Uchwalenie: Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym
Wejscie w życie: 1 stycznia 1997
Ostatnia Zmiana: 1 lipca 2020
Ustawa o doradztwie podatkowym
Art. 2. 1. Czynności doradztwa podatkowego obejmują:
1) udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz,
porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz
w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami;
2) prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg
rachunkowych, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych
oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie;
3) sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań
i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie;
4) reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed
organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji,
postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych
w pkt 1;
5) wykonywanie niezależnego audytu funkcji podatkowej, o którym mowa
w art. 20zo § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.).
1a. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do czynności wykonywanych na rzecz
osób trzecich odpowiedzialnych za zaległości podatkowe oraz następców prawnych
podatników, płatników lub inkasentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.).
2. Zawodowe wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5,
jest zastrzeżone wyłącznie dla podmiotów uprawnionych w rozumieniu ustawy.
3. (uchylony)
Art. 4. 1. Podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności,
o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4, są również:
1) organizacje zawodowe posiadające osobowość prawną, spółdzielnie,
stowarzyszenia lub izby gospodarcze, jeżeli przedmiotem ich działalności
statutowej jest również doradztwo podatkowe świadczone wyłącznie na rzecz ich
członków;
2) firmy audytorskie uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do badania
sprawozdań finansowych;
3) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, które spełniają
łącznie następujące warunki:
a) większość członków zarządu stanowią doradcy podatkowi, a jeżeli zarząd
składa się z nie więcej niż 2 osób, to jedna z nich jest doradcą podatkowym,
b) większość głosów w zgromadzeniu wspólników (akcjonariuszy) oraz
w organach nadzoru przysługuje doradcom podatkowym,
c) w spółce akcyjnej wydawane są wyłącznie akcje imienne,
d) zbycie akcji lub udziałów albo ustanowienie na nich zastawu wymaga
zezwolenia udzielonego przez zarząd spółki.
4) (uchylony)
2. Podmioty wymienione w ust. 1 wykonują czynności, o których mowa w art. 2
ust. 1 pkt 1 i 4, wyłącznie przez doradców podatkowych, radców prawnych lub
biegłych rewidentów zatrudnionych w tych podmiotach. Przepis art. 3 ust. 2 stosuje
się odpowiednio.
3. Podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności,
o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5, są również podmioty wymienione w ust. 1 pkt 2
i 3, przy czym wykonywanie tych czynności następuje wyłącznie przez doradców
podatkowych lub biegłych rewidentów zatrudnionych w tych podmiotach.
Art. 6. 1. Na listę doradców podatkowych wpisuje się osobę fizyczną, jeżeli
spełnia łącznie następujące warunki:
1) (uchylony)
2) ma pełną zdolność do czynności prawnych;
3) korzysta z pełni praw publicznych;
4) jest nieskazitelnego charakteru i swoim dotychczasowym postępowaniem daje
rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu doradcy podatkowego;
5) posiada wyższe wykształcenie;
6) odbyła w Polsce sześciomiesięczną praktykę zawodową;
7) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin na doradcę podatkowego;
8) wystąpiła z wnioskiem o wpis na listę, nie później niż w okresie 3 lat od
spełnienia warunku określonego w pkt 7.
2. Na listę doradców podatkowych wpisuje się również osoby, które spełniają
warunki określone w ust. 1 pkt 25 oraz:
1) są członkami Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa
Podatkowego lub
2) posiadają stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych lub nauk
ekonomicznych w zakresie prawa finansowego lub finansów.
3. Na listę doradców podatkowych wpisuje się również osoby fizyczne, których
kwalifikacje do wykonywania zawodu doradcy podatkowego zostały uznane na
zasadach określonych w ustawie z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania
kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej
(Dz. U. z 2018 r. poz. 2272 oraz z 2019 r. poz. 534 i 577), zwanej dalej „ustawą
o uznawaniu kwalifikacji”, jeżeli:
1) spełniają warunki określone w ust. 1 pkt 2 i 3;
2) wystąpią z wnioskiem o wpis na listę, nie później niż w terminie 12 miesięcy od
dnia doręczenia decyzji o uznaniu kwalifikacji wydanej na podstawie art. 25
ust. 1 ustawy o uznawaniu kwalifikacji.
4. W przypadku osoby nieposiadającej polskiego obywatelstwa do stwierdzenia
pełni praw publicznych właściwe są przepisy prawa państwa, którego obywatelstwo
posiada dana osoba.
Art. 7. 1. Krajowa Rada Doradców Podatkowych prowadzi listę doradców
podatkowych, zwaną dalej „listą”, oraz podejmuje decyzje w sprawach wpisu na listę
lub skreślenia z niej.
2. Wpisu na listę dokonuje się na wniosek osoby zainteresowanej.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera:
1) nazwisko, imię oraz datę urodzenia;
2) oznaczenie miejsca zamieszkania;
3) oznaczenie miejsca wykonywania doradztwa podatkowego (siedziby);
3a) rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej lub rodzaje zatrudnienia;
4) numer identyfikacji podatkowej (NIP) lub inny numer służący identyfikacji dla
celów podatkowych lub ubezpieczeń społecznych nadany w państwie
pochodzenia osoby składającej wniosek;
5) informacje o zmianach danych wymienionych w pkt 14, dokonanych w ciągu
5 lat poprzedzających złożenie wniosku o wpis.
4. Do wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5, dołącza się:
1) oświadczenie o spełnianiu warunków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3;
2) aktualne zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego;
2a) (uchylony)
3) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 6 ust. 1
pkt 6 i 7.
5. Osoby, o których mowa w art. 6 ust. 3, do wniosku dołączają wyłącznie:
1) kopię decyzji o uznaniu kwalifikacji wydanej na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy
o uznawaniu kwalifikacji;
2) oświadczenie o spełnianiu warunków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3.
6. Wpis doradcy podatkowego na listę obejmuje:
1) numer i datę wpisu;
2) dane wymienione w ust. 3 pkt 14.
7. Doradca podatkowy jest obowiązany zawiadomić Krajową Radę Doradców
Podatkowych o wszelkich zmianach danych określonych w ust. 3 w terminie 30 dni
od dnia zaistnienia tych zmian.
Art. 14. 1. Krajowa Rada Doradców Podatkowych prowadzi rejestr osób
prawnych uprawnionych do wykonywania doradztwa podatkowego, zwany dalej
„rejestrem”.
2. Wpis do rejestru jest dokonywany na wniosek osoby prawnej spełniającej
warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 albo 3. Do złożenia wniosku jest
obowiązany organ zarządzający osoby prawnej.
3. Wniosek osoby prawnej o dokonanie wpisu do rejestru zawiera:
1) pełną i skróconą firmę (nazwę) osoby prawnej, adres jej siedziby oraz numer
identyfikacji podatkowej (NIP);
2) formę organizacyjno-prawną;
3) nazwiska, imiona i adresy oraz numery identyfikacji podatkowej (NIP) albo inne
numery służące identyfikacji dla celów podatkowych lub ubezpieczeń
społecznych nadane w państwie pochodzenia wspólników (akcjonariuszy),
członków zarządów oraz organów nadzoru spółek, o których mowa w art. 4
ust. 1 pkt 3;
4) nazwiska, imiona i adresy oraz numery identyfikacji podatkowej (NIP) albo inne
numery służące identyfikacji dla celów podatkowych lub ubezpieczeń
społecznych nadane w państwie pochodzenia członków organów zarządzających
osób prawnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1;
5) odpis umowy spółki albo statutu;
6) aktualny wypis z właściwego rejestru sądowego.
4. Wpis do rejestru zawiera następujące dane:
1) numer i datę wpisu do rejestru;
2) pełną i skróconą firmę (nazwę) osoby prawnej oraz adres jej siedziby.
5. Osoba prawna wpisana do rejestru jest obowiązana zawiadomić Krajową Radę
Doradców Podatkowych o wszelkich zmianach danych określonych w ust. 3 pkt 14
oraz zmianach umowy spółki albo statutu w zakresie dotyczącym warunków
wykonywania doradztwa podatkowego określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1 albo 3,
w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tych zmian.
6. Krajowa Rada Doradców Podatkowych sprawuje nadzór nad przestrzeganiem
przez podmioty wpisane do rejestru warunków wykonywania doradztwa
podatkowego, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lub 3. Spełnienie tych warunków
ustala się na podstawie aktualnego wypisu z właściwego rejestru sądowego lub odpisu
umowy spółki bądź statutu.
