Wyrok SN z 3 września 2015, sygn. V KK 185/15
Data orzeczenia
3 września 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Henryk Gradzik
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 września 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)
SSN Małgorzata Gierszon (sprawozdawca)
SSN Jacek Sobczak
Protokolant Katarzyna Wełpa
w sprawie P. I.
ukaranego z art. 92 § 1 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 3 września 2015 r.
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego
od wyroku Sądu Rejonowego w J.
z dnia 20 stycznia 2015 r.
1. uchyla zaskarżony wyrok i P. I. uniewinnia od popełnienia
zarzucanego mu czynu;
2. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r., Sąd Rejonowy w J. uznał P. I. za
winnego tego, że: w dniu 27 stycznia 2014 r. w J. będąc kierującym pojazdem
marki Volkswagen nie dostosował się do sygnalizatora świetlnego czerwonego S -
1 wjeżdżając za sygnalizator, gdy jest to zabronione – to jest winnym wykroczenia z
2
art. 97 § 2 k.w. i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w
wysokości 100 zł.
Wyrok ten zapadł w uwzględnieniu złożonego we wniosku o ukaranie
oskarżyciela publicznego, tj. Straży Miejskiej w J., wniosku o skazanie
obwinionego, na mocy art. 58 § 1 i 2 k.p.s.w., bez przeprowadzenia rozprawy i
wymierzenie uzgodnionej z nim kary grzywny w kwocie 100 zł.
Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 5
lutego 2015 r.
W dniu 13 maja 2015 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja od tego
wyroku sporządzona przez Prokuratora Generalnego.
Zaskarżył on to orzeczenie w całości na korzyść ukaranego i zarzucił mu:
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa
procesowego, tj. art. 58 § 1 i 2 k.p.s.w. oraz art. 63 § 5 k.p.s.w., polegającego na
uwzględnieniu wadliwego wniosku oskarżyciela publicznego o skazanie bez
przeprowadzenia rozprawy P. I. za czyn z art. 92 § 1 k.w., w sytuacji gdy nie został
on w postępowaniu wyjaśniającym przesłuchany w charakterze obwinionego i nie
składał tym samym wniosku o wydanie wyroku skazującego, zaś wniosek o
skazanie w tym trybie złożył do protokołu przesłuchania obwiniony T. I., co
wykluczało wydanie zaskarżonego wyroku skazującego zgodnie z wnioskiem o
ukaranie i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie
obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest w sposób oczywisty zasadna, co pozwoliło rozpoznać ją w
trybie art. 535 § 5 k.p.k.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega
wątpliwości, że to T. I. w niniejszym postępowaniu zarzucono popełnienie
wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. w dniu 27 stycznia 2014 r. ok. godz. 16.50 na ul. J. w
J. polegającego na niedostosowaniu się do sygnalizacji świetlnej. I to T. I. był – w
związku z tym – przesłuchany jako osoba podejrzana o popełnienie wykroczenia
w dniu 9 października 2014 r., przyznał się do popełnienia zarzucanego mu
czynu i dobrowolnie poddał się karze grzywny za ten czyn w kwocie 100 zł.
3
Równie bezsporne jest i to, że Straż Miejska w J. wniosła wniosek o
ukaranie za ten przedmiotowy czyn nie T. I., ale jego ojca P. I., dołączając do
tego żądania – w oparciu o przepis art. 58 § 1 k.p.s.w. - wniosek o skazanie
tegoż P. I. za zarzucany mu czyn bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie
mu kary 100 zł. grzywny.
Oczywiste jest także i to, że Sąd Rejonowy w J. rozpoznając ten wniosek
na posiedzeniu w dniu 20 stycznia 2015 r. tego błędu nie dostrzegł i
zaskarżonym wyrokiem przypisał P. I. sprawstwo przedmiotowego wykroczenia i
wymierzył mu za ten czyn karę 100 zł. grzywny.
Tak postępując Sąd ten rażąco uchybił przepisom art. 58 § 1 i 2 k.p.s.w.
oraz art. 63 § 5 k.p.s.w. Regulują one instytucję skazania obwinionego bez
przeprowadzenia rozprawy. Jednym z warunków jej zastosowania jest zgoda
obwinionego „przesłuchanego uprzednio w toku czynności wyjaśniających w
trybie art. 54 § 6 k.p.s.w.” Ten warunek nie został wobec P. I. dopełniony, jako
że nigdy nie był on w tej sprawie przesłuchany w charakterze obwinionego, nie
składał też wniosku o skazanie go w trybie art. 58 § 1 i 2 k.p.s.w. Stąd też Sąd
Rejonowy nie miał podstaw prawnych do zastosowania wobec P. I. omawianej
instytucji, a więc do skazania go za zarzucany mu czyn bez przeprowadzenia
rozprawy i wymierzenie mu kary grzywny. Wydając jednak zaskarżony wyrok
Sąd ten tym samym rażąco naruszył tak przepis art. 58 § 1 k.p.s.w. jak i przepis
art. 63 § 5 k.p.s.w. Ten bowiem nakładał na Sąd obowiązek rozpoznania
niniejszej sprawy na zasadach ogólnych, bowiem jej rzetelna analiza musiała by
go doprowadzić do jedynie słusznej konkluzji o braku podstaw do uwzględnienia
przedmiotowego wniosku i do skazania P. I. za zarzucane mu wykroczenie.
Stąd też nie ulega wątpliwości, że naruszenie przez orzekający sąd
obydwu przepisów było rażące i miało istotny wpływ na treść zaskarżonego
wyroku. Ich następstwem było bowiem ukaranie P. I. za czyn którego on nie
popełnił.
W konsekwencji – przy tak oczywistym braku podstaw obwinienia –
należało uwzględnić kasację i uniewinnić P. I. od popełnienia czynu, który
błędnie mu zarzucono.
Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 118 § 2 k.p.s.w.
4
Z tych wszystkich względów orzeczono jak wyżej.