sygn. IV KK 261/14 27 listopada 2014 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 27 listopada 2014, sygn. IV KK 261/14

Data orzeczenia 27 listopada 2014
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt IV KK 261/14
POSTANOWIENIE
Dnia 27 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 listopada 2014 r.,
sprawy M. R.
skazanego z art. 258 § 1 kk oraz art. 286 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 27 lutego 2014 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w B.
z dnia 30 października 2013 r.
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem
prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowany jest on przeciwko sposobowi procedowania przez Sąd I instancji.
Kasacja została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na
wnoszenie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia jedynie od wyroków sądów
odwoławczych. Poza tym wszystkie zarzuty sformułowane w kasacji stanowią
2
powtórzenie zarzutów formułowanych wcześniej w apelacjach. Skarga kasacyjna
nie zawiera żadnych tego rodzaju zarzutów procesowych, które mogłyby
wskazywać, iż Sąd Odwoławczy przy rozpoznaniu apelacji naruszył treść art. 433 §
2 k.p.k., bądź art. 457 § 3 k.p.k.
Postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania
apelacyjnego i nie jest swego rodzaju trzecią instancją odwoławczą. Tymczasem
powtórzenie w skardze kasacyjnej argumentacji prezentowanej uprzednio w
apelacji może być skuteczne tylko wówczas, gdy Sąd Odwoławczy nie rozpozna
należycie wszystkich zarzutów i nie odniesie się do nich w uzasadnieniu swojego
orzeczenia w sposób zgodny z wymogami określonymi w art. 433 § 2 k.p.k. i art.
457 § 3 k.p.k., co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Pierwszy z zarzutów podniesionych w kasacji wskazuje na niewłaściwe
zdaniem obrony oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka R. S.
Obrona w tym przypadku, tak jak w odniesieniu do pozostałych zarzutów, zupełnie
nie dostrzega tego, że Sąd Apelacyjny nie mógł obrazić wskazanych przepisów,
skoro ich nie stosował. Wniosek oddalony został bowiem przez Sąd Okręgowy.
Wadliwie wskazano też przepis, który stanowił podstawę oddalenia wniosku, co nie
wystawia najlepszego świadectwa staranności autora. Zwrócić też wypada na
rzetelność postąpienia polegającego na sformułowaniu takiego zarzutu w sytuacji,
gdy R. S. nadal poszukiwany jest listem gończym do sprawy III K …/07.
Kolejny zarzut również jest oczywiście bezzasadny, gdyż:
- naruszenie art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej podstawy
kasacyjnej skoro w tym przepisie sformułowano jedną z zasad generalnych
rządzących procesem karnym, która to zasada znajduje następnie konkretyzację w
części szczegółowej kodeksu. Treścią zarzutu może stać się jedynie naruszenie
tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś zasady generalnej,
- zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu
kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia
faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca,
- art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego,
ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II instancji stanowiły podstawę
rozstrzygnięcia tego sądu.
3
W tej sytuacji żaden ze wskazanych przez skarżącego przepisów nie mógł
zostać uznany za obrażony podczas procedowania przed Sądem Apelacyjnym.
Kolejny zarzut – naruszenia art. 263§3 k.p.k. (abstrahując od prawidłowości
przywołania tego przepisu) – również nie może zostać uznany za zasadny w
postępowaniu kasacyjnym wobec treści 420§2 k.p.k., gdyż to w tym trybie powinno
toczyć się postępowanie związane z prawidłowym zaliczeniem okresu
tymczasowego aresztowania.
Zarzut naruszenia art. 42§4 k.p.k. również dotyczy procedowania przed
sądem I instancji, był też przedmiotem rozważań Sądu Apelacyjnego. Obrona
poprzestaje i w tym przypadku na ogólnikowym sformułowaniu zarzutu bez
wskazania, który to konkretnie wniosek nie został rozpoznany. Wypada zatem
wskazać, że analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że wszystkie złożone
przez skazanego wnioski o wyłączenie od rozpoznania sprawy SSO T. J. zostały
rozpoznane. I tak, postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 26.08.2013 r. (k.
1295-1296) nie uwzględniono wniosków oskarżonego M. R. w przedmiocie
wyłączenia sędziego z dnia 12.08.2013 r. (k. 1290-1291) oraz z dnia 19.08.2013 r.
(k. 1292-1293), zaś postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 8.10.2013 r. (k.
1555-1556) nie uwzględniono wniosków oskarżonego M. R. w przedmiocie
wyłączenia sędziego z dnia 3.10.2013 r. (k. 1552-1553). Po rozpoznaniu zaś
wniosku oskarżonego z dnia 13.09.2013 r. (k. 1434) oraz z dnia 25.10.2013 (k.
1638) Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 19.09.2013 (k. 1444 verte) oraz z dnia
25.10.2013 r. (k. 1640 verte) ww. wnioski oskarżonego pozostawił bez rozpoznania.
Ostatni z zarzutów związany z zaniechaniem odczytania części zeznań
oskarżonego R. F., tak jak omówiony powyżej, pozbawiony jest jakichkolwiek
konkretów, a przede wszystkim, jak wszystkie omówione, również dotyczy
procedowania Sądu I instancji. Dla porządku zatem jedynie wypada wskazać
obronie, że w toku rozprawy w dniu 6 lutego 2013 r. na podstawie art. 389§1 k.p.k.
Sąd odczytał wyjaśnienia oskarżonego R. F. złożone w postępowaniu
przygotowawczym oraz odebrał od niego dodatkowe wyjaśnienia. Strony nie
zgłaszały pytań. Ponadto w trakcie rozprawy w dniu 25.10.2013r. uwzględniając
wniosek oskarżonego zostały mu odczytane w trybie art. 393§1 k.p.k. protokoły
oględzin miejsca, zatrzymania rzeczy, okazania, opinie biegłych oraz inne
4
dokumenty załączone do akt sprawy. Sąd pouczył jednocześnie oskarżonego M.
R., iż protokoły zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonych zostały odczytane w
trakcie przesłuchiwania świadków i oskarżonych i brak jest wobec tego podstaw do
ponownego ich odczytywania (k. 1645 verte - 1647). Mając powyższe na uwadze,
jak też brak jakiegokolwiek uzasadnienia przez skarżącego podniesionego przezeń
zarzutu, ocenić należy, iż jest on co najmniej oczywiście bezzasadny.
Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od
obciążania kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego .