Uchwalenie: Ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim
Wejscie w życie: 15 sierpnia 2012
Ostatnia Zmiana: 4 maja 2019
Ustawa o obywatelstwie polskim
Art. 20. 1. Wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego zawiera:
1) dane cudzoziemca;
2) adres zamieszkania;
3) informacje o rodzicach cudzoziemca i dalszych wstępnych, jeżeli posiadali
obywatelstwo polskie;
4) informacje o posiadaniu obywatelstwa polskiego w przeszłości, jego utracie oraz
dacie nabycia obywatelstwa innego państwa;
5) informacje o źródłach utrzymania cudzoziemca, jego osiągnięciach
zawodowych, działalności politycznej i społecznej;
6) informację o znajomości przez cudzoziemca języka polskiego;
7) dane małżonka cudzoziemca;
8) informację, czy cudzoziemiec ubiegał się o nabycie obywatelstwa polskiego w
przeszłości;
9) uzasadnienie.
2. Cudzoziemiec sprawujący władzę rodzicielską nad małoletnim cudzoziemcem
umieszcza dodatkowo we wniosku:
1) dane małoletniego;
2) informację, czy i przed jakim organem zostały złożone oświadczenia o wyrażeniu
zgody na nabycie obywatelstwa, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i art. 8.
3. Wniosek przedstawiciela ustawowego o nadanie obywatelstwa polskiego
małoletniemu cudzoziemcowi zawiera dane i informacje określone w ust. 1 pkt 1, 3
6, 8 i 9 oraz ust. 2 pkt 2. We wniosku umieszcza się również imię i nazwisko, adres
zamieszkania przedstawiciela ustawowego.
4. Do wniosku o nadanie obywatelstwa polskiego dołącza się:
1) dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku, o których
mowa w ust. 1 pkt 1, 5, 7 lub ust. 2;
2) posiadane dokumenty potwierdzające informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4;
3) fotografie osób objętych wnioskiem.
5. Wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego składa się na formularzu, którego
wzór określają przepisy wydane na podstawie art. 29 ust. 1.
Art. 21. 1. Wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego składa się, za
pośrednictwem wojewody lub konsula, osobiście lub korespondencyjnie z podpisem
urzędowo poświadczonym. Przepis art. 9 stosuje się odpowiednio.
2. Jeżeli wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 20 ust. 1, 2 lub 3 lub
nie dołączono do niego dokumentów, o których mowa w art. 20 ust. 4, organ przyjmujący wniosek wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje
pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
3. Wojewoda i konsul przekazują Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, za
pośrednictwem ministra właściwego do spraw wewnętrznych, wniosek o nadanie
obywatelstwa polskiego wraz z dokumentami wymaganymi na podstawie art. 20 ust.
4 oraz własną opinią.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, przed przekazaniem wniosku
Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, zwraca się do Komendanta Głównego
Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby do innych
organów, o udzielenie informacji, które mogą mieć istotne znaczenie w sprawie o
nadanie obywatelstwa polskiego, i sporządza opinię dotyczącą wniosku.
5. Organy, o których mowa w ust. 4, są obowiązane udzielić pisemnej informacji,
w terminie 30 dni od dnia otrzymania zapytania. W szczególnie uzasadnionych
przypadkach termin ten może być przedłużony do 3 miesięcy, o czym organ
obowiązany do udzielenia informacji powiadamia ministra właściwego do spraw
wewnętrznych.
6. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej po otrzymaniu wniosku może zwrócić się
do właściwych organów, organizacji lub instytucji o udzielenie informacji, które mogą
mieć istotne znaczenie w sprawie o nadanie obywatelstwa polskiego.
7. Organy, organizacje lub instytucje, o których mowa w ust. 6, obowiązane są
udzielić pisemnej informacji w terminie 30 dni od dnia otrzymania zapytania.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może być przedłużony do
3 miesięcy, o czym organ, organizacja lub instytucja obowiązana do udzielenia
informacji powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 28. 1. Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej przekazuje, w celu
doręczenia wnioskodawcy, akty nadania obywatelstwa polskiego i zawiadomienia o
odmowie nadania obywatelstwa polskiego:
1) ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych – jeżeli akt nadania
obywatelstwa polskiego albo zawiadomienie o odmowie nadania obywatelstwa
polskiego dotyczy cudzoziemca, którego wniosek o nadanie obywatelstwa
polskiego został złożony za pośrednictwem konsula;
2) wojewodzie, który przyjął wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego.
