sygn. II KK 11/15 18 lutego 2015 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 18 lutego 2015, sygn. II KK 11/15

Data orzeczenia 18 lutego 2015
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Kazimierz Klugiewicz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt II KK 11/15
POSTANOWIENIE
Dnia 18 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 lutego 2015 r.,
sprawy J. K.
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 kk,
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 3 czerwca 2014 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.
z dnia 21 marca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. D.
O. - Kancelaria Adwokacka kwotę
442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt
groszy) - w tym 23 % podatku VAT - tytułem wynagrodzenia za
sporządzenie i wniesienie kasacji z urzędu na korzyść
skazanego;
3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć
Skarb Państwa.
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 21 marca 2012 roku, J. K. został uznany
za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w
zw. z art. 64 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę roku i 6 (sześciu) miesięcy
pozbawienia wolności, a także na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec
oskarżonego obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego w
wysokości 600 zł.
Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r., po rozpoznaniu
apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę zmienił zaskarżony wyrok w
ten sposób, że uchylił orzeczenie oparte o przepis art. 46 § 1 k.k., a w pozostałej
części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca skazanego J. K.
zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 433 § 1 i 2 k.p.k.
mające istotny wpływ na treść wyroku, poprzez jego niezastosowanie i
nierozpoznanie zarzutu apelacyjnego nr 4, a także art. 457 § 3 k.p.k., poprzez jego
niezastosowanie, polegające na braku uzasadnienia motywów, jakimi kierował się
Sąd Okręgowy uznając za niezasadny zarzut apelacyjny nr 4, dotyczący
naruszenia przepisu art. 7 k.p.k.
W konkluzji obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy
Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego J. K. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym,
uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja
może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub
innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść
orzeczenia. Nie można bowiem zapominać, że kasacja jest nadzwyczajnym
środkiem zaskarżenia i pomyślana jest jako procesowy środek prowadzący do
eliminowania z obrotu prawnego takich orzeczeń sądowych, które ze względu na
stopień (rangę) wadliwości nie powinny funkcjonować w demokratycznym państwie
3
prawnym. Ponadto nie ulega wątpliwości, że wobec jednoznacznej redakcji tego
przepisu, niedopuszczalne jest kwestionowanie w trybie kasacji zasadności
dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Zatem, Sąd Najwyższy przy jej
rozpoznaniu nie jest władny dokonywać ponownej oceny dowodów i w oparciu o tak
przeprowadzoną własną ocenę sprawdzać poprawność dokonanych w sprawie
ustaleń faktycznych. Zadaniem sądu kasacyjnego jest bowiem jedynie rozważenie
tego, czy orzekające sądy w obydwu instancjach dokonując ustaleń faktycznych,
nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł procedowania, co mogłoby mieć wpływ
na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku, zatem "kontroli
podlegają nie same ustalenia faktyczne, ale sposób ich dokonania" (zob. wyrok
Sądu Najwyższego z dnia 6 września 1996 r., sygn. akt II KKN 63/96, OSNKW
1997, z. 1-2, poz. 11). Podnoszone w kasacji zarzuty muszą więc wskazywać na
rażące naruszenie prawa, do którego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w
konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia sądu odwoławczego.
Tego rodzaju zarzutów kasacja wywiedziona przez obrońcę skazanego J. K.
nie zawiera. Odnosząc się bowiem do zarzutów kasacji wskazać należy, że
rozpoznanie zarzutów apelacyjnych przez Sąd odwoławczy było pełne i
wyczerpujące, a tym samym odpowiadało wymaganiom sformułowanym w art. 433
§ 2 k.p.k., ale także w art. 457 § 3 k.p.k. Poza sferą rozważań Sądu Okręgowego
nie pozostały zarzuty wskazywane przez oskarżonego i jego obrońcę w apelacjach,
z którymi wiązali oni konsekwencje znaczące z punktu widzenia końcowego
rozstrzygnięcia. Ta zaś okoliczność, że skarżący z takim orzeczeniem Sądu się nie
zgadza i prezentuje własną ocenę dowodów oraz wynikające z tego fakty nie
oznacza, że Sąd odwoławczy nie rozważył wszystkich wniosków i zarzutów
wskazanych w środkach odwoławczych.
W tym kontekście, odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu
kasacji, wskazać należy, że poza zakresem kontroli Sądu odwoławczego nie
pozostała chociażby podnoszona w apelacji obrońcy kwestia naruszenia przepisu
art. 7 k.p.k. Sąd ad quem wskazał bowiem, że poza sporem pozostaje kwestia
sprawstwa J. K., który swoim zachowaniem wypełnił znamiona przypisanego mu
czynu. W tym zakresie Sąd odwoławczy przypomniał, że w trakcie przesłuchania na
etapie postępowania przygotowawczego skazany przyznał się do popełnienia
4
zarzucanego mu czynu, co wraz z okolicznościami ujęcia skazanego znajduje
potwierdzenie w relacjach bezpośredniego świadka zdarzenia – A. L., który podjął
pościg za skazanym. Jak dalej wywiódł Sąd Okręgowy, na podstawie
przedstawionego przez świadka opisu sprawcy funkcjonariusze Policji dokonali
zatrzymania J. K. bezpośrednio po popełnieniu przez niego przypisanego mu
czynu. Jednocześnie Sąd odwoławczy jednoznacznie wskazał, że postępowanie
dowodowe w I instancji potwierdziło, że J. K. działał z zamiarem kradzieży
przedmiotów znajdujących się wewnątrz samochodu, w związku z czym „zarzut 4
apelacji obrońcy oraz ta część apelacji oskarżonego, która kwestionuje przypisany
przez Sąd I Instancji J. K. zamiar kradzieży przedmiotów znajdujących się
wewnątrz przedmiotowego samochodu, mają w ocenie Sądu Odwoławczego
charakter wyłącznie polemiczny i tym samym nie zasługują na uwzględnienie” (s. 3-
4 uzasadnienia).
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał zarzuty skarżącego za
bezzasadne w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł, jak w części
dyspozytywnej postanowienia, przy czym zwolnił skazanego od kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążył Skarb
Państwa.
O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 14
ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28
września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
(tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).