Uchwalenie: Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim
Wejscie w życie: 18 grudnia 2011
Ostatnia Zmiana: 4 maja 2019
Ustawa o kredycie konsumenckim
Art. 4. 1. Ustawy nie stosuje się do umów:
1) w których konsument nie jest zobowiązany do zapłaty oprocentowania oraz
innych kosztów związanych z udzieleniem lub spłatą kredytu konsumenckiego;
2) leasingu, jeżeli umowa nie przewiduje obowiązku nabycia przedmiotu umowy
przez konsumenta;
3) o świadczenie usług maklerskich zawieranych z podmiotami, o których mowa w
art. 3 pkt 32 i 33 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
finansowymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 2286, 2243 i 2244 oraz 2019 r. poz. 730 i
875);
4) o kredyt będących wynikiem ugody sądowej oraz ugody będącej wynikiem
postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich,
o którym mowa w ustawie z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym
rozwiązywaniu sporów konsumenckich (Dz. U. poz. 1823);
5) o kredyt udzielany wyłącznie pracownikom zatrudnionym u danego pracodawcy
w ramach działalności dodatkowej, w której pracownik nie jest zobowiązany do
zapłaty oprocentowania lub jest zobowiązany do zapłaty rzeczywistej rocznej
stopy oprocentowania niższej od powszechnie stosowanych na rynku;
6) (uchylony)
7) odwróconego kredytu hipotecznego zawartych na podstawie ustawy z dnia
23 października 2014 r. o odwróconym kredycie hipotecznym (Dz. U. z 2016 r.
poz. 786).
2. W zakresie:
1) (uchylony)
2) umów o kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta,
który jest spłacany przez konsumenta w terminie do jednego miesiąca stosuje się
art. 17 ust. 4;
3) umów o kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta,
który jest spłacany przez konsumenta w terminie do trzech miesięcy lub na
żądanie stosuje się art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4, art. 810, art. 12, art. 17
ust. 2, 3 i 5, art. 19, art. 20, art. 25, art. 28, art. 29, art. 30 ust. 2, art. 31, art. 32,
art. 38, art. 40, art. 44, art. 45, art. 47, art. 57 i art. 59;
4) przekroczenia środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku
oszczędnościowo-rozliczeniowym stosuje się art. 34, art. 39, art. 45 i art. 47;
5) umów przewidujących odroczenie płatności lub zmianę sposobu spłaty
w przypadku gdy konsument jest w zwłoce w związku ze spłatą zadłużenia
wynikającego z umowy o kredyt, o ile postanowienia tej umowy nie są dla
konsumenta mniej korzystne od postanowień zawartych w umowie, do której
odnosi się umowa przewidująca odroczenie płatności lub sposobu spłaty, stosuje
się art. 7, art. 8, art. 10, art. 12, art. 18, art. 19, art. 21, art. 25, art. 28, art. 29,
art. 30 ust. 2, art. 33, art. 33a, art. 34, art. 36, art. 36a–36c, art. 39, art. 42, art. 43,
art. 45, art. 47 i rozdział 4 oraz odpowiednio stosuje się art. 28a;
6) umów określonych w pkt 5, będących umowami o kredyt w rachunku
oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta, który jest spłacany przez
konsumenta w terminie do trzech miesięcy lub na żądanie stosuje się art. 7 ust. 1
pkt 1 i 2, art. 810, art. 17 ust. 2, 3 i 5, art. 19, art. 20, art. 25, art. 28, art. 29,
art. 30 ust. 2, art. 31, art. 32, art. 38, art. 40, art. 44, art. 45 i art. 57.
3. Do umów o kredyt konsumencki nie stosuje się przepisów rozdziału I działu
IV tytułu XI księgi trzeciej ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny
(Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, 1104, 1629, 2073 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 80).
4. Ustawę stosuje się do umów leasingu i najmu, jeżeli umowa odrębna od tych
umów przewiduje obowiązek nabycia przedmiotu umowy, uzależniając go od żądania
kredytodawcy.
Art. 5. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) konsument – konsument w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia
1964 r. – Kodeks cywilny;
2) kredytodawca – przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, który w zakresie swojej działalności
gospodarczej lub zawodowej, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia
konsumentowi kredytu;
2a) instytucja pożyczkowa – kredytodawca inny niż:
a) bank krajowy, bank zagraniczny, oddział banku zagranicznego, instytucja
kredytowa lub oddział instytucji kredytowej w rozumieniu ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2187, 2243 i
2354 oraz z 2019 r. poz. 326, 730 i 875),
b) spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa oraz Krajowa Spółdzielcza
Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa,
c) podmiot, którego działalność polega na udzielaniu kredytów
konsumenckich w postaci odroczenia zapłaty ceny lub wynagrodzenia na
zakup oferowanych przez niego towarów i usług;
3) pośrednik kredytowy – przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, inny niż kredytodawca, który w zakresie
swojej działalności gospodarczej lub zawodowej uzyskuje korzyści majątkowe,
w szczególności wynagrodzenie od konsumenta, dokonując czynności
faktycznych lub prawnych związanych z przygotowaniem, oferowaniem lub
zawieraniem umowy o kredyt;
4) kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym – umowa o kredyt, który
kredytodawca udostępnia konsumentowi umożliwiając dysponowanie środkami
pieniężnymi w wysokości przekraczającej środki pieniężne zgromadzone na
rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta;
5) przekroczenie – każde, inne niż kredyt w rachunku
oszczędnościowo-rozliczeniowym, akceptowane przez kredytodawcę
przekroczenie kwoty środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym lub kwoty udzielonego kredytu w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym;
