Art. 10

1. W przypadku gdy:
1) podmiot, o którym mowa w art. 8 ust. 1:
a) zmieni nazwę lub zostanie przekształcony, kontynuując notowania miedzi, srebra, gazu ziemnego lub ropy naftowej – podstawę obliczenia średniej arytmetycznej dziennych notowań miedzi, srebra, gazu ziemnego lub ropy naftowej stanowią notowania prowadzone przez podmiot pod zmienioną nazwą lub przez podmiot w nowej formie prawnej,
b) zostanie przejęty, kontynuując notowania miedzi, srebra, gazu ziemnego lub ropy naftowej – podstawę obliczenia średniej arytmetycznej dziennych notowań miedzi, srebra, gazu ziemnego lub ropy naftowej stanowią notowania prowadzone przez następcę prawnego;
2) zmianie ulegnie nazwa notowania, o którym mowa w art. 8 – podstawę obliczenia średniej arytmetycznej dziennych notowań miedzi, srebra, gazu ziemnego lub ropy naftowej stanowią notowania pod zmienioną nazwą. 1a. W przypadku, gdy podmiot, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, zakończy działalność dotyczącą notowań srebra – podstawę obliczenia średniej arytmetycznej dziennych notowań srebra stanowią notowania srebra ustalone na giełdzie w Nowym Jorku (Comex Silver Futures-Settlement Price). 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w przypadkach, o których mowa w ust. 1, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, aktualną nazwę podmiotu lub nazwę notowania.

Art. 10a. 1. Podatnik jest uprawniony do odliczenia od podatku skumulowanej straty podatkowej (straty), za którą uznaje się sumę strat w podatku dochodowym od osób prawnych lub sumę strat w podatku dochodowym od osób fizycznych, obliczonych zgodnie z ust. 2 lub 3, które z uwagi na upływ 5-letniego okresu nie zostały odliczone od podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych – w wysokości 19 % tej straty. 2. Podatnik dokonujący wydobycia gazu ziemnego lub ropy naftowej oblicza stratę, o której mowa w ust. 1, na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych. Jeżeli określenie wysokości straty w ten sposób nie jest możliwe, podatnik określa stratę w części dotyczącej wydobycia gazu ziemnego lub ropy naftowej w takiej proporcji, w jakiej pozostają przychody uzyskane w roku podatkowym z tytułu wydobycia gazu ziemnego lub ropy naftowej do ogólnej kwoty przychodów tego podatnika, określonych na podstawie przepisów o podatku dochodowym, uzyskanych w tym roku podatkowym. 3. Podatnik dokonujący wydobycia miedzi oraz srebra może odliczyć stratę, o której mowa w ust. 1, pod warunkiem prowadzenia ksiąg rachunkowych w sposób zapewniający określenie wysokości straty dotyczącej działalności w zakresie wydobycia miedzi i srebra. W takim przypadku stratę określa się na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych, a jeżeli określenie wysokości straty w ten sposób nie jest możliwe, podatnik określa stratę w części dotyczącej wydobycia miedzi oraz srebra w takiej proporcji, w jakiej pozostają przychody uzyskane w roku podatkowym z tytułu wydobycia miedzi oraz srebra do ogólnej kwoty przychodów danego podatnika, określonych na podstawie przepisów o podatku dochodowym, uzyskanych w tym roku podatkowym. W przypadku gdy relacja straty w części dotyczącej wydobycia miedzi oraz srebra, obliczonej w sposób określony w zdaniu drugim, i straty dotyczącej całej działalności podatnika przekracza 98 %, podatnik ma prawo wykazać stratę w wysokości 100 %. 4. W przypadku prowadzenia działalności w zakresie wydobycia miedzi, srebra, gazu ziemnego lub ropy naftowej w formie spółki cywilnej, spółki jawnej lub spółki komandytowej za skumulowaną stratę, o której mowa w ust. 1, uznaje się sumę strat w podatku dochodowym od osób fizycznych, które z uwagi na upływ 5-letniego okresu nie zostały odliczone przez wspólników spółki. W takim przypadku każdy ze wspólników jest obowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych w sposób zapewniający określenie wysokości straty dotyczącej działalności wydobywczej. Przepis ust. 2 lub 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 10b. 1. Podatnik dokonujący wydobycia miedzi oraz srebra jest uprawniony do odliczenia od podatku 40 % kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych. 2. Przez kwalifikowane nakłady inwestycyjne rozumie się bezpośrednio związane z przedsięwzięciami inwestycyjnymi nakłady wynikające z otrzymanej faktury, otrzymanego rachunku albo innego dowodu księgowego w przypadku braku faktury albo rachunku, poniesione na:
