1. Ilekroć przepisy regulacyjne uzależniają nabycie prawa wykonywania
zawodu regulowanego albo działalności regulowanej od odbycia praktyki zawodowej
niezbędnej do uzyskania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu
regulowanego albo do podjęcia lub wykonywania działalności regulowanej,
odbywanej pod nadzorem, równolegle z kształceniem albo po uzyskaniu dokumentu
potwierdzającego jego ukończenie, zwanej dalej „praktyką zawodową”, uprawniony
organ, a w przypadku jego braku – właściwy organ, uznaje praktykę zawodową odbytą
w państwie członkowskim albo bierze pod uwagę praktykę zawodową odbytą
w państwie niebędącym państwem członkowskim.
2. W celu uznania praktyki zawodowej organy, o których mowa w ust. 1,
porównują zakres i okres praktyki zawodowej odbytej w państwie członkowskim albo
w państwie niebędącym państwem członkowskim z zakresem i okresem praktyki
zawodowej wymaganej w Rzeczypospolitej Polskiej i ustalają okres praktyki, który
podlega uznaniu.
3. Minister kierujący działem administracji rządowej właściwy w sprawach
uznawania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego albo do
podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej należących do danego
działu, dla których została przewidziana praktyka zawodowa, określi, w drodze
rozporządzenia, tryb uznawania tej praktyki odbytej w państwie członkowskim albo
w państwie niebędącym państwem członkowskim oraz jej maksymalny uznawany
okres, mając na uwadze zakres i okres praktyki zawodowej wymaganej
w Rzeczypospolitej Polskiej.