6) całkowity koszt kredytu – wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany
ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności:
a) odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz
b) koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy
ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na
oferowanych warunkach
– z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta;
6a) pozaodsetkowe koszty kredytu – wszystkie koszty, które konsument ponosi
w związku z umową o kredyt konsumencki, z wyłączeniem odsetek;
7) całkowita kwota kredytu – maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych
nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca
udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów,
dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich środków
pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które
kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt;
8) całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta – suma całkowitego kosztu
kredytu i całkowitej kwoty kredytu;
9) stopa referencyjna – stopa oprocentowania służąca za podstawę ustalenia
oprocentowania kredytu odnosząca się do minimalnego oprocentowania
podstawowych operacji otwartego rynku prowadzonych przez Narodowy Bank
Polski, ustalana przez Radę Polityki Pieniężnej, ogłaszana w Dzienniku
Urzędowym Narodowego Banku Polskiego;
10) stopa oprocentowania kredytu – stopa oprocentowania wyrażona jako stałe lub
zmienne oprocentowanie stosowane do wypłaconej kwoty na podstawie umowy
o kredyt w stosunku rocznym;
11) stała stopa oprocentowania kredytu – stopa oprocentowania określona wyłącznie
w umowie o kredyt, przy wykorzystaniu określonej stałej wartości procentowej
wyrażonej na cały czas obowiązywania umowy lub w danych okresach
obowiązywania umowy;
12) rzeczywista roczna stopa oprocentowania – całkowity koszt kredytu ponoszony
przez konsumenta, wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu
w stosunku rocznym;
13) umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość – umowa o kredyt
konsumencki zawierana z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron,
przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, o której mowa
w ustawie z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz
o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U.
z 2012 r. poz. 1225);
14) umowa o kredyt wiązany – umowa o kredyt, z którego jest wyłącznie
finansowane nabycie towaru lub usługi na podstawie innej umowy, a obie te
umowy są ze sobą powiązane, zgodnie z którymi:
a) sprzedawca lub usługodawca udziela kredytu konsumentowi na nabycie
towaru lub usługi od tego sprzedawcy lub usługodawcy, albo
b) nabycie towaru lub usługi jest finansowane przez kredytodawcę, który
współpracuje ze sprzedawcą lub usługodawcą w związku
z przygotowaniem lub zawarciem umowy o kredyt, albo
c) nabycie towaru lub usługi jest finansowane przez kredytodawcę, a towar lub
usługa są szczegółowo określone w umowie o kredyt;
15) bazy danych – zbiory danych prowadzone dla celów oceny zdolności kredytowej
przez instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. – Prawo bankowe, oraz biura informacji gospodarczej, o których mowa
w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych
i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. z 2019 r. poz. 681 i 730);
16) ocena zdolności kredytowej – ocena zdolności konsumenta do spłaty
zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami, w terminach określonych w umowie
o kredyt konsumencki, dokonywana przez kredytodawcę;
17) trwały nośnik – materiał lub urządzenie służące do przechowywania
i odczytywania informacji przekazywanych konsumentowi w związku z umową
o kredyt, przez czas odpowiedni do celów jakim informacje te służą oraz
pozwalające na odtworzenie tych informacji w niezmienionej postaci.
Art. 7. 1. Kredytodawca lub pośrednik kredytowy w reklamach dotyczących
kredytu konsumenckiego zawierających dane dotyczące kosztu kredytu
konsumenckiego, w szczególności stopę oprocentowania, podaje konsumentowi w
sposób jednoznaczny, zrozumiały i widoczny:
1) stopę oprocentowania kredytu łącznie z informacją o tym, czy jest to stopa stała,
zmienna czy też zastosowanie mają obydwie te stopy; informacje te podaje się
wraz z wyodrębnieniem opłat uwzględnianych w całkowitym koszcie kredytu;
2) całkowitą kwotę kredytu;
3) rzeczywistą roczną stopę oprocentowania.
2. Kredytodawca lub pośrednik kredytowy, w stosownych przypadkach,
dodatkowo podaje konsumentowi:
1) czas obowiązywania umowy;
2) całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta oraz wysokość rat;
3) cenę towaru lub usługi oraz kwotę wszystkich zaliczek w przypadku umowy
o kredyt przewidującej odroczenie płatności.
3. Jeżeli do zawarcia umowy o kredyt konsumencki, na warunkach określonych
w reklamie, niezbędne jest zawarcie umowy dodatkowej, w szczególności umowy
ubezpieczenia, a kosztu takiej umowy nie można z góry określić, kredytodawca lub
pośrednik kredytowy podaje konsumentowi w sposób jednoznaczny, zrozumiały
i widoczny informację o tym obowiązku wraz z rzeczywistą roczną stopą
oprocentowania.
4. Pośrednik kredytowy w reklamach dotyczących kredytu konsumenckiego
podaje konsumentowi w sposób jednoznaczny, zrozumiały i widoczny:
1) zakres umocowania do dokonywania czynności faktycznych lub prawnych;
2) informację, czy pośrednik kredytowy współpracuje z kredytodawcami.
5. W przypadku gdy pośrednik kredytowy współpracuje z kredytodawcami
należy przekazać konsumentowi informację o nazwach kredytodawców, z którymi
pośrednik ten współpracuje.