7. Rejestr jest prowadzony w formie elektronicznej i jest dostępny w Biuletynie
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Krajowej Rady Doradców
Podatkowych.
Art. 20. 1. Egzamin jest sprawdzianem teoretycznego i praktycznego
przygotowania kandydatów na doradców podatkowych z następujących dziedzin:
1) źródła prawa i wykładnia prawa;
2) analiza podatkowa;
3) podstawy międzynarodowego oraz wspólnotowego prawa podatkowego;
4) materialne prawo podatkowe;
5) postępowanie przed organami administracji publicznej i sądami
administracyjnymi oraz postępowanie egzekucyjne w administracji;
6) międzynarodowe, wspólnotowe i krajowe prawo celne;
7) prawo dewizowe;
8) prawo karne skarbowe;
9) organizacja i funkcjonowanie Krajowej Administracji Skarbowej;
10) rachunkowość;
11) ewidencja podatkowa i zasady prowadzenia ksiąg podatkowych;
12) przepisy o doradztwie podatkowym i etyka zawodowa.
2. Egzamin na doradcę podatkowego w stosunku do osób, które zajmowały
stanowiska sędziów, asesorów sądowych oraz prokuratorów lub wykonywały zawód
adwokata, radcy prawnego, notariusza, biegłego rewidenta, nie obejmuje zakresu
egzaminu wymaganego do uzyskania takiego stanowiska lub zawodu.
3. Państwowa Komisja Egzaminacyjna do Spraw Doradztwa Podatkowego,
zwana dalej „Komisją Egzaminacyjną”, ustala zakres tematyczny egzaminu na
doradcę podatkowego dla osób zajmujących stanowiska lub wykonujących zawody
wymienione w ust. 2.
4. Zakres tematyczny egzaminu, o którym mowa w ust. 3, ustalany jest w
stosunku do sędziów, asesorów sądowych i prokuratorów po zasięgnięciu opinii
Ministra Sprawiedliwości, w stosunku do adwokatów, radców prawnych, notariuszy
i biegłych rewidentów – właściwego samorządu zawodowego, a w stosunku do osób,
o których mowa w ust. 5 – ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
5. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy Służby CelnoSkarbowej w służbie stałej, posiadających ośmioletni staż służby w Służbie CelnoSkarbowej.
Art. 22. 1. Egzamin na doradcę podatkowego przeprowadza Komisja
Egzaminacyjna.
2. Komisja Egzaminacyjna składa się, z zastrzeżeniem ust. 5, z sześćdziesięciu
członków powoływanych i odwoływanych przez ministra właściwego do spraw
finansów publicznych. Członkowie Komisji Egzaminacyjnej są powoływani spośród
osób, które nie były skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne
ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe.
3. Komisja Egzaminacyjna składa się z:
1) dwudziestu przedstawicieli ministra właściwego do spraw finansów publicznych
zatrudnionych w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów
publicznych, jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej
lub będących funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, mających co najmniej
pięcioletnie doświadczenie w zakresie tworzenia lub stosowania przepisów
prawa co najmniej w jednej z dziedzin objętych zakresem tematycznym
egzaminu na doradcę podatkowego;
2) dziesięciu sędziów delegowanych przez Prezesa Naczelnego Sądu
Administracyjnego spośród sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego
i wojewódzkich sądów administracyjnych;
3) dziesięciu pracowników badawczych lub badawczo-dydaktycznych uczelni lub
pracowników naukowych instytutu badawczego lub instytutu naukowego
Polskiej Akademii Nauk, posiadających wiedzę i doświadczenie co najmniej w jednej z dziedzin objętych zakresem tematycznym egzaminu, powoływanych po zasięgnięciu opinii uczelni lub instytutu;
4) dwudziestu członków Krajowej Izby Doradców Podatkowych delegowanych
przez Krajową Radę Doradców Podatkowych.
4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych powołuje
przewodniczącego oraz sekretarza Komisji Egzaminacyjnej spośród jej członków.
Sekretarz jest powoływany spośród członków Komisji Egzaminacyjnej będących
pracownikami Ministerstwa Finansów.
