1. Zatrzymanie żołnierza w przypadkach, o których mowa w art. 17
ust. 1 pkt 4, może nastąpić, gdy zastosowanie innych środków jest nieskuteczne.
2. Żołnierzowi zatrzymanemu w przypadkach, o których mowa w art. 17 ust. 1
pkt 4, przysługują uprawnienia przewidziane w przepisach o postępowaniu karnym
dla osób zatrzymanych w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych,
a na Żandarmerii Wojskowej ciążą obowiązki wynikające z tych przepisów.
3. Osoba zatrzymana w przypadkach, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 i 4,
może być okazywana, fotografowana i poddawana badaniom daktyloskopijnym, gdy
jej tożsamości nie można ustalić w inny sposób.
4. Żołnierza zatrzymanego w przypadkach, o których mowa w art. 17 ust. 1
pkt 4, osadza się w izbie zatrzymań.
5. Osobie zatrzymanej w przypadkach, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 i 4,
albo osadzonej w przypadku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6, w razie
uzasadnionej potrzeby należy niezwłocznie udzielić niezbędnej pomocy medycznej.
6. W wypadku niewątpliwie niesłusznego zatrzymania w przypadkach,
o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4, osobie, której ono dotyczyło, przysługuje
odszkodowanie i zadośćuczynienie, na zasadach i w trybie określonym w przepisach
o postępowaniu karnym.
7. Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, sposób udzielania pomocy
medycznej, o której mowa w ust. 5, w szczególności szczegółowe przypadki udzielania pomocy medycznej, osoby jej udzielające, miejsce udzielania oraz sposób
odpłatności za udzielenie tej pomocy.