Art. 7a. Informacje, o których mowa w art. 7, podaje się konsumentowi w sposób
co najmniej tak samo widoczny, czytelny i słyszalny jak dane dotyczące kosztu
kredytu konsumenckiego.

Art. 7b. 1. Kredytodawca lub pośrednik kredytowy w reklamach dotyczących
kredytu konsumenckiego innych niż reklamy, o których mowa w art. 7 ust. 1, podaje
konsumentowi rzeczywistą roczną stopę oprocentowania.
2. Informację, o której mowa w ust. 1, podaje się konsumentowi w sposób co
najmniej tak samo widoczny, czytelny i słyszalny jak pozostałe informacje
przekazywane w reklamie.
Art. 13. 1. Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o
kredyt konsumencki jest zobowiązany podać konsumentowi, na trwałym nośniku, w
czasie umożliwiającym zapoznanie się z tymi informacjami:
1) imię, nazwisko (nazwę) i adres (siedzibę) kredytodawcy i pośrednika
kredytowego;
2) rodzaj kredytu;
3) czas obowiązywania umowy;
4) stopę oprocentowania kredytu, warunki stosowania tej stopy oprocentowania
oraz, jeżeli są dostępne, wszelkie indeksy lub stopy referencyjne mające
zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania kredytu, a także okresy,
warunki i procedury zmian stopy oprocentowania kredytu; jeżeli umowa o kredyt konsumencki przewiduje różne stopy oprocentowania, informacje te podaje się dla wszystkich stosowanych stóp procentowych w danym okresie
obowiązywania umowy;
5) całkowitą kwotę kredytu;
6) terminy i sposób wypłaty kredytu;
7) całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta;
7a) rzeczywistą roczną stopę oprocentowania przedstawioną za pomocą
reprezentatywnego przykładu, który obejmuje wszystkie założenia przyjęte do
obliczenia tej stopy; w przypadku gdy konsument poinformował kredytodawcę
o co najmniej jednym ze składników preferowanego przez siebie kredytu, takim
jak okres obowiązywania umowy o kredyt lub całkowita kwota kredytu,
składniki te powinny być uwzględnione w reprezentatywnym przykładzie;
7b) informację, że inne mechanizmy dokonywania wypłat mogą spowodować
zastosowanie wyższej rocznej stopy oprocentowania – jeżeli umowa o kredyt
przewiduje różne sposoby dokonywania wypłat, w odniesieniu do których
obowiązują różne opłaty i stopy oprocentowania, a kredytodawca korzysta z
założenia, o którym mowa w ust. 4 pkt 2 załącznika nr 4 do ustawy;
8) zasady i terminy spłaty kredytu oraz, w odpowiednich przypadkach, kolejność
zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet należności kredytodawcy;
jeżeli w ramach kredytu stosuje się różne stopy oprocentowania dla różnych
należności kredytodawcy, należy także podać kolejność zaliczania rat kredytu
konsumenckiego na poczet różnych należnych sald, dla których stosuje się różne
stopy oprocentowania;
9) informację dotyczącą obowiązku zawarcia umowy dodatkowej, w szczególności
umowy ubezpieczenia, w przypadku gdy zawarcie takiej umowy jest niezbędne
do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach;
10) w odpowiednich przypadkach, informację o innych kosztach, które konsument
jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt konsumencki, w
szczególności o odsetkach, prowizjach, marżach, opłatach, w tym opłatach za
prowadzenie jednego lub kilku rachunków, na których są zapisywane zarówno
transakcje płatności, jak i wypłaty, łącznie z opłatami za korzystanie z
instrumentów płatniczych zarówno dla transakcji płatności, jak i dla wypłat, oraz kosztach usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, jeżeli są znane
kredytodawcy, oraz warunki, na jakich koszty te mogą ulec zmianie;
11) informację o konieczności poniesienia opłat notarialnych, o ile wystąpią;
12) informację o stopie oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, warunki jej
zmiany oraz ewentualne inne opłaty z tytułu zaległości w spłacie kredytu;
13) informację o skutkach braku płatności;
14) w odpowiednich przypadkach informację o wymaganych zabezpieczeniach
kredytu konsumenckiego;
15) informację o prawie konsumenta do odstąpienia od umowy;
16) informację o prawie konsumenta do spłaty kredytu przed terminem;
17) informację o prawie kredytodawcy do zastrzeżenia w umowie prowizji za spłatę
kredytu przed terminem oraz zasady jej ustalania;
18) informację o prawie konsumenta do niezwłocznego otrzymania bezpłatnej
informacji na temat wyników przeprowadzonej w celu oceny zdolności
kredytowej weryfikacji w bazie danych;
19) informację o prawie konsumenta do otrzymania bezpłatnego projektu umowy, na
warunkach określonych w art. 12;
20) w odpowiednich przypadkach informację o terminie, w którym kredytodawca
lub pośrednik kredytowy jest związany informacjami, które przekazał
konsumentowi.
2. Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt
wiązany lub w formie odroczonej płatności jest zobowiązany podać konsumentowi,
na trwałym nośniku, dane, o których mowa w ust. 1, oraz opis i cenę towaru lub usługi.
3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do sprzedawców i usługodawców, którzy
działają w charakterze pośredników kredytowych w ramach działalności pomocniczej.
Art. 17. 1. Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o
kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym jest zobowiązany podać
konsumentowi, na trwałym nośniku, dane, o których mowa w art. 13 ust. 1. Informacje
te są podawane konsumentowi w czasie umożliwiającym mu zapoznanie się z nimi.
2. Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt
w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym, który jest spłacany przez konsumenta
w terminie do trzech miesięcy jest zobowiązany podać konsumentowi, na trwałym
nośniku:
1) dane określone w art. 13 ust. 1 pkt 15, 12, 18 i 20;
2) informację o warunkach i sposobie rozwiązania umowy o kredyt;
3) informację o opłatach stosowanych w czasie obowiązywania umowy oraz
warunki ich zmiany.
3. Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt
