1. Dla każdego zapisanego nośnika sporządza się metrykę identyfikacyjną, zwaną dalej „metryką”. 2. Metryka zawiera co najmniej następujące dane:
1) wskazanie osoby sporządzającej metrykę;
2) datę sporządzenia metryki;
3) numer metryki;
4) oznaczenie kontroli celno-skarbowej;
5) rodzaj i oznaczenie nośnika;
6) rodzaj utrwalonej czynności, a także czas i miejsce jej przeprowadzenia;
7) wskazanie urządzenia użytego do utrwalenia czynności lub do skopiowania zapisu;
8) dane dotyczące zapisu;
9) sumy kontrolne;
10) podpis osoby sporządzającej metrykę. 3. Wzór metryki określa załącznik do rozporządzenia. 4. Metrykę opatruje się numerem nadanym zgodnie z kolejnością wykonywania zapisów i ich kopii w toku danej kon- troli celno-skarbowej.  Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 1457 5. Numer metryki i oznaczenie kontroli celno-skarbowej umieszcza się na powierzchni przeznaczonej do opisywania zapisanego nośnika, o ile nośnik ją posiada. 6. Metrykę sporządza się w oryginale i kopiach. 7. Oryginał metryki przechowuje się w aktach kontroli celno-skarbowej. 8. Kopię metryki przechowuje się wraz z zapisanym nośnikiem w tym samym opakowaniu. 9. Do oryginału i kopii metryki może być dołączony wydruk zawierający sumę kontrolną każdego dokumentu elektro- nicznego wchodzącego w skład zapisu, zastępujący oznaczenie tej sumy w metryce. Adnotację o dołączeniu wydruku umieszcza się w polu „Sumy kontrolne” metryki. 10. Jeżeli w toku kontroli celno-skarbowej sporządzono więcej niż trzy metryki, do akt kontroli celno-skarbowej dołą- cza się wykaz metryk wskazujący w szczególności numer każdej metryki, datę sporządzenia, rodzaj i oznaczenie zapisane- go nośnika, rodzaj utrwalonej czynności i numer karty w aktach kontroli celno-skarbowej, na której znajduje się metryka.