1. Kontrolerowi zatrudnionemu w Najwyższej Izbie Kontroli na
stanowisku określonym w art. 66a przez okres nie krótszy niż 5 lat może być
przyznany, co najwyżej dwukrotnie w okresie zatrudnienia w Najwyższej Izbie
Kontroli, płatny urlop dla poratowania zdrowia w wymiarze nieprzekraczającym
łącznie 12 miesięcy, z wynagrodzeniem obliczonym tak jak za urlop wypoczynkowy.
2. Urlopu, o którym mowa w ust. 1, udziela Prezes Najwyższej Izby Kontroli, na
wniosek kontrolera, umotywowany opinią o stanie zdrowia wydaną przez komisję
lekarską powołaną przez Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.
3. Nie można dopuścić do pracy kontrolera, który korzystał z urlopu dla
poratowania zdrowia, bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak
przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku.
4. Kontrolerowi, który spełnia warunki do uzyskania świadczenia
rehabilitacyjnego, przysługuje urlop dla poratowania zdrowia, na zasadach
określonych w ust. 1–3.