w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym, który jest spłacany przez konsumenta
na żądanie jest zobowiązany podać konsumentowi, na trwałym nośniku, dane,
o których mowa w ust. 2, oraz informację o możliwości żądania w dowolnym
momencie spłaty pełnej kwoty kredytu przez konsumenta.
4. Kredytodawca lub pośrednik kredytowy przed zawarciem umowy o kredyt
w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym, który jest spłacany przez konsumenta
w terminie do jednego miesiąca jest zobowiązany podać konsumentowi, na trwałym
nośniku:
1) dane określone w art. 13 ust. 1 pkt 4 i 5;
2) rzeczywistą roczną stopę oprocentowania przedstawioną w formie
reprezentatywnego przykładu wraz z założeniami przyjętymi do jej obliczenia;
3) informację o możliwości żądania w dowolnym momencie spłaty pełnej kwoty
kredytu przez konsumenta;
4) informację o opłatach stosowanych w czasie obowiązywania umowy oraz
warunki ich zmiany.
5. Przepisów ust. 14 nie stosuje się do sprzedawców i usługodawców, którzy
działają w charakterze pośredników kredytowych w ramach działalności pomocniczej.
Art. 30. 1. Umowa o kredyt konsumencki, z zastrzeżeniem art. 3133, powinna
określać:
1) imię, nazwisko i adres konsumenta oraz imię, nazwisko (nazwę) i adres
(siedzibę) kredytodawcy i pośrednika kredytowego;
2) rodzaj kredytu;
3) czas obowiązywania umowy;
4) całkowitą kwotę kredytu;
5) terminy i sposób wypłaty kredytu;
6) stopę oprocentowania kredytu, warunki stosowania tej stopy, a także okresy,
warunki i procedury zmiany stopy oprocentowania wraz z podaniem indeksu lub
stopy referencyjnej, o ile ma zastosowanie do pierwotnej stopy oprocentowania
kredytu; jeżeli umowa o kredyt konsumencki przewiduje różne stopy
oprocentowania, informacje te podaje się dla wszystkich stosowanych stóp
procentowych w danym okresie obowiązywania umowy;
7) rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez
konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz
z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia;
8) zasady i terminy spłaty kredytu, w szczególności kolejność zaliczania rat kredytu
konsumenckiego na poczet należności kredytodawcy, w tym informację o
prawie, o którym mowa w art. 37 ust. 1; jeżeli w ramach kredytu stosuje się różne
stopy oprocentowania dla różnych należności kredytodawcy, należy także podać
kolejność zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet różnych należnych
sald, dla których stosuje się różne stopy oprocentowania;
9) zestawienie zawierające terminy i zasady płatności odsetek oraz wszelkich
innych kosztów kredytu, w przypadku gdy kredytodawca lub pośrednik
kredytowy udziela karencji w spłacie kredytu;
10) informację o innych kosztach, które konsument jest zobowiązany ponieść w
związku z umową o kredyt konsumencki, w szczególności o opłatach, w tym
opłatach za prowadzenie jednego lub kilku rachunków, na których są zapisywane
zarówno transakcje płatności, jak i wypłaty, łącznie z opłatami za korzystanie ze
środków płatniczych zarówno dla transakcji płatności, jak i dla wypłat,
prowizjach, marżach oraz kosztach usług dodatkowych, w szczególności
ubezpieczeń, jeżeli są znane kredytodawcy, oraz warunki, na jakich koszty te
mogą ulec zmianie;
11) roczną stopę oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, warunki jej
zmiany oraz ewentualne inne opłaty z tytułu zaległości w spłacie kredytu;
12) skutki braku płatności;
13) informację o konieczności poniesienia opłat notarialnych, o ile wystąpią;
14) sposób zabezpieczenia i ubezpieczenia spłaty kredytu, jeżeli umowa je
przewiduje;
15) termin, sposób i skutki odstąpienia konsumenta od umowy, obowiązek zwrotu
przez konsumenta udostępnionego przez kredytodawcę kredytu oraz odsetek
zgodnie z rozdziałem 5, a także kwotę odsetek należnych w stosunku dziennym;
16) prawo konsumenta do spłaty kredytu przed terminem oraz procedurę spłaty
kredytu przed terminem;
17) informację o prawie kredytodawcy do otrzymania prowizji za spłatę kredytu
przed terminem i o sposobie jej ustalania, o ile takie prawo zastrzeżono w
umowie;
18) informację o prawie, o którym mowa w art. 59 ust. 1;
19) warunki rozwiązania umowy;
20) informację o możliwości korzystania z pozasądowego rozstrzygania sporów oraz
zasadach dostępu do tej procedury, jeżeli takie prawo przysługuje
konsumentowi;
21) wskazanie organu nadzoru właściwego w sprawach ochrony konsumentów.
2. Jeżeli zgodnie z postanowieniami umowy o kredyt, płatności dokonywane
przez konsumenta nie są niezwłocznie zaliczane do spłaty całkowitej kwoty kredytu, ale są wykorzystywane do zgromadzenia kapitału przez okresy i na zasadach określonych w umowie o kredyt lub w umowie dodatkowej, umowa powinna zawierać
jasne i zwięzłe stwierdzenie, że nie przewiduje gwarancji spłaty całkowitej kwoty
kredytu wypłaconej na jej podstawie.
Art. 36. 1. W przypadku zmiany wysokości stopy oprocentowania w czasie
obowiązywania umowy o kredyt konsumencki, konsument przed jej dokonaniem
otrzymuje od kredytodawcy, na trwałym nośniku, informację o tej zmianie.
2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera szczegółowe określenie stopy
oprocentowania, wysokości raty kredytu po dokonaniu zmiany stopy oprocentowania
oraz informację o liczbie i częstotliwości płatności rat, o ile ulegają one zmianie.
3. Jeżeli zgodnie z umową, wysokość stopy oprocentowania kredytu uzależniona
jest od wysokości stopy referencyjnej lub indeksu, strony mogą w umowie określić
inny, niż określony w ust. 1, sposób informowania konsumenta o zmianie wysokości
stopy oprocentowania kredytu konsumenckiego.
4. W przypadku zmiany wysokości stopy oprocentowania w czasie
obowiązywania umowy o kredyt konsumencki będącej wynikiem zmiany wysokości
odsetek, o których mowa w art. 359 § 21 Kodeksu cywilnego, konsument otrzymuje
od kredytodawcy niezwłocznie, na trwałym nośniku, informację o tej zmianie.

