o jego zmianę, a jedynie wymierzenie oskarżonemu surowszej kary. Z tych względów Sąd Okręgowy potraktował to jako zarzut rażącej niewspółmierności kary, która rzeczywiście miała miejsce.

Niezależnie od słów, które wypowiedział oskarżony miały one charakter wulgarny uznany powszechnie za obraźliwy. To właśnie przyjął Sąd Rejonowy. Bez znaczenia było zatem czy było to określenie „głupia małolata” czy „głupia gówniara”, czy też dodatkowo - na co wskazywała jedynie pokrzywdzona - „głupia kurwa”. W każdym przypadku były to słowa wyczerpujące znamiona przestępstwa. Co do opisu zdarzenia, to choć był on krótki i ogólnikowy, to zawierał wszystkie niezbędne dla rozstrzygnięcia elementy. Nie zmienia tego fakt, że oskarżony od początku był negatywnie nastawiony, a jego zachowanie eskalowało. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy dostrzegł, że chciał za wszelką cenę rozmawiać z pokrzywdzoną, przerywając jej wykonywane czynności i dążąc do konfrontacji. Co do podstaw do refundacji leku dla jego matki, to nie było to przedmiotem niniejszej sprawy i tym samym zasadnie nie analizowano tej okoliczności. Oskarżony nie powinien się tak zachować niezależnie od tego czy miał rację czy nie. Tym bardziej, że zasady refundacji często się zmieniają, a lekarze o tym nie decydują, choć mogą dopuszczać się błędów przy wystawianiu recept. W efekcie błahy powód, a w zasadzie jego brak, doprowadził do popełnienia przez niego przestępstw na szkodę pokrzywdzonej.

Zachowanie oskarżonego, w tym znieważenie i naruszenie nietykalności cielesnej pokrzywdzonej, miało miejsce w miejscu publicznym. W dodatku w miejscu pracy pokrzywdzonej. Powyższe wprost wynika z opisu czynu i uzasadnienia wyroku. Co więcej, kilkukrotnie znieważył pokrzywdzoną i dwukrotnie naruszył jej nietykalność cielesną, to jest złapał za prawy nadgarstek i odepchnął. Co do gróźb, które miał wobec niej wypowiadać, to oskarżonemu zarzucono przestępstwa z art. 222 § 1 kk oraz 226 § 1 kk. Nie zarzucono mu czynu z art. 190 § 1 kk. Nie zmienia to faktu, że pokrzywdzona, nie wiedząc z kim ma do czynienia, doświadczając jego agresji i słysząc o szeregu nieprawidłowych zachowaniach wobec lekarzy, miała prawo obawiać się o swoje bezpieczeństwo. Tym bardziej, że oskarżony zachowywał się w sposób nieobliczalny, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia, próbując uniknąć konsekwencji. W efekcie nie tylko doprowadził do silnego zdenerwowania, roztrzęsienia i płaczu pokrzywdzonej, ale również do niemożliwości wykonywania przez nią swoich obowiązków, w tym odbycia zaplanowanej wcześniej wizyty u poważnie chorego pacjenta. Co słusznie odnotował skarżący, oskarżony nie przeprosił pokrzywdzonej i nie wyraził skruchy, nie rozumiejąc nieprawidłowości swojego postępowania.

Mając to wszystko na uwadze należało uznać, że Sąd Rejonowy nie nadał tym i innym okolicznościom odpowiedniej wagi. W efekcie wymierzona kara grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 20 złotych każda musiała być uznana za rażąco niewspółmierną. Oskarżony bez trudu uiściłby tę należność i uznał sprawę za zakończoną. W efekcie nie odczułby odpowiedniej dolegliwości i nie zmienił swojego postępowania w przyszłości. Z tych względów Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok, wymierzając mu karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Powyższe sprawi, że oskarżony spróbuje nauczyć się szacunku do ludzi i pracy, a zarazem okres zatarcia skazania będzie na tyle długi, że odciśnie piętno na jego linii życiowej i dowiedzie, że tego typu czynów nie można bagatelizować. Co więcej, przekona osoby wykonujące szczególne zawody, w tym przypadku lekarzy, że mogą liczyć na zrozumienie i pomoc ze strony wymiaru sprawiedliwości.

Co zaś się tyczyło nie orzeczenia wobec oskarżonego zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną i zbliżania do niej, to było to fakultatywne i Sąd Rejonowy słusznie nie dopatrzył się podstaw do skorzystania z tej instytucji. Do zdarzenia doszło ponad 3 lata temu. Co więcej, brak podstaw do przyjęcia, żeby od tamtej pory oskarżony kontaktował się z pokrzywdzoną i zbliżał do niej, a tym bardziej, żeby dopuścił się nieprawidłowości. Gdyby tak było, to zapewne by o tym poinformowała. Ponadto po tej sytuacji zmieniła miejsce pracy. Orzeczenie tego środka karnego nie było zatem konieczne. Prewencja z tym związana powinna mieć charakter realny, a nie abstrakcyjny. Wszystko wskazuje na to, że była to jednorazowa styczność oskarżonego z pokrzywdzoną. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w tym zakresie. Tym bardziej, że zarzut w tym zakresie można podnosić między innymi wówczas, gdy sąd był zobligowany zastosować dany przepis, co nie miało w tym przypadku miejsca.

