Postanowienie SN z 24 października 2013, sygn. III KO 47/13
Data orzeczenia
24 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Tomasz Grzegorczyk
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
POSTANOWIENIE
Dnia 24 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący)
SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca)
SSN Włodzimierz Wróbel
w sprawie K. R.
skazanego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 października 2013 r.,
sygnalizacji skazanego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 stycznia 2008 r.,
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w O.
z dnia 27 lutego 2007 r.
stwierdzić brak podstaw do wznowienia postępowania z
urzędu.
UZASADNIENIE
Skazany K. R. wniósł o wznowienie z urzędu opisanego na wstępie
postępowania, podnosząc, że w postępowaniu tym doszło do naruszenia, o którym
mowa w art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k., kwalifikowanego jako uchybienie wymienione w art.
439 § 1 pkt. 8 k.p.k. Uchybienia tego wnioskodawca upatruje w fakcie uprzedniego
skazania go w innym postępowaniu – prowadzonym w sprawie VI Ds. …/04
Prokuratury Okręgowej w R., a następnie w sprawie II K …/05 Sądu Rejonowego w
R. – „za przestępstwo z art. 43 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24.04.1997 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k., w zw. z art. 65 k.k., popełnione w
czynie ciągłym od 1999 roku a 27 stycznia 2000 r.”, przy czym za istotny z punktu
2
widzenia powołanej przesłanki skazany traktuje fakt przypisania mu zachowania
stanowiącego czyn ciągły, co jego zdaniem – w myśl uchwały Sądu Najwyższego z
dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01 – przesądza, że dopuścił się on jednego
tylko przestępstwa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek oparty na wskazaniu uchybienia o charakterze bezwzględnym jest
niedopuszczalny z mocy ustawy (art. 542 § 3 k.p.k.) i jako taki nie podlega
rozpoznaniu (art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 430 § 1 k.p.k.). Traktowany natomiast
jako sygnalizacja, o której mowa w art. 9 § 2 k.p.k., prowadzi z reguły do zbadania
podnoszonych w niej okoliczności. W taki też sposób (art. 118 § 1 i 2 k.p.k.)
potraktowano pismo procesowe K. R., w którym wskazuje on na powinność
wznowienia przez Sąd Najwyższy postępowania z urzędu. Sprawdzenie
okoliczności, będących przedmiotem jego sygnalizacji, doprowadziło jednak do
stwierdzenia, że nie zachodzą podstawy do podjęcia takiego rozstrzygnięcia.
W niniejszym postępowaniu, zakończonym prawomocnie wyrokiem Sądu
Apelacyjnego z dnia 24 stycznia 2008 r. utrzymującym w mocy wyrok Sądu
Okręgowego z dnia z dnia 27 lutego 2007 r., K. R. został skazany za przestępstwo
określone w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 64 § 1 k.k., polegające na sprzedaży, w
dniu 28 czerwca 2000 r. w K., 400 g amfetaminy.
Z kolei sygnalizowane we wniosku postępowanie, prowadzone przez
Prokuraturę Okręgową w R. w sprawie VI Ds. …/04, znalazło swój finał w 2005 r., w
wystąpieniu przeciwko K. R. z aktem oskarżenia, skierowanym do Sądu
Rejonowego w R., m.in. z zarzutem czynu ciągłego, polegającego na udziale w
obrocie różnymi środkami odurzającymi od bliżej nieustalonej daty 2000 r. do 2002
r. w R. i w W. Sprawa ta – rzeczywiście, jak podnosi autor pisma – została
początkowo rozpoznana pod sygnaturą akt II K …/05, jednak wydany w niej wyrok
został uchylony i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Doszło do tego
przed Sądem Okręgowym w sprawie II K …/10, jednakże i w tej sprawie wyrok,
wydany w dniu 13 października 2010 r., został w omawianym zakresie – wyrokiem
Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2011r. – uchylony z poleceniem ponownego
jej rozpoznania. Ostatecznie sprawę rozpoznał Sąd Okręgowy w R., który w
3
ramach zarzucanego K. R. czynu, wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r., wydanym
pod sygn. akt II K …/11, uznał go za winnego popełnienia przestępstwa z art. 56
ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 §
1 k.k., polegającego na tym, że w dacie bliżej nieustalonej – pomiędzy sierpniem
1999 r. a 27 stycznia 2000 r. w . uczestniczył w obrocie 1000 g amfetaminy. Wyrok
ten uprawomocnił się w dniu 5 stycznia 2013 r.