5. Nie stanowi przeszkody do powołania Komisji Egzaminacyjnej:
1) nieoddelegowanie sędziów i członków Krajowej Izby Doradców Podatkowych
do pracy w Komisji Egzaminacyjnej przez organy, o których mowa w ust. 3
pkt 2 i 4,
2) niewydanie opinii, o której mowa w ust. 3 pkt 3, przez placówki naukowe lub
wyższe uczelnie
– w terminie wyznaczonym przez ministra właściwego do spraw finansów
publicznych. Skład Komisji Egzaminacyjnej zostaje uzupełniony w możliwie
najkrótszym terminie.
6. Kadencja Komisji Egzaminacyjnej trwa 4 lata. Komisja Egzaminacyjna może
działać do czasu powołania Komisji Egzaminacyjnej kolejnej kadencji, nie dłużej
jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia zakończenia kadencji.
7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych odwołuje członka Komisji
Egzaminacyjnej:
1) na jego wniosek;
2) z urzędu – w przypadku:
a) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane
z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe,
b) choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka
Komisji Egzaminacyjnej,
c) utraty warunków, o których mowa w ust. 3, będących podstawą powołania
członka Komisji Egzaminacyjnej, przy czym w przypadku osób
wymienionych w ust. 3 pkt 2 i 4 za utratę warunków nie uważa się cofnięcia
delegacji,
d) niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka
Komisji Egzaminacyjnej, z tym że odwołanie członka Komisji
Egzaminacyjnej, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, następuje za zgodą Prezesa
Naczelnego Sądu Administracyjnego, a odwołanie członka Komisji
Egzaminacyjnej, o którym mowa w ust. 3 pkt 4, następuje za zgodą
Krajowej Rady Doradców Podatkowych.
8. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może odwołać członka
Komisji Egzaminacyjnej, o którym mowa w ust. 3 pkt 4, na uzasadniony wniosek
Krajowej Rady Doradców Podatkowych. Podstawę wniosku może stanowić
w szczególności orzeczenie kary dyscyplinarnej wobec osoby będącej członkiem
Komisji Egzaminacyjnej.
9. Członkostwo w Komisji Egzaminacyjnej wygasa w przypadku śmierci
członka Komisji Egzaminacyjnej.
10. Kadencja osoby powołanej w miejsce członka Komisji Egzaminacyjnej,
którego członkostwo ustało wskutek odwołania lub wygaśnięcia, oraz kadencja osoby
powołanej na członka Komisji Egzaminacyjnej w związku z uzupełnieniem składu
Komisji Egzaminacyjnej powołanej na podstawie ust. 5, kończy się wraz z upływem
kadencji Komisji Egzaminacyjnej.
11. Nie wstrzymuje prac Komisji Egzaminacyjnej:
1) niestawiennictwo członka Komisji Egzaminacyjnej na posiedzeniu Komisji
Egzaminacyjnej;
2) odwołanie członka Komisji Egzaminacyjnej lub wygaśnięcie członkostwa
w Komisji Egzaminacyjnej.
12. Komisja Egzaminacyjna ustala wykaz pytań i zadań egzaminacyjnych oraz
podaje go do publicznej wiadomości.
13. Komisja Egzaminacyjna przeprowadza egzaminy w sześcioosobowych
składach egzaminacyjnych.
13a. Komisja Egzaminacyjna może zawierać z uczelniami posiadającymi
uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego w zakresie
nauk ekonomicznych lub nauk prawnych umowy, o których mowa w art. 61 ustawy z
dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668, z późn. zm.), określające realizowany przez uczelnię program studiów obejmujący
zakres wiedzy i umiejętności wymaganych w części pisemnej egzaminu na doradcę
podatkowego. Do podpisania umowy w imieniu Komisji Egzaminacyjnej uprawniony
jest jej Przewodniczący.
14. Obsługę administracyjno-biurową Komisji Egzaminacyjnej zapewnia
minister właściwy do spraw finansów publicznych.

Art. 22a. Komisja Egzaminacyjna przeprowadza test umiejętności dla osób,
które, w toku postępowania w sprawie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu
doradcy podatkowego, zostaną zobowiązane do zdania testu umiejętności, na zasadach
określonych w odrębnych przepisach.
