§ 1. Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród prokuratorów,
sędziów, adwokatów i radców prawnych także na etapie postępowania
dyscyplinarnego prowadzonego przez rzecznika dyscyplinarnego.
§ 2. Ustanowienie lub zmiana obrońcy nie może stać się przyczyną
przerwania lub odroczenia rozprawy.
§ 3. Jeżeli obwiniony nie może brać udziału w postępowaniu przed sądem
dyscyplinarnym z powodu choroby, przewodniczący sądu dyscyplinarnego albo
sąd dyscyplinarny wyznacza, na uzasadniony wniosek obwinionego, obrońcę
z urzędu spośród adwokatów lub radców prawnych. We wniosku obwiniony jest
obowiązany wykazać, w szczególności poprzez złożenie zaświadczenia
wystawionego przez lekarza sądowego, że jego stan zdrowia uniemożliwia mu
udział w postępowaniu dyscyplinarnym.
§ 4. W wyjątkowych przypadkach, gdy z okoliczności wynika, że niezłożenie
wniosku, o którym mowa w § 3, nastąpiło z przyczyn niezależnych od
obwinionego, obrońcę z urzędu można wyznaczyć bez wniosku obwinionego.
§ 5. Po ustaniu niemożności wzięcia udziału w postępowaniu dyscyplinarnym
przez obwinionego, przewodniczący sądu dyscyplinarnego albo sąd dyscyplinarny
zwalnia obrońcę z jego obowiązków, chyba że ujawniły się inne okoliczności
uzasadniające udział obrońcy w postępowaniu.