§ 1. Areszt wykonywa się przez osadzenie dłużnika w pomieszczeniu
na ten cel przeznaczonym, oddzielnie od osób pozbawionych wolności w trybie
postępowania karnego i administracyjnego. Dłużnik powinien jednak podczas
przebywania w areszcie być według możności zatrudniony zarobkowo w granicach
jego zdolności. Z zarobku jego pokrywa się przede wszystkim koszty wykonania
aresztu.
§ 2. Polecenie osadzenia dłużnika w areszcie sąd kieruje do komornika miejsca
pobytu dłużnika. Jeżeli dłużnik nie przebywa w okręgu sądu, który wymierzył
grzywnę z zamianą na areszt, sąd może zwrócić się o wykonanie aresztu do sądu
rejonowego, w którego okręgu dłużnik przebywa.
§ 3. Koszty wykonania aresztu powinny być pokryte z zarobków dłużnika.
Wierzyciel obowiązany jest złożyć z góry komornikowi sumę potrzebną na
sprowadzenie dłużnika do miejsca osadzenia i na wyżywienie go przez czas trwania
przymusu; nie dotyczy to wypadku, gdy wierzyciel korzysta ze zwolnienia od kosztów
sądowych.