sygn. V KK 310/13 22 października 2013 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 22 października 2013, sygn. V KK 310/13

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania

Typ sprawy sprawa karna

Etap postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym

Tematy

przywłaszczenie / art. 284 § 2 k.k. kradzież / art. 278 § 1 k.k. naprawienie szkody

Role w sprawie

oskarżony oskarżyciel posiłkowy prokurator skazani Prokurator Generalny / kasator

Data orzeczenia 22 października 2013

Sąd Sąd Najwyższy

Wydział Izba Karna, Wydział V

Przewodniczący SSN Jarosław Matras

Podstawa prawna

art. 11 kk art. 13 kkw art. 14 kkw art. 27 kkw art. 28 kkw art. 44 kk art. 46 kk art. 46 kp

Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)

art. 63 kk art. 69 kk art. 73 kk art. 85 kk art. 86 kk art. 86 kkw art. 230 kpk art. 278 kk art. 521 kpk art. 535 kpk

Sygn. akt V KK 310/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras (przewodniczący)
SSN Małgorzata Gierszon
SSN Przemysław Kalinowski (sprawozdawca)
Protokolant Anna Kowal
w sprawie K. B. i K. P.
skazanych z art. 278 § 1 kk i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk
w dniu 22 października 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanych
od wyroku Sądu Rejonowego w W.
z dnia 25 kwietnia 2013 r.,
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o
karze łącznej pozbawienia wolności i w tym zakresie przekazuje
sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2130 roku, Sąd Rejonowy uznał -
1. oskarżonych K. B. i K. P. – w ramach zarzucanych im czynów – za winnych
tego, że
2
a) w dniu 13 maja 2010 roku na odcinku pomiędzy miejscowościami S. – D.,
działając wspólnie i w porozumieniu dokonali przecięcia napowietrznej linii
telekomunikacyjnej, a następnie z przeciętej linii telekomunikacyjnej zabrali
w celu przywłaszczenia kabel telefoniczny o symbolu XZTKMXpwn
25x4x0,8 o długości co najmniej 50 m o wartości nie mniejszej niż 974
(dziewięćset siedemdziesiąt cztery) złote, czym doprowadzili do
zniszczenia napowietrznej linii telekomunikacyjnej na odcinku pomiędzy
miejscowościami S. – D. i konieczności jej odtworzenia, powodując straty w
wysokości 1 741,83 (jeden tysiąc siedemset czterdzieści jeden i 83/100)
złotych na szkodę Telekomunikacji Polskiej S.A. w W., tj. czynu
wyczerpującego dyspozycję art. 278 § 1 k.k. i art. 288 k.k. w zw. z art. 11 §
2 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 §
2 k.k. wymierzył im kary po 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności oraz
kary grzywny w wysokości po 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych przy
ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej: w stosunku do oskarżonego K.
B. na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, a w stosunku do oskarżonego K. P.
na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;
b) w dniu 14 maja 2010 roku na odcinku pomiędzy miejscowościami S. – D.,
działając wspólnie i w porozumieniu usiłowali dokonać zaboru w celu
przywłaszczenia z napowietrznej linii telekomunikacyjnej kabla
telefonicznego o symbolu XZTKMXpwn 25x4x0,8 o długości co najmniej 50
m i wartości nie mniejszej niż 974 (dziewięćset siedemdziesiąt cztery) złote
na szkodę Telekomunikacji Polskiej S.A. w W., lecz zamierzonego celu nie
osiągnęli z uwagi na zatrzymanie przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji
w D., tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278
§ 1 k.k. i za to na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. oraz
art. 33 § 2 k.k. wymierzył im kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia
wolności oraz kary grzywny w wysokości po 60 (sześćdziesiąt) stawek
dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej: w stosunku do
oskarżonego K. B. na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, a w stosunku do
oskarżonego K. P. na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;
3
2. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w miejsce orzeczonych w pkt 1 a )
i 1 b) jednostkowych kar pozbawienia wolności i kar grzywny wymierzył
każdemu z oskarżonych: jedną karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze
1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz jedną karę
łączną grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przy ustaleniu
wysokości jednej stawki dziennej: w stosunku do oskarżonego K. B. na kwotę
20 (dwudziestu) złotych, a w stosunku do oskarżonego K. P. na kwotę 10
(dziesięciu) złotych;
3. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 2 k.k. wykonanie orzeczonych w
pkt 2 kar łącznych pozbawienia wolności w stosunku do każdego z
oskarżonych warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat i na podstawie
art. 73 § 2 k.k. oddał każdego z oskarżonych w okresie próby pod dozór
kuratora sądowego;
4. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar łącznych grzywny
zaliczył każdemu z oskarżonych po dwa dni zatrzymania w okresie od 14 maja
2010 roku do 15 maja 2010 roku przyjmując, iż jeden dzień zatrzymania jest
równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny;