Art. 36a. 1. Maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza
się według wzoru:
???? ≤ (? × 25%) + (? × ?/? × 30%)
w którym poszczególne symbole oznaczają:
???? – maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,
? – całkowitą kwotę kredytu,
? – okres spłaty wyrażony w dniach,
? – liczbę dni w roku.
2. Pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być
wyższe od całkowitej kwoty kredytu.
3. Pozaodsetkowe koszty kredytu wynikające z umowy o kredyt konsumencki
nie należą się w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu
obliczone w sposób określony w ust. 1 lub całkowitą kwotę kredytu.

Art. 36b. W przypadku odroczenia spłaty zadłużenia wynikającego z umowy
o kredyt konsumencki w okresie 120 dni od dnia wypłaty tego kredytu:
1) całkowitą kwotę kredytu dla celów ustalenia maksymalnej wysokości
pozaodsetkowych kosztów kredytu, o której mowa w art. 36a, stanowi kwota
udzielonego i wypłaconego kredytu, którego spłata została następnie odroczona;
2) do pozaodsetkowych kosztów kredytu dolicza się wszystkie koszty i opłaty, które
kredytobiorca jest obowiązany ponieść w związku z odroczeniem spłaty kredytu,
naliczone w okresie 120 dni od dnia wypłaty kredytu.

Art. 36c. W przypadku udzielenia przez kredytodawcę konsumentowi, który nie
dokonał pełnej spłaty kredytu, kolejnych kredytów w okresie 120 dni od dnia wypłaty
pierwszego z kredytów:
1) całkowitą kwotę kredytu, dla celów ustalenia maksymalnej wysokości
pozaodsetkowych kosztów kredytu, o której mowa w art. 36a, stanowi kwota
pierwszego z kredytów;
2) pozaodsetkowe koszty kredytu obejmują sumę pozaodsetkowych kosztów
wszystkich kredytów udzielonych w tym okresie.

