§ 1. W razie umorzenia śledztwa prokurator wydaje postanowienie co
do dowodów rzeczowych stosownie do przepisów art. 230–233.
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie
podejrzanemu, pokrzywdzonemu i osobie, od której przedmioty te odebrano lub która
zgłosiła do nich roszczenie.
§ 3. Po uprawomocnieniu się postanowienia o umorzeniu śledztwa prokurator, w
razie istnienia podstaw określonych w art. 45a Kodeksu karnego lub w art. 43 § 1 i 2,
art. 43a oraz art. 47 § 4 Kodeksu karnego skarbowego, występuje do sądu z wnioskiem
o orzeczenie przepadku. Z takim wnioskiem prokurator może wystąpić również w
wypadku umorzenia postępowania wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa,
przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, o ile przepis przewiduje
orzeczenie przepadku.