To samo tyczyło się nie orzeczenia podania wyroku do publicznej wiadomości, co również miało charakter fakultatywny. Wprawdzie oskarżony dopuścił się przestępstw o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, znieważając i naruszając nietykalność cielesną lekarza, jednak jak już wyżej wskazano była to sytuacja jednorazowa i zaistniała kilka lat temu. Co więcej, oskarżony jest osobą niekaraną i zdaje się był to jedynie incydent w jego życiu. Mając powyższe na uwadze, jak również zważywszy na ostateczne wymierzenie mu surowszej kary ograniczenia wolności, Sąd Okręgowy uznał, że będzie to wystarczające. Tym bardziej, że pokrzywdzona zmieniła miejsce pracy i wszystko wskazuje na to, że chce zamknąć ten rozdział swojego życia, a zamieszczenie treści wyroku w oczekiwanych przez skarżącego miejscach mogłoby prowadzić do wtórnej wiktymizacji pokrzywdzonej, jednocześnie doprowadzając do wykluczenia oskarżonego. Szczególnie zawodowego. Nie to jest celem postępowania karnego.

Wniosek

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej wniósł o zmianę wyroku sądu I instancji w zaskarżonym zakresie, tj. poprzez orzeczenie wobec oskarżonego D. F., s. F.:

- kary ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne (związane z ochroną zdrowia, np. praca na rzecz pacjentów hospicjum), w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym przez okres roku, przy jednoczesnym orzeczeniu wobec oskarżonego D. F., s. F. (i) świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy (...) w wysokości 5 000,00 zł, a także (ii) obowiązku przeproszenia R. H. oraz (iii) obowiązku poddania się terapii, tj. psychoterapii gniewu (agresji) - na podstawie art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 34 § 1, § la pkt 1, § 1aa pkt 3 k.k., a także art. 34 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k. w zw. z art. oraz w zw. z 43a § 1 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 2 oraz 6a;

- środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z R. H. oraz zbliżania się do niej na odległość nie mniejszą niż 50 m na okres 3 lat - na podstawie art. 39 pkt 2b k.k. w zw. z art. 41a§ 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 226 § 1 k.k., ewentualnie zakazu kontaktowania się z R. H. oraz zbliżania się do niej na odległość nie mniejszą niż 50 m jako obowiązku nałożonego na oskarżonego, przy jednoczesnym orzeczeniu kary ograniczenia wolności, na podstawie art. art. 222 § 1 kk. w zw. z art. 11 § 3 kk. w zw. z art. 34 § 3 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 7a;

a także orzeczenie środka karnego w postaci podania wyroku wydanego wobec oskarżonego D. F. do publicznej wiadomości poprzez przesłanie jego odpisu wraz ze wzmianką o prawomocności do (i) miejsca zatrudnienia oskarżonego D. F., z jednoczesnym zobowiązaniem pracodawcy do jego wywieszenia w miejscu powszechnie dostępnym na okres jednego miesiąca, a także do (ii) przychodni Podstawowej Opieki Zdrowotnej przy ul. (...) w D., z jednoczesnym zobowiązaniem kierownika przychodni do jego wywieszenia w miejscu powszechnie dostępnym na okres jednego miesiąca, lub w inny sposób który tut. Sąd uzna za stosowny - na podstawie art. 39 pkt 8 k.k. w zw. z art. 43b k.k. w zw. z art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 226 § 1 k.k.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Wnioski były częściowo zasadne.

O ile istniały podstawy do wymierzenia oskarżonemu surowszej kary ograniczenia wolności, choć w nieco niższym niż oczekiwany wymiarze, o tyle bezzasadne było orzeczenia zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną i zbliżania się do niej oraz podania wyroku po publicznej wiadomości, jak również orzeczenia wobec niego świadczenia pieniężnego, obowiązku przeproszenia pokrzywdzonej i obowiązku poddania się psychoterapii gniewu (agresji). O części rozstrzygnięć mowa już była wcześniej. Co do pozostałych, to dolegliwość w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne spełni cele prewencji ogólnej i szczególnej. Ponadto niewskazanym jest, żeby oskarżony kontaktował się z pokrzywdzoną, choćby w celu jej przeproszenia. Zarazem ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, żeby potrzebował takiej psychoterapii. Tym bardziej, o czym skarżący zapomina, że zgromadzony materiał dowodowy nie dostarczył informacji wskazujących na nagminność tego typu zachowań w jego wykonaniu. Co więcej, jest on osobą niekaraną, a do zdarzenia doszło kilka lat temu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

1Sąd Okręgowy zmienił wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że w miejsce orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny na podstawie art. 222 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 8 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie.

Zwięźle o powodach zmiany.

Jak już wyżej wskazano, wymierzona oskarżonemu kara była rażąco niewspółmierna i wymagała zmiany, co też uczyniono.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

I.

Z uwagi na wystąpienie oczywistej omyłki pisarskiej w sygnaturze zaskarżonego wyroku należało ją sprostować z urzędu. Prawidłowa sygnatura to „III K 630/23”.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

D. F.

III

Mając na uwadze wynik procesu, oskarżony powinien ponieść wszelkie koszty, jakie wygenerowało jego postępowanie. Z tych względów, z uwagi na zmianę orzeczenia co do kary i na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk, zasądzono od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty za obie instancje i obciążono go wydatkami postępowania odwoławczego. Oskarżony nie powinien mieć trudności z uregulowaniem tych należności.

7.  PODPIS

0.11.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 20 grudnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt III K 630/23.

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒Zmiana