Postanowienie SN z 6 listopada 2013, sygn. V KZ 76/13
Data orzeczenia
6 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Piotr Hofmański
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Hofmański
na posiedzeniu
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 listopada 2013 r.
sprawy R. P.,
w przedmiocie zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego
Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 11 września 2013 r.
w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania
p o s t a n o w i ł
zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
R. P. złożył w Sądzie Apelacyjnym osobisty wniosek z dnia 10 marca 2013 r.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem wraz z
wnioskiem o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Zarządzeniem Przewodniczącego II
Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II AKo
…/13, odmówiono przyjęcia owego wniosku. Zarządzenie uzasadniono tym, że
wyznaczona z urzędu adwokat A. D., po zbadaniu sprawy nie znalazła podstaw do
wznowienia postępowania, co zgodnie z art. 84 § 3 k.p.k. oświadczyła na piśmie,
zaś wnioskodawca poinformowany o tym stanie rzeczy i wezwany do spełnienia
wymogu przymusu adwokackiego we własnym zakresie (zarządzenie z dnia 9
sierpnia 2013 r.), braku formalnego nie usunął.
2
Na zarządzenie z dnia 11 września 2013 r. wnioskodawca wniósł zażalenie,
w którym podniósł bezpodstawne użycie wobec niego terminu „skazany”. Ponadto
podniósł konieczność wyłączenia od udziału w sprawie Przewodniczącego
Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego, a także wszystkich innych sędziów tego
Sądu. Wniósł także o zaniechanie wypłacania adw. A. D. wynagrodzenia za
sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z niekwestionowanym sposobem interpretacji przepisu art. 545 § 2
k.p.k. (zob. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa
2008, s. 1153) ustanawia on tzw. przymus adwokacko-radcowski, tj. obowiązek
sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania przez podmiot
fachowy (prokuratora, adwokata lub radcę prawnego). Zgodnie zaś z art. 84 § 3
k.p.k., adwokat wyznaczony w postępowaniu o wznowienie postępowania powinien
sporządzić i podpisać wniosek o wznowienie postępowania albo poinformować na
piśmie sąd, że nie stwierdził podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie
postępowania. Wyznaczona na żądanie wnioskodawcy adwokat z urzędu nie
znalazła podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i poinformowała
o tym sąd na piśmie. Zauważyć należy, że treść tego pisma wskazuje na
przeprowadzenie przez obrońcę dogłębnej i rzetelnej analizy sprawy.
Wobec takiego stanowiska wyznaczonego obrońcy z urzędu i nieusunięcia
braku formalnego przymusu adwokackiego przez wnioskodawcę we własnym
zakresie, zasadnym stało się wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku.
Sąd Najwyższy nie podziela zastrzeżeń skarżącego co do użycia wobec
niego terminu „skazany”. Tego bowiem określania używa ustawodawca w art. 540 i
n. k.p.k. w odniesieniu do osoby, której dotyczyć ma wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem skazującym. Sąd Najwyższy nie dopatrzył
się też przy wydaniu zaskarżonego zarządzenia naruszenia art. 439 § 1 pkt 1 w zw.
z art. 40 § 1 k.p.k., brak bowiem było podstaw wyłączenia Przewodniczącego
Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego, SSA P. S. od rozstrzygania w sprawie.
Jeśli zaś chodzi o pozostałe wnioski zawarte w zażaleniu, tj. o wyłączenie
3
pozostałych sędziów SA oraz niewypłacanie wynagrodzenia adw. A. D., pozostały
one bez znaczenia dla oceny poprawności zaskarżonego zarządzenia.
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.., brak bowiem było podstaw wyłączenia Przewodniczącego
Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego, SSA P. S. od rozstrzygania w sprawie.
Jeśli zaś chodzi o pozostałe wnioski zawarte w zażaleniu, tj. o wyłączenie
3
pozostałych sędziów SA oraz niewypłacanie wynagrodzenia adw. A. D., pozostały
one bez znaczenia dla oceny poprawności zaskarżonego zarządzenia.
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.