1. Kalkulacja szczegółowa ceny jednostkowej polega na określeniu wartości poszczególnych jednostkowych na- kładów rzeczowych (kosztów bezpośrednich) oraz doliczeniu narzutów kosztów pośrednich i zysku, według wzoru: Cj = ∑ (n × c) + Kpj + Zj w którym poszczególne symbole oznaczają: Cj – cenę jednostkową roboty podstawowej; n – jednostkowe nakłady rzeczowe: robocizny – nr, materiałów – nm, pracy sprzętu – ns; c – cenę czynników produkcji: robocizny – Cr, ceny materiałów – Cm, ceny pracy sprzętu – Cs; n × c – koszty bezpośrednie jednostki przedmiarowej robót, według wzoru: n × c = (∑ nr × Cr + ∑ nm × Cm + ∑ ns × Cs); Kpj – koszty pośrednie na jednostkę przedmiarową robót; Zj – zysk kalkulacyjny na jednostkę przedmiarową robót. 2. Koszty pośrednie na jednostkę przedmiarową robót ustala się za pomocą wskaźnika narzutu kosztów pośrednich, według wzoru: Wkp × (R j + Sj ) K pj = 100% w którym poszczególne symbole oznaczają: Kpj – koszty pośrednie na jednostkę przedmiarową robót; Wkp – wskaźnik narzutu kosztów pośrednich w %; Rj – koszt robocizny na jednostkę przedmiarową robót; Sj – koszt pracy sprzętu na jednostkę przedmiarową robót. Dziennik Ustaw –3– Poz. 2458 3. Zysk kalkulacyjny na jednostkę przedmiarową robót oblicza się jako iloczyn wskaźnika narzutu zysku i podstawy jego naliczania.