Art. 52. 1. Główny Lekarz Weterynarii w porozumieniu z Głównym Inspektorem Sanitarnym może opracować projekt programu monitorowania lub projekt skoordynowanego programu monitorowania, z których każdy obejmuje co najmniej jedną chorobę odzwierzęcą lub co najmniej jeden odzwierzęcy czynnik chorobotwórczy podlegające obowiązkowi monito- rowania. 2. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia:
1) w przypadku programu monitorowania co najmniej:
a) określenie populacji (gatunków) zwierząt lub etapów produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego,
b) charakter i rodzaj danych, które mają być zebrane w ramach programu monitorowania,
c) definicje przypadków,
d) rodzaje próbek pobieranych do badań laboratoryjnych i zasady ich pobierania i przekazywania do tych badań,
e) metody przeprowadzania badań laboratoryjnych,
f) zakres, sposób i terminy przekazywania informacji między organami Inspekcji Weterynaryjnej i Państwowej Inspekcji Sanitarnej;
2) w przypadku skoordynowanego programu monitorowania co najmniej:
a) cel programu,
b) okres realizacji programu,
c) obszar geograficzny lub region objęte programem,
d) choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze objęte monitorowaniem,
e) rodzaje próbek pobieranych do badań laboratoryjnych i wymagania, jakie powinny spełniać te próbki,
f) minimalną liczbę próbek pobieranych do badań laboratoryjnych,
g) metody przeprowadzania badań laboratoryjnych,
h) organy właściwe do realizacji programu i zadania tych organów,
i) źródła finansowania realizacji programu,
j) szacunkowe koszty realizacji programu i sposób ich finansowania,
k) sposób i termin przedstawienia sprawozdania z realizacji programu. 3. Główny Lekarz Weterynarii i Główny Inspektor Sanitarny po ustanowieniu przez Komisję Europejską programu monitorowania lub skoordynowanego programu monitorowania zapewniają ich realizację. 4. Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej informacje o wynikach realizacji programu, o którym mowa w ust. 3.