Art. 26. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
rozporządzenia:
1) termin składania wniosku o dopuszczenie do egzaminu i wykaz dokumentów
składanych przez osoby ubiegające się o zakwalifikowanie do egzaminu, biorąc pod uwagę konieczność udokumentowania spełnienia warunków, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 3 i 5;
2) termin i sposób wnoszenia opłaty egzaminacyjnej oraz szczegółowe warunki
i tryb dokonywania zwrotu opłaty, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia
sprawnej organizacji egzaminu na doradcę podatkowego;
3) wysokość wynagrodzeń przewodniczącego i sekretarza Komisji
Egzaminacyjnej, biorąc pod uwagę nakład ich pracy i zakres obowiązków;
4) sposób ustalania i wysokość wynagrodzeń członków Komisji Egzaminacyjnej za
udział w pracach, w tym w posiedzeniach Komisji Egzaminacyjnej,
przeprowadzaniu egzaminów oraz przygotowaniu projektów pytań i zadań
egzaminacyjnych, biorąc pod uwagę zakres obowiązków poszczególnych
członków Komisji Egzaminacyjnej;
5) szczegółowe zadania Komisji Egzaminacyjnej, przewodniczącego i sekretarza
Komisji Egzaminacyjnej, przewodniczących i sekretarzy składów
egzaminacyjnych oraz regulamin działania Komisji Egzaminacyjnej, biorąc w
szczególności pod uwagę konieczność zapewnienia sprawnej i prawidłowej
organizacji egzaminu, precyzyjnego podziału zadań, obowiązków
i odpowiedzialności w ramach Komisji Egzaminacyjnej;
6) sposób organizowania i regulamin przeprowadzenia egzaminu sprawdzającego
kwalifikacje kandydatów na doradców podatkowych, w tym szczegółowy tryb
i sposób wyznaczania składów egzaminacyjnych, dokonywania oceny
egzaminów i jej weryfikacji, ustalania terminów egzaminów i ich zmiany oraz
zestawów pytań i zadań egzaminacyjnych, biorąc pod uwagę konieczność
zapewnienia obiektywnego i sprawnego sposobu przeprowadzenia egzaminu;
7) szczegółowe warunki i tryb przysługującego członkom Komisji Egzaminacyjnej
zwrotu kosztów podróży i noclegów, poniesionych w związku z udziałem
w pracach Komisji Egzaminacyjnej, biorąc pod uwagę ich racjonalne
wydatkowanie przez członków Komisji Egzaminacyjnej.
Art. 27. 1. Doradca podatkowy wykonuje ten zawód jako:
1) (utracił moc)
1a) osoba fizyczna prowadząca działalność we własnym imieniu i na własny
rachunek lub jako uczestnik spółki niemającej osobowości prawnej;
2) osoba pozostająca w stosunku pracy z:
a) podmiotami, o których mowa w pkt 1a, oraz z podmiotami, o których mowa
w art. 3 i art. 4 ust. 1,
b) pozostałymi przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6
marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495).
2. Doradcy podatkowi mogą wykonywać swój zawód, uczestnicząc w spółkach,
o których mowa w ust. 1 pkt 1a, pod warunkiem że komplementariuszami w spółce
komandytowej i spółce komandytowo-akcyjnej oraz wspólnikami w pozostałych
spółkach są wyłącznie doradcy podatkowi, adwokaci, radcowie prawni, biegli
rewidenci, rzecznicy patentowi lub prawnicy zagraniczni wykonujący stałą praktykę
na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników
zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r.
poz. 1874 oraz z 2019 r. poz. 730), z tym że większość komplementariuszy w spółce
komandytowej i spółce komandytowo-akcyjnej oraz wspólników w pozostałych
spółkach stanowią podmioty wymienione w art. 3. Jeżeli w spółce komandytowej
i spółce komandytowo-akcyjnej jest nie więcej niż dwóch komplementariuszy lub
pozostałe spółki składają się z dwóch wspólników, jeden z nich powinien być
podmiotem wymienionym w art. 3.
3. Doradca podatkowy wykonujący zawód w ramach stosunku pracy, o którym
mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, wykonuje czynności doradztwa podatkowego jedynie na
rzecz podmiotu, w którym jest zatrudniony.
Art. 31. 1. Doradca podatkowy wykonujący ten zawód może prowadzić
działalność gospodarczą lub być zatrudniony, jeżeli jej wykonywanie lub to
zatrudnienie:
1) nie powoduje konfliktu interesów i niezgodności między poszczególnymi
rodzajami działalności lub zatrudnienia;
2) nie narusza niezależności i bezstronności doradcy podatkowego;
3) nie pozostaje w sprzeczności z zasadami etyki zawodowej doradcy
podatkowego.
