1. Podmiotami dopuszczającymi się prześladowań, o których mowa
w art. 13, lub wyrządzającymi poważną krzywdę, o której mowa w art. 15, mogą być:
1) organy władzy publicznej kraju pochodzenia;
2) ugrupowania lub organizacje kontrolujące kraj pochodzenia lub znaczną część
jego terytorium;
3) podmioty inne niż określone w pkt 1 i 2, w przypadku gdy podmioty,
o których mowa w pkt 1 i 2, w tym organizacje międzynarodowe, nie mogą
lub nie chcą zapewnić ochrony przed prześladowaniem lub ryzykiem
doznania poważnej krzywdy.
2. Ochronę przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej
krzywdy uważa się za zapewnioną, jeżeli jest udzielana w sposób skuteczny
i trwały, a w szczególności gdy podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w tym
organizacje międzynarodowe, chcą i są w stanie zapobiegać prześladowaniom lub
poważnej krzywdzie, w szczególności przez zapewnienie skutecznego systemu
prawnego w zakresie rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania czynów
stanowiących prześladowania lub poważną krzywdę oraz ścigania i karania za takie
czyny, i gdy zapewniają osobom prześladowanym lub doznającym poważnej
krzywdy dostęp do takiej ochrony.