Art. 36d. Przepisów art. 36a–36c nie stosuje się do:
1) kredytu w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta,
prowadzonym przez kredytodawcę, o którym mowa w art. 5 pkt 2a lit. a i b;
2) umowy o kartę kredytową, o której mowa w art. 2 pkt 34 rozporządzenia
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/751 z dnia 29 kwietnia 2015 r.
w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych
realizowanych w oparciu o kartę (Dz. Urz. UE L 123 z 19.05.2015, str. 1), o ile
kredytodawca jest jednocześnie wydawcą karty kredytowej.
Art. 56. 1. W przypadku odstąpienia przez konsumenta od umowy o kredyt
wiązany, jeżeli spełnienie świadczenia przez kredytodawcę ma nastąpić na rzecz
sprzedawcy lub usługodawcy, od którego konsument nabył towar lub usługę,
konsument może odstąpić od umowy o kredyt konsumencki przez złożenie
kredytodawcy lub pośrednikowi kredytowemu oświadczenia o odstąpieniu od umowy.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sprzedawca lub usługodawca jest
zobowiązany do zwrotu kredytodawcy spełnionego na jego rzecz świadczenia.
3. Kredytodawca przedstawia sprzedawcy lub usługodawcy kopię oświadczenia
o odstąpieniu od umowy wraz z żądaniem zwrotu kredytu.
4. Konsument jest zobowiązany do zwrotu kredytodawcy odsetek należnych mu
od dnia wydania towaru przez sprzedawcę lub rozpoczęcia świadczenia usług przez
usługodawcę do dnia złożenia przez konsumenta oświadczenia o odstąpieniu od
umowy, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia złożenia tego oświadczenia.
5. W przypadku gdy towar został wydany konsumentowi przed upływem
terminu do odstąpienia od umowy o kredyt konsumencki, a konsument skorzystał
z tego prawa, sprzedawca zachowuje roszczenie o zapłatę przez konsumenta ceny, chyba że konsument niezwłocznie zwróci towar, a sprzedawca go przyjmie; w takim przypadku umowa o nabycie towaru wygasa. Warunki dotyczące przyjęcia przez
sprzedawcę towaru określa umowa między sprzedawcą a konsumentem. W przypadku
umowy o świadczenie usług konsument powinien zwrócić usługodawcy
wynagrodzenie za świadczoną usługę.
6. Strony mogą postanowić, że wydanie towaru lub rozpoczęcie świadczenia
usługi może nastąpić po upływie terminu odstąpienia od umowy o kredyt
konsumencki, o którym mowa w art. 53 ust. 1.
7. Zakazane jest uzależnianie prawa do odstąpienia od umowy o kredyt
konsumencki od zwrotu towaru przez konsumenta.
8. W przypadku odstąpienia konsumenta od umowy o kredyt wiązany, jeżeli
spełnienie świadczenia przez kredytodawcę ma nastąpić na rzecz konsumenta, stosuje
się przepisy art. 53 i art. 54.
Art. 59. 1. Jeżeli sprzedawca lub usługodawca nie wykonał lub nienależycie
wykonał zobowiązanie wobec konsumenta, a żądanie przez konsumenta wykonania
tego zobowiązania nie było skuteczne, konsumentowi przysługuje prawo dochodzenia
swoich roszczeń o wykonanie tego zobowiązania od kredytodawcy.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, odpowiedzialność kredytodawcy jest
ograniczona do wysokości udzielonego konsumentowi kredytu.

Art. 59a. 1. Instytucja pożyczkowa może prowadzić działalność wyłącznie
w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością albo spółki akcyjnej.
2. Minimalny kapitał zakładowy instytucji pożyczkowej wynosi 200 000 zł.
3. Kapitał zakładowy, o którym mowa w ust. 2, może być pokryty wyłącznie
wkładem pieniężnym. Środki na pokrycie tego kapitału nie mogą pochodzić z kredytu,
pożyczki, emisji obligacji lub ze źródeł nieudokumentowanych.
4. Członkiem zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej lub prokurentem
instytucji pożyczkowej może być wyłącznie osoba, która nie była prawomocnie
skazana za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi
gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub przestępstwo
skarbowe.
5. Do wniosku o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego dołącza się:
1) zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności za przestępstwo
skarbowe dotyczące członków zarządu, rady nadzorczej i komisji rewizyjnej lub
ich oświadczenia następującej treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za
złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny oświadczam, że nie byłem skazany za
przestępstwo skarbowe.”; klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań;
2) zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności za przestępstwa
określone w ust. 4 dotyczące prokurenta lub jego oświadczenie następującej
treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego
oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. –
Kodeks karny oświadczam, że nie byłem skazany za przestępstwa, o których
mowa w art. 59a ust. 4 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie
konsumenckim.”; klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych zeznań;
3) oświadczenie, że spółka zamierza prowadzić działalność gospodarczą w zakresie
udzielania kredytów konsumenckich jako instytucja pożyczkowa.

Art. 59aa. 1. Instytucja pożyczkowa może podjąć wykonywanie działalności po
uzyskaniu wpisu do rejestru instytucji pożyczkowych.
2. Za dzień rozpoczęcia działalności przez instytucję pożyczkową uważa się
dzień dokonania wpisu do rejestru instytucji pożyczkowych.

