1. Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, kwoty pozycji
uzupełniających środków własnych uwzględniane przy określaniu środków własnych
zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji, uwzględniając art. 62–67 rozporządzenia
delegowanego Komisji (UE) 2015/35.
2. Kwota każdej pozycji uzupełniających środków własnych odzwierciedla
zdolność do pokrycia strat w ramach danej pozycji. Jeżeli dana pozycja
uzupełniających środków własnych posiada stałą wartość nominalną, kwota tej
pozycji odpowiada jej wartości nominalnej, pod warunkiem posiadania pełnej
zdolności do pokrycia strat.
3. Kwotę pozycji uzupełniających środków własnych ustala się w oparciu
o ostrożne i realistyczne założenia.
4. Organ nadzoru, w drodze decyzji, zatwierdza dla poszczególnych pozycji
uzupełniających środków własnych:
1) kwotę pieniężną albo
2) metodę stosowaną do wyznaczania kwoty pieniężnej, przy czym zgoda organu
nadzoru na kwotę wyznaczoną zgodnie z tą metodą jest udzielana na czas
określony.
5. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 4, organ nadzoru ocenia:
1) status danych kontrahentów pod względem ich możliwości płatności i gotowości
do płatności;
2) możliwość uzyskania środków, przy uwzględnieniu formy prawnej danej
pozycji, oraz warunków, które stanowią przeszkodę dla skuteczności opłacenia
lub wezwania do opłacenia danej pozycji;
3) informacje o wynikach wcześniejszych wezwań, których zakład ubezpieczeń lub
zakład reasekuracji dokonał w odniesieniu do tego rodzaju uzupełniających
środków własnych, w zakresie, w jakim informacje te mogą zostać wiarygodnie
wykorzystane w celu oceny spodziewanych rezultatów przyszłych wezwań.
6. Organ nadzoru może uchylić decyzję, o której mowa w ust. 4, w przypadku
zmian okoliczności faktycznych skutkujących niezasadnością uznawania danej kwoty
lub metody.