5. na podstawie art. 44 § 1 k.k. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa
dowodu rzeczowego w postaci nożyc koloru srebrnego przechowywanych w
Magazynie Sądu Rejonowego w W., a zarejestrowanych pod nr 73/12/A
Księgi dowodów rzeczowych Sądu Rejonowego w W.;
6. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. nakazał zwrócić oskarżycielowi posiłkowemu
Telekomunikacji Polskiej S.A. w Warszawie dowód rzeczowy w postaci
odcinka kabla telefonicznego ze śladami działania narzędzia
przechowywanego w Magazynie Sądu Rejonowego w W., a zarejestrowanych
pod nr […] Księgi dowodów rzeczowych Sądu Rejonowego w W.;
7. na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonych K. B. i K. P. do
solidarnego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę
na rzecz oskarżyciela posiłkowego Telekomunikacji Polskiej S.A. w W. kwoty
1 481,83 (jeden tysiąc czterysta osiemdziesiąt jeden i 83/100) złotych;
4
8. zasądził solidarnie od oskarżonych K. B. i K. P. na rzecz oskarżyciela
posiłkowego Telekomunikacji Polskiej S.A. w W. kwotę 420 (czterysta
dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego;
9. zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa:
- od oskarżonego K. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem opłaty oraz kwotę
481,56 (czterysta osiemdziesiąt jeden i 56/100) złotych tytułem zwrotu
wydatków poniesionych w postępowaniu,
- od oskarżonego K. P. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem opłaty oraz
kwotę 481,56 (czterysta osiemdziesiąt jeden i 56/100) złotych tytułem
zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu.
Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron i uprawomocniło
się w dniu 2 maja 2013 roku (k. 421).
Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. kasację od tego wyroku na korzyść
oskarżonych wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżył rozstrzygnięcie Sądu
Rejonowego w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności.
Autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia zarzucił rażące i mające istotny wpływ
na treść wyroku naruszenie prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 86 § 1
kk, przez wymierzenie każdemu z oskarżonych – na podstawie tego przepisu –
kary łącznej roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, przekraczającej sumę
jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczonych za poszczególne
przestępstwa, która wyniosła rok i 2 miesiące pozbawienia wolności.
W oparciu o tak sformułowany zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku
w zaskarżonej części, dotyczącej orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności
wobec K. B. i K. P. oraz przekazanie sprawy - w tym zakresie – do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego na korzyść K. B. i K. P.
okazała się oczywiście zasadna, a podniesiony w niej zarzut rażącego naruszenia
prawa karnego materialnego – w całej pełni zasługiwał na uwzględnienie. Taka
ocena przemawiała za rozpoznaniem na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Istotnie, przepis art. 86 § 1 k.k. określa
granice kary łącznej zawierające się w przedziale od najwyższej z jednostkowych
5
kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa – do sumy tych kar. W tej
sprawie, najwyższą z kar pozbawienia wolności wymierzonych osk. K. B. i K. P.
była kara 8 miesięcy pozbawienia wolności, a suma kar pozbawienia wolności
wymierzonych tym oskarżonym – wyniosła rok i 2 miesiące. Zatem, przy
uwzględnieniu dyrektywy wynikającej z art. 86 § 1 k.k. kara łączna pozbawienia
wolności orzeczona wobec tych oskarżonych powinna mieścić się w przedziale od
8 miesięcy do roku i 2 miesięcy. W tej sytuacji, określenie kary łącznej pozbawienia
wolności na poziomie roku i 3 miesięcy, a więc powyżej granicy sumy kar tego
rodzaju, nastąpiło z rażącą obrazą art. 86 § 1 k.k.
Oczywisty jest też wpływ tego uchybienia na treść wyroku, skoro wymiar
orzeczonej kary łącznej jest wyższy niż przewiduje to norma prawa materialnego.
Stąd też koniecznym było uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 25
kwietnia 2013 r.– w zaskarżonej części.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji powinien prawidłowo
zastosować ustawowe dyrektywy kształtowania orzeczenia o karze łącznej.
Ponadto, należy uporządkować kwestię pisowni imienia oskarżonego P.,
który w dotychczasowym wyroku Sądu Rejonowego jest określany zarówno jako
„Ko.”, jak i jako „Kr”.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie..
Oczywisty jest też wpływ tego uchybienia na treść wyroku, skoro wymiar
orzeczonej kary łącznej jest wyższy niż przewiduje to norma prawa materialnego.
Stąd też koniecznym było uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 25
kwietnia 2013 r.– w zaskarżonej części.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji powinien prawidłowo
zastosować ustawowe dyrektywy kształtowania orzeczenia o karze łącznej.
Ponadto, należy uporządkować kwestię pisowni imienia oskarżonego P.,
który w dotychczasowym wyroku Sądu Rejonowego jest określany zarówno jako
„Ko.”, jak i jako „Kr”.
Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.