Art. 59ab. 1. Rejestr instytucji pożyczkowych jest prowadzony przez Komisję
Nadzoru Finansowego.
2. Rejestr instytucji pożyczkowych jest prowadzony w systemie
teleinformatycznym i udostępniany na stronie internetowej Komisji Nadzoru
Finansowego.

Art. 59ac. 1. Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje wpisu do rejestru
instytucji pożyczkowych na wniosek podmiotu zamierzającego podjąć wykonywanie
działalności instytucji pożyczkowej.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) firmę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością albo spółki akcyjnej;
2) siedzibę spółki i adres;
3) imiona i nazwiska oraz numery Powszechnego Elektronicznego Systemu
Ewidencji Ludności (PESEL) członków zarządu;
4) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym;
5) numer identyfikacji podatkowej (NIP).
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, załącza się zaświadczenie z Krajowego
Rejestru Karnego o niekaralności członka zarządu, rady nadzorczej, komisji
rewizyjnej lub prokurenta instytucji pożyczkowej w zakresie przestępstw, o których
mowa w art. 59a ust. 4, oraz dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o
których mowa w art. 59a ust. 1 i 2, przez podmiot ubiegający się o wpis do rejestru
instytucji pożyczkowych.
4. Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje wpisu do rejestru instytucji
pożyczkowych w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1.

Art. 59ad. 1. Podmiot składający wniosek, o którym mowa w art. 59ac ust. 1,
jest obowiązany wnieść opłatę w wysokości 600 zł.
2. Wniosek o zmianę wpisu w rejestrze instytucji pożyczkowych oraz wniosek o
wykreślenie wpisu z rejestru instytucji pożyczkowych podlegają opłacie w wysokości
200 zł.
3. Koszty prowadzenia rejestru instytucji pożyczkowych pokrywane są z opłat, o
których mowa w ust. 1 i 2.

Art. 59ae. Rejestr instytucji pożyczkowych zawiera:
1) numer wpisu do rejestru;
2) dane dotyczące instytucji pożyczkowej obejmujące:
a) firmę,
b) siedzibę i adres,
c) numer w rejestrze przedsiębiorców,
d) NIP.

Art. 59af. Instytucja pożyczkowa informuje Komisję Nadzoru Finansowego o
zmianie danych objętych wpisem do rejestru instytucji pożyczkowych niezwłocznie,
nie później niż w terminie 7 dni od dnia zaistnienia tych zmian.

Art. 59ag. 1. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wpisu do rejestru
instytucji pożyczkowych, jeżeli podmiot ubiegający się o wpis do rejestru nie spełnia
warunków, o których mowa w art. 59a.
2. Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje niezwłocznie wykreślenia wpisu z
rejestru dotyczącego podmiotu, który przestał spełniać warunki, o których mowa w
art. 59a.

Art. 59b. 1. Instytucja pożyczkowa może udostępniać instytucji utworzonej na
podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe
informacje w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta,
o której mowa w art. 9, i analizy ryzyka kredytowego.
2. Udostępnianie informacji na podstawie ust. 1 może nastąpić, jeżeli instytucja
pożyczkowa uzyskała upoważnienie konsumenta, którego dotyczą te dane, w postaci
pisemnej lub w postaci elektronicznej utrwalonej na informatycznym nośniku danych
w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji
działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 700,
730 i 848). Upoważnienie określa zakres danych przeznaczonych do udostępnienia.
3. Po udostępnieniu danych konsumenta instytucja pożyczkowa obowiązana jest
do informowania instytucji utworzonej na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, która otrzymała te dane, o całkowitej spłacie
zobowiązań, ich wygaśnięciu, o stwierdzeniu nieistnienia zobowiązania lub korekcie
jego wysokości oraz o nowo powstałych zobowiązaniach i ich aktualizacji, w terminie
7 dni od wystąpienia okoliczności uzasadniających przekazanie informacji. Instytucja
utworzona na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe obowiązana jest wprowadzić informacje, o których mowa w zdaniu
poprzedzającym, do zbioru, w którym są one przetwarzane, w terminie nie dłuższym
niż 7 dni od dnia ich otrzymania.

Art. 59c. 1. Instytucja pożyczkowa i podmiot, o którym mowa w art. 59d, oraz
osoby w nich zatrudnione, w tym na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia lub
innej umowy o podobnym charakterze, są obowiązane zachować w tajemnicy
informacje stanowiące tajemnicę bankową, udostępnione zgodnie z art. 105 ust. 4
pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe. Przetwarzanie tych
informacji przez instytucję pożyczkową i podmiot, o którym mowa w art. 59d, może
być wykonywane wyłącznie w celu oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której
mowa w art. 9, i analizy ryzyka kredytowego.
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, trwa również po zaprzestaniu
prowadzenia działalności jako instytucja pożyczkowa oraz po ustaniu stosunków
prawnych, o których mowa w ust. 1.