1a. Doradca podatkowy wykonujący zawód w ramach stosunku pracy, o którym
mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 lit. b, zajmuje samodzielne stanowisko podległe
bezpośrednio kierownikowi podmiotu, w którym jest zatrudniony.
1b. Doradca podatkowy nie jest związany poleceniem co do treści udzielanych
porad, opinii lub wyjaśnień.
1c. Do czasu pracy doradcy podatkowego zalicza się także czas niezbędny do
załatwienia spraw poza lokalem podmiotu, w którym jest zatrudniony,
w szczególności w sądach i w organach administracji publicznej, oraz czas
przygotowania się do tych czynności.
2. Doradca podatkowy jest obowiązany do pisemnego zawiadomienia Krajowej
Rady Doradców Podatkowych o rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej
lub zatrudnienia wykraczających poza zakres czynności określonych w art. 2,
z podaniem rodzajów prowadzonej działalności lub rodzajów zatrudnienia, oraz
o wszelkich zmianach dotyczących zakresu tej działalności lub tego zatrudnienia,
w terminie 30 dni, odpowiednio od dnia rozpoczęcia jej prowadzenia, rozpoczęcia
zatrudnienia lub zaistnienia zmian.
Art. 37. 1. Doradca podatkowy jest obowiązany zachować w tajemnicy fakty
i informacje, z którymi zapoznał się w związku z wykonywaniem zawodu.
1a. Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej nie może być ograniczony
w czasie.
2. Doradca podatkowy nie może być przesłuchiwany jako świadek co do faktów
i informacji, na które rozciąga się obowiązek, o którym mowa w ust. 1, chyba że został
zwolniony od tego obowiązku w trybie określonym odrębnymi ustawami.
3. Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych przez doradcę
podatkowego oraz przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1, w zakresie
wykonywania przez te osoby czynności doradztwa podatkowego.
4. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy informacji:
1) udostępnianych na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy
oraz finansowaniu terroryzmu,
2) przekazywanych na podstawie przepisów rozdziału 11a działu III ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
– w zakresie określonym tymi przepisami.
5. Przepisy art. 15 ust. 1 i 3, art. 18 i art. 19 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony
osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie
swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne
rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn.
zm.) stosuje się w zakresie, w jakim nie naruszają obowiązku zachowania przez
doradcę podatkowego lub osoby, o których mowa w ust. 3, tajemnicy zawodowej,
o której mowa w ust. 1 i 3.
6. W przypadku danych osobowych pozyskanych przez doradcę podatkowego
albo osoby, o których mowa w ust. 3, w związku z wykonywaniem doradztwa
podatkowego nie stosuje się przepisu art. 21 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony
osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie
swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne
rozporządzenie o ochronie danych).
7. Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej, o której mowa w ust. 1 i 3, nie
ustaje, w przypadku gdy z żądaniem ujawnienia informacji uzyskanych przez doradcę
podatkowego albo osoby, o których mowa w ust. 3, w związku z wykonywaniem
doradztwa podatkowego występuje Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Art. 37a. 1. Doradca podatkowy przy wykonywaniu czynności zawodowych
korzysta z wolności słowa i pisma w granicach określonych przepisami prawa
i rzeczową potrzebą.
2. Nadużycie wolności, o której mowa w ust. 1, stanowiące ściganą z oskarżenia
prywatnego zniewagę lub zniesławienie strony lub jej pełnomocnika, świadka,
biegłego albo tłumacza podlega wyłącznie odpowiedzialności dyscyplinarnej.
Art. 41. 1. W postępowaniu przed organami administracji publicznej
w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji
administracyjnej związanej z tymi obowiązkami pełnomocnikiem podatnika, płatnika,
inkasenta oraz osób, o których mowa w art. 2 ust. 1a, może być również doradca
podatkowy.
2. Doradca podatkowy jest uprawniony do występowania w charakterze
pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień
i innych aktów administracyjnych dotyczących spraw, o których mowa w ust. 1.
3. Doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu
pełnomocnictwa.
4. Doradca podatkowy ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów
dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi
przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis doradcy podatkowego, datę
i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie – również godzinę dokonania
czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub
uszkodzenia) doradca podatkowy stwierdza to w poświadczeniu.