2. Minister właściwy do spraw zagranicznych, za pośrednictwem konsula, który
przyjął wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego, informuje niezwłocznie
wnioskodawcę o nadaniu obywatelstwa polskiego albo o odmowie nadania
obywatelstwa polskiego. Informacja może być przekazana przy pomocy urządzeń
umożliwiających odczyt i zapis znaków pisma na nośniku papierowym lub za
pośrednictwem sieci telekomunikacyjnych.
3. Minister właściwy do spraw zagranicznych, za pośrednictwem konsula, który
przyjął wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego, doręcza wnioskodawcy akt
nadania obywatelstwa polskiego albo zawiadomienie o odmowie nadania
obywatelstwa polskiego.
4. Wojewoda, który przyjął wniosek o nadanie obywatelstwa polskiego, doręcza
wnioskodawcy akt nadania obywatelstwa polskiego albo zawiadomienie o odmowie
nadania obywatelstwa polskiego.
5. Do doręczeń, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy Kodeksu
postępowania administracyjnego dotyczące doręczeń.
Art. 30. 1. Za obywatela polskiego uznaje się:
1) cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej co najmniej od 3 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego
pobytu, który posiada w Rzeczypospolitej Polskiej stabilne i regularne źródło
dochodu oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego;
2) cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej co najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia
na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego
pobytu, który:
a) pozostaje co najmniej od 3 lat w związku małżeńskim zawartym z
obywatelem polskim lub
b) nie posiada żadnego obywatelstwa;
3) cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej co najmniej od 2 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, które
uzyskał w związku z posiadaniem statusu uchodźcy nadanego w Rzeczypospolitej Polskiej;
4) małoletniego cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu, którego jedno z
rodziców jest obywatelem polskim, a drugie z rodziców, nieposiadające
obywatelstwa polskiego, wyraziło zgodę na to uznanie;
5) małoletniego cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta
długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu, którego co
najmniej jednemu z rodziców zostało przywrócone obywatelstwo polskie, a
drugie z rodziców, nieposiadające obywatelstwa polskiego, wyraziło zgodę na to
uznanie;
6) cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie i legalnie na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 10 lat, który spełnia łącznie następujące
warunki:
a) posiada zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta
długoterminowego Unii Europejskiej lub prawo stałego pobytu,
b) posiada w Rzeczypospolitej Polskiej stabilne i regularne źródło dochodu
oraz tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego;
7) cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej co najmniej od roku na podstawie zezwolenia na pobyt stały, które
uzyskał w związku z polskim pochodzeniem lub posiadaną Kartą Polaka.
2. Cudzoziemiec ubiegający się o uznanie za obywatela polskiego, z
wyłączeniem cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, jest obowiązany
posiadać znajomość języka polskiego potwierdzoną urzędowym poświadczeniem,
o którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.
U. z 2019 r. poz. 1480), na poziomie biegłości językowej co najmniej B1,
świadectwem ukończenia szkoły w Rzeczypospolitej Polskiej lub świadectwem
ukończenia szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim.
3. Do ustalenia, czy cudzoziemiec przebywa nieprzerwanie na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się przepis art. 195 ust. 4 ustawy z dnia 12 grudnia
2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2020 r. poz. 35).
Art. 33. 1. Wniosek o uznanie za obywatela polskiego zawiera:
1) dane cudzoziemca;
2) adres zamieszkania;
3) informacje o źródłach utrzymania cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej,
zajmowanym przez niego lokalu, jego osiągnięciach zawodowych, działalności
politycznej i społecznej;
4) dane małżonka cudzoziemca;
5) informację, czy cudzoziemiec ubiegał się o nabycie obywatelstwa polskiego w
przeszłości oraz czy posiadał obywatelstwo polskie;
6) uzasadnienie.
2. Cudzoziemiec sprawujący władzę rodzicielską nad małoletnim cudzoziemcem
umieszcza dodatkowo we wniosku:
1) dane małoletniego;
2) informację, czy i przed jakim organem zostały złożone oświadczenia o wyrażeniu
zgody na nabycie obywatelstwa, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 lub art. 8.