Art. 59d. 1. Podmiot posiadający formę prawną spółki akcyjnej albo spółki
z ograniczoną odpowiedzialnością, mający siedzibę na terytorium państwa będącego
członkiem Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska, Konfederacji
Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym
Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym może
prowadzić działalność jako instytucja pożyczkowa, jeżeli spełnia warunki, o których
mowa w art. 59a ust. 24.
2. Minimalny kapitał zakładowy podmiotu, o którym mowa w ust. 1, oblicza się
według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego
w dniu rozpoczęcia działalności jako instytucja pożyczkowa na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 59da. 1. Pośrednik kredytowy może podjąć wykonywanie działalności
pośrednictwa w zakresie kredytów konsumenckich po uzyskaniu wpisu w dziale
drugim rejestru pośredników kredytowych, o którym mowa w art. 62 ust. 4 pkt 2
ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami (Dz. U. poz. 819 oraz z 2018 r. poz. 2245), zwanego dalej „rejestrem”.
2. Pośrednikiem kredytowym może być wyłącznie:
1) osoba fizyczna, która nie była prawomocnie skazana za przestępstwo przeciwko
wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi
pieniędzmi i papierami wartościowymi lub przestępstwo skarbowe;
2) osoba prawna, której członkowie zarządu spełniają warunek, o którym mowa w pkt 1;
3) spółka nieposiadająca osobowości prawnej, której wspólnicy albo członkowie
zarządu spełniają warunek, o którym mowa w pkt 1.
3. Za dzień rozpoczęcia działalności pośrednictwa w zakresie kredytów
konsumenckich uważa się dzień dokonania wpisu do rejestru.

Art. 59db. 1. Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje wpisu do rejestru na
wniosek podmiotu zamierzającego podjąć wykonywanie działalności pośrednictwa w
zakresie kredytów konsumenckich.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1) firmę przedsiębiorcy;
2) siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres przedsiębiorcy;
3) imiona i nazwiska oraz numery PESEL członków zarządu – w przypadku
przedsiębiorcy będącego osobą prawną;
4) imiona i nazwiska oraz numery PESEL członków zarządu albo wspólników – w
przypadku przedsiębiorcy będącego spółką nieposiadającą osobowości prawnej;
5) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej;
6) NIP przedsiębiorcy.
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się zaświadczenie z Krajowego
Rejestru Karnego o niekaralności w zakresie przestępstw, o których mowa w art. 59da
ust. 2 pkt 1.
4. Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje wpisu do rejestru w terminie 14 dni
od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1.

Art. 59dc. 1. Podmiot składający wniosek, o którym mowa w art. 59db ust. 1,
jest obowiązany wnieść opłatę w wysokości 600 zł.
2. Wniosek o zmianę wpisu w rejestrze oraz wniosek o wykreślenie wpisu z
rejestru podlegają opłacie w wysokości 200 zł.
3. Koszty prowadzenia rejestru są pokrywane z opłat, o których mowa w ust. 1 i 2.

Art. 59dd. Pośrednik kredytowy informuje Komisję Nadzoru Finansowego o
zmianie danych objętych wpisem do rejestru niezwłocznie, nie później niż w terminie
7 dni od dnia zaistnienia tych zmian.

Art. 59de. 1. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia, w drodze decyzji
administracyjnej, wpisu do rejestru, jeżeli podmiot ubiegający się o wpis do rejestru
nie spełnia warunków, o których mowa w art. 59da ust. 2.
2. Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje niezwłocznie wykreślenia wpisu z
rejestru dotyczącego podmiotu, który przestał spełniać warunki, o których mowa w
art. 59da ust. 2.

Art. 59e. 1. Kto, będąc kredytodawcą w rozumieniu art. 5 pkt 2a, nie spełnia
warunków, o których mowa w art. 59a, podlega grzywnie do 500 000 złotych i karze
pozbawienia wolności do lat 2.
2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, będąc
członkiem zarządu podmiotu prowadzącego działalność w rozumieniu art. 5 pkt 2a lub
osobą uprawnioną do jego reprezentacji.

Art. 59f. Kto, będąc obowiązanym do zachowania w tajemnicy informacji,
o których mowa w art. 59c ust. 1, ujawnia lub wykorzystuje te informacje niezgodnie
z upoważnieniem określonym w ustawie, podlega grzywnie do 1 000 000 złotych
i karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 59g. 1. Kto, będąc do tego obowiązanym, nie przekazuje do instytucji
utworzonej na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe informacji o całkowitym wykonaniu zobowiązania albo jego wygaśnięciu,
stwierdzeniu nieistnienia zobowiązania albo korekcie jego wysokości oraz o nowo
powstałych zobowiązaniach w terminie 7 dni od wystąpienia zdarzenia
uzasadniającego przekazanie informacji, podlega grzywnie do 30 000 złotych.
2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, będąc
członkiem zarządu podmiotu będącego kredytodawcą w rozumieniu art. 5 pkt 2a lub
osobą uprawnioną do jego reprezentacji.

Art. 59h. Kto, będąc kredytodawcą w rozumieniu art. 5 pkt 2a, prowadzi
działalność bez wymaganego wpisu do rejestru instytucji pożyczkowych, podlega
grzywnie do 500 000 zł.

Art. 59i. Kto, będąc pośrednikiem kredytowym, prowadzi działalność w zakresie
pośrednictwa kredytu konsumenckiego bez wymaganego wpisu do rejestru, podlega
grzywnie do 100 000 zł.