Postanowienie SN z 5 grudnia 2013, sygn. V KZ 83/13
Data orzeczenia
5 grudnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Małgorzata Gierszon
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 5 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
w sprawie z wniosku P. N. o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w S.
z dnia 5 października 2009 r.,
utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.
z dnia 20 maja 2009 r.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 5 grudnia 2013 r.,
zażalenia skazanego Piotra Nowaka na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II
Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 4 października 2013 r.,
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania
postanowił
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym, przywołanym powyżej, zarządzeniem Zastępca
Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego odmówił przyjęcia
wniosku skazanego P. N. – w powyżej wskazanej sprawie – wobec tego, że nie
spełnił on warunków formalnych jego dopuszczalności. Jako podstawę prawną tego
orzeczenia wskazał przepisy art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.
Na to zarządzenie skazany Piotr Nowak złożył zażalenie, w którym domagał
się uchylenia skarżonego orzeczenia.
2
Zarzucił „Sądowi, że nie dokonał należytej analizy akt”, podnosząc, że nie
powinien był też „bazować na opinii adwokata, który pisze bzdury, myli fakty i daty
rozpraw, względem których podnoszone są zarzuty, wskazujące na wymóg
wznowienia postępowania”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest bezzasadne i to w stopniu oczywistym.
Podnoszone w nim okoliczności nie mają znaczenia dla oceny zaskarżonego
zarządzenia. Przedmiotem niniejszej kontroli instancyjnej jest bowiem tylko to
zaskarżone zarządzenie, nie zaś prawidłowość i rzetelność przeprowadzonego w
sprawie skazanego procesu.
Dokonując więc oceny zaskarżonego zarządzenia uznać należało jego
trafność i zasadność.
Nie ulega wszak wątpliwości, iż wniosek o wznowienie postępowania może
być przyjęty do merytorycznego rozpoznania tylko o tyle, o ile został sporządzony i
podpisany przez adwokata lub radcę prawnego. Taki wymóg wprost stanowi
przepis art. 545 § 2 k.p.k.
Skazany był świadomy tych ograniczeń, był bowiem wezwany do usunięcia
braku formalnego wniosku poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata,
ale tego nie uczynił (k 38, 39, 43). Przy czym, to wezwanie otrzymał w sytuacji gdy,
wcześniej wyznaczony z urzędu obrońca przedłożył opinię co do braku podstaw do
wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w jego sprawie.
Twierdzenia skazanego, zawarte w zażaleniu, iż Sąd nie powinien bazować
na tej opinii adwokata i rozpoznać jego wniosek o wznowienie, są bezprzedmiotowe
w świetle powyżej przytoczonych regulacji ustawowych. Sąd przecież mógłby to
zrobić tylko wtedy, gdyby był on sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę
prawnego.
Zauważyć też należy, iż wbrew wywodom skazanego, obrońca odniósł się w
swojej opinii do tych okoliczności, które on sam przytoczył w sporządzonym
osobiście wniosku o wznowienie i ocenił ich znaczenie z punktu widzenia,
wskazanych w art. 540 § 1-3 k.p.k. oraz art.540 a k.p.k., podstaw wznowieniowych.
Z tych to względów, postanowiono jak wyżej.
3