5. Doradca podatkowy może udzielić dalszego pełnomocnictwa (substytucji)
innemu doradcy podatkowemu, adwokatowi lub radcy prawnemu.

Art. 41a. 1. Wynagrodzenie za czynności doradcy podatkowego ustala umowa
z klientem.
2. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Doradców
Podatkowych, określi, w drodze rozporządzenia, wynagrodzenie za czynności doradcy
podatkowego w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień
i innych aktów administracyjnych w sprawach obowiązków podatkowych i celnych
oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami,
stanowiące podstawę do zasądzenia przez sąd kosztów zastępstwa prawnego, mając
na względzie rodzaj i zawiłość sprawy oraz wymagany nakład pracy doradcy
podatkowego.

Art. 41b. 1. Koszty pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego
z urzędu ponosi Skarb Państwa.
2. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Doradców
Podatkowych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ponoszenia
kosztów, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem sposobu ustalania tych kosztów,
wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalnego wynagrodzenia
doradcy podatkowego za udzieloną pomoc.
Art. 44. 1. Doradca podatkowy podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od
odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności,
o których mowa w art. 2 ust. 1.
2. Ubezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje także odpowiedzialność
podmiotów wymienionych w art. 43.
3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, ciąży na doradcach podatkowych
wykonujących zawód we własnym imieniu i na własny rachunek oraz w formie spółek
niemających osobowości prawnej. W przypadkach określonych w art. 27 ust. 1 pkt 2
lit. a obowiązek ten ciąży na podmiotach zatrudniających doradców podatkowych.

Art. 44a. W przypadku gdy warunki i zakres ubezpieczenia zawartego przez
wnioskodawcę lub usługodawcę, o których mowa w ustawie o uznawaniu
kwalifikacji, w państwie, w którym wykonywali czynności z zakresu doradztwa
podatkowego, nie odpowiadają warunkom i zakresowi ubezpieczenia określonym
w art. 44, osoby te są obowiązane zawrzeć umowę ubezpieczenia uzupełniającego.

Art. 44b. 1. W przypadku niedopełnienia obowiązku ubezpieczenia, o którym
mowa w art. 44 lub 44a, w okresie braku ochrony ubezpieczeniowej wynikającej z niedopełnienia tego obowiązku doradca podatkowy nie może wykonywać czynności doradztwa podatkowego, o których mowa w art. 2 ust. 1.
2. Podmioty wskazane w art. 3, art. 4 ust. 1 i art. 27 ust. 1 pkt 1a zatrudniające
doradców podatkowych, które nie dopełniły obowiązku ubezpieczenia, o którym
mowa w art. 44 ust. 3 zdanie drugie, w okresie braku ochrony ubezpieczeniowej
wynikającej z niedopełnienia tego obowiązku nie mogą wykonywać czynności
doradztwa podatkowego, o których mowa w art. 2 ust. 1.
Art. 51. 1. Do zadań Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych należy:
1) uchwalanie programu działania Krajowej Izby Doradców Podatkowych;
2) ustalenie liczby członków organów, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 25,
oraz wybór tych organów, z zastrzeżeniem ust. 3;
3) wybór przewodniczącego Krajowej Rady Doradców Podatkowych i Rzecznika
Dyscyplinarnego oraz jego zastępców w liczbie określonej przez Krajowy Zjazd
Doradców Podatkowych;
4) uchwalanie statutu Krajowej Izby Doradców Podatkowych;
5) ustalanie wysokości składek członkowskich;
6) uchwalanie zasad gospodarki finansowej;
7) rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań przedstawianych przez organy
Krajowej Izby Doradców Podatkowych oraz udzielanie absolutorium Krajowej
Radzie Doradców Podatkowych na wniosek Krajowej Komisji Rewizyjnej;
8) uchwalanie zasad etyki zawodowej, określających w szczególności:
a) podstawowe zasady obowiązujące doradcę podatkowego w związku
z wykonywaniem zawodu,
b) zasady i sposób prowadzenia reklamy usług doradztwa podatkowego,
c) zasady stałego podnoszenia kwalifikacji przez doradców podatkowych,
w szczególności przez osoby podejmujące wykonywanie zawodu doradcy
podatkowego po okresie niewykonywania zawodu przekraczającym 5
kolejnych lat,
d) zasady zachowania tajemnicy zawodowej,
e) zasady oceny prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa
w art. 31 ust. 1, z uwzględnieniem zasad ochrony konkurencji,
f) zasady oceny podejmowania zatrudnienia, o którym mowa w art. 31 ust. 1,
g) kryteria oceny niezależności i bezstronności wykonywania zawodu doradcy
podatkowego,
h) zasady zapobiegania konfliktom interesów,
i) zasady zapobiegania niedozwolonym relacjom między doradcami
podatkowymi a przedstawicielami władzy publicznej,
j) zasady relacji między doradcami podatkowymi oraz między doradcami
podatkowymi a organami samorządu zawodowego,
k) odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie zasad etyki zawodowej oraz
uchwał organów samorządu zawodowego;
9) tworzenie regionalnych oddziałów Krajowej Izby Doradców Podatkowych oraz
określanie ich organizacji i zakresu działania;
10) określanie zasad stałego podnoszenia kwalifikacji przez doradców podatkowych;
11) podejmowanie innych uchwał.