3. Wniosek przedstawiciela ustawowego o uznanie za obywatela polskiego
małoletniego cudzoziemca zawiera dane i informacje określone w ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 6
oraz ust. 2 pkt 2. We wniosku umieszcza się również imię i nazwisko, adres
zamieszkania przedstawiciela ustawowego.
4. Do wniosku o uznanie za obywatela polskiego dołącza się:
1) dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku, o których
mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4 lub ust. 2;
2) posiadane dokumenty potwierdzające informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 5;
3) urzędowe poświadczenie, o którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 7
października 1999 r. o języku polskim, świadectwo ukończenia szkoły w
Rzeczypospolitej Polskiej lub świadectwo ukończenia szkoły za granicą z
wykładowym językiem polskim, w przypadku gdy jest wymagane;
4) fotografie osób objętych wnioskiem.
5. Wniosek o uznanie za obywatela polskiego składa się na formularzu, którego
wzór określają przepisy wydane na podstawie art. 37 ust. 1.
Art. 48. 1. Wniosek o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa
polskiego zawiera:
1) oświadczenie wnioskodawcy o zrzeczeniu się obywatelstwa polskiego;
2) dane wnioskodawcy;
3) adres zamieszkania;
4) dane małżonka wnioskodawcy;
5) informację o ostatnim miejscu zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, jeżeli wnioskodawca zamieszkuje poza tym terytorium.
2. Obywatel polski sprawujący władzę rodzicielską nad małoletnim umieszcza
dodatkowo we wniosku:
1) dane małoletniego;
2) informację, czy i przed jakim organem zostały złożone oświadczenia o wyrażeniu
zgody na utratę obywatelstwa polskiego, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 lub
art. 8.
3. Wniosek przedstawiciela ustawowego o wyrażenie zgody na zrzeczenie się
obywatelstwa polskiego przez małoletniego zawiera dane i informacje określone w
ust. 1 pkt 1, 2 i 5 oraz ust. 2 pkt 2. We wniosku umieszcza się również imię i nazwisko,
adres zamieszkania przedstawiciela ustawowego.
4. Do wniosku dołącza się:
1) dokumenty potwierdzające dane i informacje zawarte we wniosku, o których
mowa w ust. 1 pkt 2 i 4 lub ust. 2;
2) posiadane dokumenty potwierdzające, że wnioskodawca jest obywatelem polskim;
3) dokument potwierdzający posiadanie obywatelstwa innego państwa lub
przyrzeczenie jego nadania;
4) fotografie osób objętych wnioskiem.
5. Wniosek o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego składa
się na formularzu, którego wzór określają przepisy wydane na podstawie art. 54 ust. 1.
Art. 49. 1. Wniosek o wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa
polskiego składa się osobiście lub korespondencyjnie z podpisem urzędowo
poświadczonym, za pośrednictwem wojewody lub konsula. Przepis art. 9 stosuje się
odpowiednio.
2. Jeżeli wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 48 ust. 1, 2 lub 3 lub
nie dołączono do niego dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 4, organ
przyjmujący wniosek wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków, w terminie 30 dni
od dnia otrzymania wezwania z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje
pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
3. Wojewoda i konsul przekazują niezwłocznie Prezydentowi Rzeczypospolitej
Polskiej, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw wewnętrznych, wniosek o
wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego wraz z dokumentami
wymaganymi na podstawie art. 48 ust. 4.
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, przed przekazaniem wniosku
Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, zwraca się do Komendanta Głównego
Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby do innych
organów, o udzielenie informacji, które mogą mieć istotne znaczenie w sprawie o
wyrażenie zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego, i sporządza opinię dotyczącą wniosku.
5. Do udzielania informacji, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepis art. 21 ust. 5.
6. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej po otrzymaniu wniosku może zwrócić się
do właściwych organów, organizacji lub instytucji o udzielenie informacji, które mogą
mieć istotne znaczenie w sprawie o zrzeczenie się obywatelstwa polskiego.
7. Organy, organizacje lub instytucje, o których mowa w ust. 6, obowiązane są
udzielić pisemnej informacji w terminie 30 dni od dnia otrzymania zapytania.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może być przedłużony do
3 miesięcy, o czym organ, organizacja lub instytucja obowiązana do udzielenia
informacji powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.