1. Państwo uznaje prawo Kościoła do nauczania religii oraz
religijnego wychowania dzieci i młodzieży, zgodnie z wyborem dokonanym przez
rodziców lub prawnych opiekunów.
2. Dzieci i młodzież szkolna, młodzież pracująca i osoby dorosłe korzystają
z nauczania religii – zgodnie z programem ustalonym przez władzę kościelną.
3. Nauczanie religii, jako wewnętrzna sprawa Kościoła, jest organizowane
przez parafie i domy zakonne pod zwierzchnictwem biskupa diecezjalnego.