Zestawienie przytaczanych powyżej danych, dotyczących dat
prawomocnego zakończenia postępowań w sprawach II K …/03 Sądu Okręgowego
w O. i II K …/11 Sądu Okręgowego w R., dat przestępstw przypisanych K. R. w
tych postępowaniach, a także okoliczności popełnienia tych czynów i ich kwalifikacji
prawnej, w najmniejszym stopniu nie upoważnia do stwierdzenia, że w niniejszym
postępowaniu (pierwszym z wymienionych) doszło do osądu sprawy z uchybieniem
powagi rzeczy osądzonej. Należy dobitnie podkreślić, że wręcz żadna z przesłanek
określonych przepisem art. 17 § 1 pkt. 7 k.p.k. – z wyjątkiem tożsamości osoby
podsądnego – nie wchodzi w grę w rozważaniach prowadzonych na gruncie tego
unormowania. Drugie z wymienionych, a jednocześnie późniejsze prawomocne
skazanie K. R., objęło czyn popełniony przez niego wcześniej – w zupełnie innym
czasie i miejscu. Jakkolwiek oba rozważane przestępstwa polegały na obrocie
amfetaminą, to ustalony czas przestępnego działania – w niniejszej sprawie
określony na dzień 28 czerwca 2000 r., a w sprawie II K …/11 na nieustaloną datę
między sierpniem 1999 r. a dniem 27 stycznia 2000 r. – w żadnym zakresie nie
pokrywa się. Wyrażonych w sygnalizacji sugestii co do tożsamości przestępstw
przypisanych prawomocnie w obu postępowaniach, czerpiących argumenty z
uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01 (OSNKW
2002, z. 1-2, poz. 2), nie uzasadnia wreszcie ani opis, ani przyjęta kwalifikacja
prawna każdego z nich. W przytaczanej uchwale Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że
podstawą odpowiedzialności za czyn ciągły są wszelkie objęte znamieniem
ciągłości zachowania, a granice tego czynu wyznacza początek pierwszego i
zakończenie ostatniego z zachowań. O sytuacji takiej nie ma jednak mowy w
realiach sprawy. O ile kwestię zawisłości sprawy o popełnienie czynu ciągłego
można było rozważać w związku z wniesieniem oskarżenia w sprawie – pierwotnie
– II K …/05 Sądu Rejonowego w R. (obecnie II K …/11 Sądu Okręgowego w R.), o
4
tyle na obecnym etapie, gdy postępowanie w tej sprawie, jak również postępowanie
w sprawie niniejszej, zostały prawomocnie zakończone, wątpliwości tych brak. W
żadnym z rozważanych, prawomocnych wyroków skazujących K. R. nie
stwierdzono bowiem, by ustalone zachowanie przestępne przybrało postać czynu
ciągłego, o jakim mowa w art. 12 k.k., w szczególności zaś, by działał on z
powziętym z góry zamiarem popełnienia, i to w krótkim odstępie czasu, kolejnego
czynu zabronionego. Przeciwnie, z treści obu omawianych orzeczeń wynika, że
każde z przypisanych skazanemu przestępstw sprowadzało się do podjęcia
jednego tylko zabronionego zachowania.
Z tych zatem wszystkich względów, nie znajdując podstaw do wznowienia z
urzędu wymienionego na wstępie postępowania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w
postanowieniu.