1) nabycie, wytworzenie lub ulepszenie środka trwałego w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym,
2) nabycie lub wytworzenie wartości niematerialnych i prawnych w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym,
3) utrzymanie środka trwałego w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, które nie mogą być rozpoznane jako nakłady poniesione na jego ulepszenie
– z wyjątkiem rezerw, biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, odsetek oraz kar umownych. 3. Przez przedsięwzięcia inwestycyjne rozumie się przedsięwzięcia w zakresie:
1) poszukiwania lub rozpoznawania złóż zawierających miedź oraz srebro,
2) wydobywania miedzi oraz srebra,
3) składowania odpadów wydobywczych powstałych w związku z poszukiwaniem lub rozpoznawaniem złóż zawierających miedź oraz srebro lub wydobywaniem miedzi oraz srebra, w tym odpadów powstałych w procesie produkcji koncentratów,
4) zakończenia działalności w zakresie wydobycia miedzi oraz srebra,
5) ochrony środowiska w związku z realizacją przedsięwzięć wymienionych w pkt 1–4
– których wykaz rodzajów jest określony w załączniku do ustawy. 4. Kwalifikowane nakłady inwestycyjne odlicza się zgodnie z porządkiem chronologicznym ich poniesienia. Podatnik może dokonać odliczenia za dany miesięczny okres rozliczeniowy w odniesieniu do kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych poniesionych do końca tego okresu rozliczeniowego. Za dzień poniesienia kwalifikowanego nakładu inwestycyjnego uznaje się dzień, na który ujęto w księgach rachunkowych ten nakład inwestycyjny. 5. Nierozliczone w ramach przysługującego odliczenia, o którym mowa w ust. 1, kwalifikowane nakłady inwestycyjne poniesione w okresach rozliczeniowych poprzedzających okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 4, lub w tym okresie rozliczeniowym mogą być rozliczone za kolejne miesięczne okresy rozliczeniowe, jednak niedłużej niż w ciągu 15 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym te nakłady zostały poniesione. 6. Wysokość odliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 30 % podatku obliczonego za dany miesięczny okres rozliczeniowy zgodnie z art. 7 ust. 1. 7. W przypadku gdy za dany miesięczny okres rozliczeniowy podatnik dokonuje odliczenia, o którym mowa w art. 10a ust. 1, limit odliczenia, o którym mowa w ust. 6, jest obliczany od podatku przed pomniejszeniem go o odliczenie, o którym mowa w art. 10a ust. 1. 8. W przypadku gdy w okresie 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym poniesione kwalifikowane nakłady inwestycyjne zostały odliczone od podatku, zobowiązanie z tytułu kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych zostało:
1) umorzone albo odpisane jako przedawnione lub
2) pokryte ze środków pochodzących z bezzwrotnego wsparcia lub zwrócone w jakiejkolwiek innej formie, w tym w drodze odszkodowania otrzymanego z tytułu szkody związanej z przedmiotem nakładu
– podatnik traci prawo do odliczenia z tego tytułu i jest obowiązany do zwiększenia podatku o dokonane odliczenie z tego tytułu za miesięczny okres rozliczeniowy, w którym to umorzenie, przedawnienie, wsparcie lub ten zwrot nastąpiły. 9. W przypadku gdy w okresie 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały poniesione kwalifikowane nakłady inwestycyjne, podatnik dokona zbycia środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, których dotyczą te nakłady, lub odda je do używania innemu podmiotowi, podatnik traci prawo do odliczenia tych kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych. W takim przypadku utrata prawa do odliczenia następuje w miesiącu wystąpienia tego zdarzenia, a uprzednio dokonane odliczenie zwiększa podatek do zapłaty za miesięczny okres rozliczeniowy, w którym wystąpiły zdarzenia skutkujące utratą prawa do tego odliczenia. 10. Podatnik jest obowiązany prowadzić księgi rachunkowe zgodnie z odrębnymi przepisami, w taki sposób, aby możliwe było ustalenie kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych, przysługujących odliczeń oraz dokonanych odliczeń z tego tytułu, a także odliczeń zwiększających podatek, o których mowa w ust. 8 i 9. 11. W księgach rachunkowych podatnik jest obowiązany wyodrębnić w szczególności:
