§ 1. Zobowiązanemu albo domownikowi razem z nim mieszkającemu
służy prawo zwykłego używania zajętej ruchomości, pozostawionej pod ich dozorem, byleby przez to ruchomość nie straciła na wartości. To samo stosuje się, gdy ruchomość zobowiązanego zajęto u innej osoby i pozostawiono pod jej dozorem,
jeżeli osoba ta była uprawniona do używania tej ruchomości.
§ 2. W innych przypadkach dozorca nie ma prawa używania zajętej ruchomości,
chyba że jej używanie jest konieczne dla utrzymania jej wartości. W razie używania
przez dozorcę zajętego inwentarza żywego, wartość uzyskiwanych pożytków podlega
zaliczeniu na koszty dozoru.