2. Krajowy Zjazd Doradców Podatkowych uchwala regulamin swojego
działania.
3. W przypadku utworzenia zamiejscowych oddziałów Sądu Dyscyplinarnego,
wyboru członków tego sądu dokonuje zgromadzenie regionalnego oddziału Krajowej
Izby Doradców Podatkowych.
Art. 64. 1. Doradcy podatkowi ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną:
1) za niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków zawodowych
określonych prawem;
2) za czyny sprzeczne z zasadami etyki zawodowej.
1a. Doradcy podatkowi ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną również za:
1) nieprzestrzeganie obowiązków, o których mowa w art. 7 ust. 7 i art. 30;
2) wykonywanie czynności doradztwa podatkowego z naruszeniem zasad
określonych w art. 31 ust. 1;
3) niedopełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa
w art. 44 ust. 1 i art. 44a, w zakresie i na warunkach określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 46;
4) wykonywanie czynności doradztwa podatkowego wbrew przepisom art. 44b
ust. 1.
1b. Doradcy podatkowi wchodzący w skład zarządów spółek, o których mowa
w art. 4 ust. 1 pkt 3, ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną również za:
1) nieprzestrzeganie obowiązków, o których mowa w art. 14 ust. 5;
2) naruszenie zasad, o których mowa w art. 38 ust. 3;
3) niedopełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa
w art. 44 ust. 3 zdanie drugie, w zakresie i na warunkach określonych
w przepisach wydanych na podstawie art. 46;
4) wykonywanie czynności doradztwa podatkowego wbrew przepisom art. 44b
ust. 2.
2. Karami dyscyplinarnymi są:
1) upomnienie;
2) nagana;
3) zawieszenie prawa wykonywania zawodu na okres od 6 miesięcy do lat 3;
4) pozbawienie prawa wykonywania zawodu.
3. Wymierzenie kary pozbawienia prawa wykonywania zawodu pociąga za sobą
skreślenie z listy doradców podatkowych.
Art. 84. 1. Osobom fizycznym, które do dnia wejścia w życie ustawy faktycznie
wykonywały, zgodnie z obowiązującymi przepisami, przez okres co najmniej
12 miesięcy poprzedzających dzień wejścia w życie ustawy choćby jedną z czynności,
o których mowa w art. 2 ust. 1, w formach określonych w art. 85 oraz spełniają
warunki, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 14, przysługuje prawo złożenia,
w okresie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, wniosku do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o dokonanie wpisu na listę doradców podatkowych, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Uprawnienie do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, przysługuje
osobom wymienionym w art. 85 pkt 3 lub 4, jeżeli do dnia wejścia w życie ustawy
wykonywały czynności wymienione w art. 2 ust. 1 przez okres co najmniej 3 lat.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać oświadczenie
o spełnieniu wymogów wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 13, dane określone w art. 7
ust. 3 oraz datę i miejsce wpisu do ewidencji działalności gospodarczej lub datę
rozpoczęcia zatrudnienia.
4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w okresie 3 miesięcy od
dnia otrzymania wniosku wydaje decyzję administracyjną o dokonaniu wpisu na listę
doradców podatkowych lub o odmowie jego dokonania.
5. Do dnia doręczenia decyzji określonej w ust. 4, osoby, o których mowa
w ust. 1 lub 2, mogą wykonywać dotychczasową działalność w zakresie doradztwa
podatkowego.