1) rodzaj przedsięwzięcia inwestycyjnego zgodnie z wykazem określonym w załączniku do ustawy oraz poszczególne kwalifikowane nakłady inwestycyjne;
2) łączną wysokość kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych poniesionych w danym miesięcznym okresie rozliczeniowym oraz wysokość przysługującego z tego tytułu odliczenia;
3) wysokość odliczenia z tytułu kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych dokonanego za miesięczny okres rozliczeniowy;
4) określoną narastająco na koniec każdego kolejnego miesięcznego okresu rozliczeniowego sumę kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych, sumę przysługujących odliczeń oraz sumę dokonanych odliczeń z tego tytułu, a także sumę uprzednio dokonanych odliczeń zwiększających podatek, o których mowa w ust. 8 i 9. 12. Podatnik przechowuje księgi rachunkowe i związane z ich prowadzeniem dokumenty przez okres 15 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym poniesione kwalifikowane nakłady inwestycyjne zostały odliczone od podatku.

Art. 10c. 1. Prawo do odliczenia od podatku w wysokości określonej w art. 10b ust. 1 w odniesieniu do kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych poniesionych do dnia poprzedzającego dzień, w którym po raz pierwszy powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności, o której mowa w art. 5 ust. 1 lub 2, przysługuje również podmiotowi niebędącemu podatnikiem, któremu zostały udzielone koncesje na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż zawierających miedź oraz srebro lub koncesje na wydobycie miedzi oraz srebra, ale który w związku z tymi koncesjami jeszcze nie wydobywa miedzi oraz srebra. 2. W przypadku podmiotu, o którym mowa w ust. 1, wysokość przysługującego odliczenia, o którym mowa w art. 10b ust. 1, jest sumowana narastająco do dnia poprzedzającego dzień powstania obowiązku podatkowego z tytułu czynności, o której mowa w art. 5 ust. 1 lub 2, a następnie rozliczana za miesięczne okresy rozliczeniowe zgodnie z ust. 3–5. 3. Kwalifikowane nakłady inwestycyjne poniesione do dnia poprzedzającego dzień powstania obowiązku podatkowego z tytułu czynności, o której mowa w art. 5 ust. 1 lub 2, mogą być rozliczone w ramach przysługującego odliczenia, o którym mowa w art. 10b ust. 1, za miesięczny okres rozliczeniowy, w którym podmiot, o którym mowa w ust. 1, stał się podatnikiem z tytułu czynności, o której mowa w art. 5 ust. 1 lub 2. 4. Nierozliczone w rozliczeniu za miesięczny okres rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 3, kwalifikowane nakłady inwestycyjne poniesione przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, mogą być rozliczone za kolejne miesięczne okresy rozliczeniowe, jednak niedłużej niż w ciągu 15 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym podmiot ten stał się podatnikiem z tytułu czynności, o której mowa w art. 5 ust. 1 lub 2. 5. W przypadku gdy po upływie 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały poniesione kwalifikowane nakłady inwestycyjne, podmiot, o którym mowa w ust. 1, dokona zbycia środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, których dotyczą te nakłady, lub odda je do używania innemu podmiotowi, podmiot, o którym mowa w ust. 1, zachowuje prawo do odliczenia tych kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych. Przysługujące odliczenie kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych następuje zgodnie z ust. 3 i 4. 