Postanowienie SN z 2 czerwca 2015, sygn. V KK 30/15
Data orzeczenia
2 czerwca 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Henryk Gradzik
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
POSTANOWIENIE
Dnia 2 czerwca 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Gradzik
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 2 czerwca 2015 r.,
sprawy M. B.
skazanego z art. 280§2 kk w zw. z art. 64§2 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 24 września 2014 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w J.
z dnia 2 czerwca 2014 r.
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu
adwokata P. H. Kancelaria Adwokacka kwotę 738 (siedemset
trzydzieści osiem) zł, w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za
sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego;
3. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 2 czerwca 2014 r., M. B. został skazany
za zbrodnię rozboju kwalifikowaną z art. 280 § 2 k.k., popełnioną w warunkach
powrotu do przestępstwa określonych w zw. z art. 64 § 2 k.k., na karę 3 lat i 6
2
miesięcy pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd Apelacyjny
utrzymał w mocy to orzeczenie.
Obrońca skazanego wywiódł kasację podnosząc zarzuty rażącego
naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść
prawomocnego wyroku:
1. art. 433 § 2 k.p.k. wskutek lakonicznego, a więc w sposób odbiegający od
rzetelnej oceny, odniesienia się przez Sąd ad quem do zarzutu błędu w ustaleniach
faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku Sądu I instancji, a który polegał na
przyjęciu, iż M. B. dopuścił się przypisanego mu czynu, podczas gdy pominięta
została ocena potwierdzonego przez pokrzywdzonych faktu czynnego udziału w
zdarzeniu innych, nieustalonych osób i związanych z tymże udziałem roszczeń K.
F. wobec pokrzywdzonych;
2. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 455 k.p.k. wskutek
nieodniesienia się do zarzutu apelacyjnego obrazy przepisu prawa materialnego, tj.
art. 280 § 2 k.k. w aspekcie niesprawczych postaci zjawiskowych przestępstwa
rozboju, w świetle faktu czynnego udziału w zdarzeniu innych, nieustalonych
mężczyzn i związanych z tymże udziałem roszczeń K. F. wobec pokrzywdzonych;
3. art. 440 k.p.k. wskutek nierozpoznania sprawy w szerszych granicach niż
zakreślone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, szczególnie w zakresie
mogących mieć zastosowanie wobec oskarżonego M. B. niesprawczych postaci
zjawiskowych przestępstwa rozboju, co w konsekwencji doprowadziło do
utrzymania orzeczenia Sądu I instancji w mocy, co z kolei jest niewątpliwie rażąco
niesprawiedliwe;
W kasacji skarżący zamieścił także zarzut rażącej niewspółmierności kary,
co ma wynikać „ze sformułowanych wyżej zarzutów rażącej obrazy prawa
procesowego”.
W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej złożył wniosek
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3
Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego M. B. okazała się bezzasadna
w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Zarzut pierwszy, wskazujący na nierzetelne odniesienie przez Sąd
odwoławczy do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych co do przebiegu zdarzenia
jest nieprawdziwy. Wbrew twierdzeniu skarżącego kontrola instancyjna ustaleń
faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w wyroku Sądu pierwszej
instancji została przeprowadzona w sposób wszechstronny i wnikliwy. Świadczy o
tym treść uzasadnienia skarżonego wyroku. W kasacji obrońca przeciwstawia
ustalonemu obrazowi zdarzenia wyjaśnienia oskarżonego, który nie przyznawał się
do winy w toku całego postępowania, ale pomija, że przy podejmowaniu orzeczenia
w tym względzie Sąd meriti musiał brać pod uwagę całokształt okoliczności
ujawnionych w toku rozprawy, a więc także tych, które wynikały z dowodów
obciążających oskarżonego (art. 410 k.p.k.). Wiarygodność tych dowodów została
oceniona przez Sąd Rejonowy, a ustalenia faktyczne oparte na tej ocenie
akceptował Sąd odwoławczy, odrzucając zarzut błędu zawarty w apelacji.
Podnosząc zarzut nierzetelnej kontroli instancyjnej zarzutu błędu w ustaleniach
faktycznych, skarżący nie wsparł go żadną argumentacją, poza wskazaniem na
wyjaśnienia M. B., które zostały uznane przez Sądy orzekające za niewiarygodne.
Zarzut kasacji, jako w gruncie rzeczy gołosłowny, jawi się więc jako całkowicie
nietrafny.
Zarzuty pod pkt 2 i 3 są wręcz niezrozumiałe. Formułując je obrońca
upatrywał w stanie faktycznym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, możliwości
przypisania oskarżonemu „niesprawczych postaci zjawiskowych przestępstwa
rozboju”, a w niezastosowaniu takiej kwalifikacji przez Sąd Apelacyjny dostrzegał
obrazę przepisów procesowych wymienionych w zarzutach. Trzeba w związku z
tym zauważyć, że w apelacji skarżący nie podnosił zarzutu, w którym wytykałby
odstąpienie przez Sąd Rejonowy od przypisania oskarżonemu którejś z
niesprawczych form popełnienia przestępstwa. W tej sytuacji Sąd odwoławczy nie
miał obowiązku rozstrzygać podnoszonej dopiero obecnie kwestii, chyba że z
urzędu dostrzegł potrzebę orzekania na korzyść oskarżonego przez stosowną
zmianę kwalifikacji prawnej czynu, niezależnie od zakresu zaskarżenia. W zarzucie
kasacyjnym, nawiązując ogólnie do form niesprawczych skarżący nie podaje, o
4
którą z nich chodzi. Stawiany zarzut nie ma więc żadnego rzeczowego
uzasadnienia. Tymczasem z treści prawomocnego wyroku i jego motywów wynika,
że przypisano oskarżonemu współsprawstwo w popełnieniu rozboju, co wyraża się
w sformułowaniu o popełnieniu czynu „wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi
nieustalonymi mężczyznami”. Ustalenie to znajduje wsparcie we wszystkich innych
szczegółowych ustaleniach sądu meriti, które odtwarzają przebieg zdarzenia. Jeśli
nadto zważyć, że autor kasacji nie sprecyzował, na czym konkretnie opiera swoje
przekonanie, iż zakwalifikowanie formy działania przestępnego oskarżonego jako
współsprawstwa było wadliwe, to i te zarzuty jawią się jako oczywiście bezzasadne.
Ostatni z podniesionych zarzutów, w którym obrońca utrzymywał, że
wymierzona oskarżonemu kara jest niewspółmiernie surowa, nie mieści się w
podstawach kasacji (art. 523 § 1 k.p.k.) i jako taki nie podlegał rozpoznaniu.
Z wszystkich tych względów na podstawie art. 535 § 3 k.p.k. Sąd Najwyższy
oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną.
O zwolnieniu skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego
orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., a o przyznaniu obrońcy wyznaczonego
z urzędu wynagrodzenia za sporządzenie kasacji – w oparciu o art. 29 ust. 1
ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze i § 14 ust. 3 pkt 2
Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. z 2013 r. Nr 461).