1. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się albo wszczęte umarza, gdy:
1) czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia czynu;
2) czynu nie popełniono albo czyn nie zawiera znamion czynu, za który funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscy- plinarną;
3) sprawca czynu nie podlega orzecznictwu dyscyplinarnemu;
4) sprawca czynu zmarł;
5) nastąpiło przedawnienie, o którym mowa w art. 147 ustawy;
6) postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie ukończone lub toczy się. 2. Postępowania dyscyplinarnego można nie wszczynać, a wszczęte można umorzyć, gdy okoliczności popełnionego czynu nie budzą wątpliwości, a naruszenie dyscypliny służbowej jest znikome. 3. Postanowienie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego wydaje przełożony. Na postanowienie przysługuje za- żalenie. Przepisy § 32, § 34 i § 36 stosuje się odpowiednio. 4. W przypadku gdy wina funkcjonariusza oraz okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości i nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary surowszej niż nagana z ostrzeżeniem, funkcjonariusz może wyrazić pisemną zgodę na dobro- wolne poddanie się takiej karze dyscyplinarnej.