6. W przypadku podmiotu, o którym mowa w ust. 1, obowiązek przechowywania ksiąg rachunkowych i związanych z ich prowadzeniem dokumentów trwa do dnia poprzedzającego dzień powstania obowiązku podatkowego z tytułu czynności, o której mowa w art. 5 ust. 1 lub 2. Po tym dniu do przechowywania tych dokumentacji ma zastosowanie termin określony w art. 10b ust. 12. 7. W przypadku całkowitej rezygnacji z prowadzenia przedsięwzięć inwestycyjnych przed dniem powstania obowiązku podatkowego z tytułu czynności, o której mowa w art. 5 ust. 1 lub 2, ustaje obowiązek przechowywania ksiąg rachunkowych w zakresie, o którym mowa w art. 10b ust. 10 i 11, i związanych z ich prowadzeniem dokumentów przez podmiot, o którym mowa w ust. 1. 8. W przypadku rezygnacji, o której mowa w ust. 7, podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego oświadczenie o tej rezygnacji, które powinno zawierać:
1) nazwę albo imię i nazwisko oraz adres siedziby albo zamieszkania, a także numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu;
2) wskazanie łącznej wysokości poniesionych kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych i łącznej wysokości kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych, które przysługiwałyby do odliczenia zgodnie z art. 10b ust. 1, gdyby podmiot nie podjął decyzji o całkowitej rezygnacji z prowadzenia przedsięwzięć inwestycyjnych;
3) wskazanie daty i miejsca złożenia oświadczenia;
4) czytelny podpis składającego oświadczenie. 9. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany, bez wezwania, składać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego informację o wysokości kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych za rok kalendarzowy w terminie do 25 stycznia roku następującego po tym roku kalendarzowym. W przypadku gdy w ciągu roku kalendarzowego podmiot, o którym mowa w ust. 1, stał się podatnikiem z tytułu czynności, o której mowa w art. 5 ust. 1 lub 2, informację o wysokości kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych za okres od początku tego roku do dnia poprzedzającego dzień, w którym stał się podatnikiem, podmiot ten składa w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym stał się podatnikiem. 10. Informacja, o której mowa w ust. 9, zawiera dane o przedsięwzięciach inwestycyjnych, kwalifikowanych nakładach inwestycyjnych i przysługujących z tego tytułu odliczeniach oraz dane podmiotu, o którym mowa w ust. 1. 11. Informację, o której mowa w ust. 9, składa się za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 12. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej udzielone na podstawie przepisów działu III rozdziału 9a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.2)) obejmuje również upoważnienie do podpisywania informacji, o której mowa w ust. 9. 13. Do korekty informacji, o której mowa w ust. 9, stosuje się odpowiednio przepisy działu III rozdziału 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. 14. W zakresie nieuregulowanym w ust. 1–13 stosuje się odpowiednio przepisy art. 10b ust. 2, 3, 6 i 8–11. 15. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) szczegółowy zakres danych, jakie powinna zawierać informacja, o której mowa w ust. 9, wraz z niezbędnymi pouczeniami,
2) sposób przesyłania informacji, o której mowa w ust. 9, za pomocą środków komunikacji elektronicznej,
3) rodzaje podpisu elektronicznego, którymi powinna być opatrzona informacja, o której mowa w ust. 9
– uwzględniając możliwość monitorowania poniesionych przez podmiot kwalifikowanych nakładów inwestycyjnych i przysługujących z tego tytułu odliczeń, potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w informacji oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem, a także wymagania dla poszczególnych rodzajów podpisu elektronicznego.
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2025 r. poz. 497, 621, 622, 769, 820, 1203, 1235, 1414, 1417, 1669, 1804 i 1863 oraz z 2026 r. poz. 252 i 347. DZIAŁ IV Właściwość organów podatkowych oraz rejestr podatników Rozdział 1 Właściwość organów podatkowych