Postanowienie SN z 10 września 2015, sygn. V KK 79/15
Data orzeczenia
10 września 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Henryk Gradzik
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
POSTANOWIENIE
Dnia 10 września 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Gradzik
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 września 2015 r.,
sprawy K. B., wobec którego umorzono warunkowo postępowanie karne o czyn z
art. 77 § 1 kodeksu karnego skarbowego,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońców oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w O.
z dnia 4 listopada 2014 r.,
uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w O.
z dnia 7 maja 2014r. i umarzającego warunkowo postępowanie,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć oskarżonego K. B. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z 7 maja 2014 r., sygn. […] K. B. został
uznany za winnego tego, że pełniąc funkcję członka jednoosobowego zarządu G.
sp. z o.o. w O. i będąc odpowiedzialnym za regulowanie w imieniu spółki
zobowiązań podatkowych, działając w krótkich odstępach czasu, przy
wykorzystaniu takiej samej sposobności, zaniechał odprowadzenia w okresie od
czerwca 2009 r. do grudnia 2010 r. oraz w czerwcu 2011 r. na rachunek
Pierwszego Urzędu Skarbowego w O., wbrew dyspozycji art. 38 ust. 1 ustawy o
podatku dochodowym od osób fizycznych, pobranych i zadeklarowanych w
deklaracji podatkowej PIT-4R zaliczek na podatek dochodowy od zatrudnionych w
2
Spółce 182 pracowników za wymienione wyżej okresy w łącznej kwocie 529.209,24
zł, stanowiącej kwotę małej wartości, tj. popełnienia przestępstwa z art. 77 § 1 k.k.s.
w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 9 § 3 k.k.s. i za to Sąd Rejonowy wymierzył mu karę
grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 50 zł każda.
Nadto na podstawie art. 24 § 1 k.k.s. Sąd Rejonowy orzekł, że za karę
grzywny wymierzoną oskarżonemu czyni w całości odpowiedzialną posiłkowo
Spółkę z o.o. G. w O.
Po rozpoznaniu apelacji złożonej przez obrońcę oskarżonego Sąd Okręgowy
w O. wyrokiem z 4 listopada 2014 r., uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art.
66 § 1 k.k., art. 67 § 1 k.k. w zw. z art. 20 k.k.s. i art. 41 § 1 k.k.s. postępowanie
karne wobec K. B. o zarzucony mu czyn warunkowo umorzył na okres próby 1
roku, a na podstawie art. 41 § 2 k.k.s. zobowiązał K. B. do uiszczenia należności
publicznoprawnej w kwocie 520.755, 01 zł w okresie próby.
W kasacji od prawomocnego wyroku adwokaci S. W., L. S. i D. N., tytułując
się obrońcami z wyboru skazanego K. B., zarzucili wyrokowi uchybienia
wymienione w art. 439 k.p.k., a ściśle:
1) w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. – przez nie wzięcie pod uwagę, że oskarżony K.
B. zarówno przed Sądem pierwszej, jak i drugiej instancji miał ustanowionych
trzech obrońców w osobach tychże adwokatów, natomiast Sądy te nie
dostrzegły tego faktu i o terminach rozprawy zawiadamiały tylko adwokata S.
W.;
2) w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. przez takie sformułowanie pkt II wyroku Sądu
Okręgowego, które czyni orzeczenie niemożliwym do wykonania, a tym
samym niewykonanie tego obowiązku przez skazanego będzie skutkowało
podjęciem warunkowo umorzonego postępowania w stosunku do jego
osoby.
Ponadto w kasacji podniesiono zarzuty rażącej obrazy art. 434 § 1 k.p.k. i
art. 41 § 2 k.k.s., która miała, zdaniem skarżących, istotny wpływ na treść
zaskarżonego wyroku.
W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i
poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego oraz przekazanie sprawy temu
Sądowi do ponownego rozpoznania.
3
W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w O. domagał
się oddalenia kasacji jako oczywiście bezzasadnej na posiedzeniu bez udziału
stron.
Sąd Najwyższy zważył:
Należało podzielić pogląd wyrażony w odpowiedzi na kasację, gdyż
wytknięte przez skarżących uchybienia o charakterze bezwzględnych przyczyn
odwoławczych nie obciążają prawomocnego wyroku.
W toku całego postępowania przed Sądami obu instancji ani oskarżony, ani
reprezentujący go na rozprawach i obrońca adwokat S. W. nie podnosili kwestii
nieuczestniczenia w procesie innych jeszcze obrońców. Nie ma też w apelacji
zarzutu wskazującego na niedziałanie w postępowaniu przed sądem pierwszej
instancji innych obrońców oskarżonego, które miałoby być rezultatem
niezawiadomienia ich przez sąd o terminach czynności procesowych.
Wysunięcie w kasacji zarzutu w formule wskazującej na uchybienie
wymienione w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. jest całkowicie bezzasadne. Zgodnie z tym
przepisem zaskarżone orzeczenie podlega uchyleniu niezależnie od granic
zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia,
jeśli oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach
określonych w art. 79 § 1 i 2 k.p.k., a więc wtedy, gdy udział obrońcy był
obligatoryjny, oraz w art. 80 k.p.k., tj. gdy musiał on mieć obrońcę w postępowaniu
przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej instancji, jeżeli zarzucono mu
zbrodnię lub był pozbawiony wolności.
W niniejszym wypadku nie zachodziła żadna z sytuacji procesowych
wymienionych w przytoczonych przepisach. Wszak postępowanie karne w sprawie
K. B. toczyło się w pierwszej instancji przed Sądem Rejonowym, a oskarżony w
toku całego procesu w obu instancjach miał obrońcę z wyboru w osobie adwokata
S. W., ewentualnie innego obrońcę działającego w charakterze jego substytuta.
Wręcz niezrozumiałe jest podniesienie w kasacji zarzutu wskazującego na
uchybienie wymienione w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. w odniesieniu do pkt II wyroku
Sądu odwoławczego. Skarżący utrzymują, że orzeczone tym rozstrzygnięciem
zobowiązanie K. B. do uiszczenia uszczuplonej należności publicznoprawnej w
określonej kwocie jest niemożliwe do wykonania. Głoszenie przez autorów kasacji
4
takiego przekonania nie wskazuje wcale, że w wyroku Sądu Okręgowego
rzeczywiście doszło do uchybienia, o którym mowa we wskazanym przepisie.
Wszak polega ono na tym, verba legis, że zachodzi sprzeczność w treści
orzeczenia, uniemożliwiająca jego wykonanie. Skarżący nie podali na czym w
niniejszym wypadku miałaby owa sprzeczność polegać. W istocie w sformułowaniu
przytoczonego rozstrzygnięcia nie ma żadnej sprzeczności, tym bardziej
uniemożliwiającej wykonanie orzeczenia.
Pozostałe zarzuty zamieszczone w kasacji są niedopuszczalne i jako takie
nie podlegały rozpoznaniu. Należy podkreślić, że od prawomocnego wyroku,
którym orzeczono o warunkowym umorzeniu postępowania karnego strona może
wnieść kasację na korzyść tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439
k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i
w doktrynie przyjmuje się zgodnie, że inne zarzuty zawarte w takiej kasacji w ogóle
nie mogą być przedmiotem rozpoznania (Kodeks postępowania karnego pod red.
P. Hofmańskiego, t. III., Warszawa 2012, s. 253 – 254).
W tym stanie rzeczy, wobec oczywistej bezzasadności podniesionych
zarzutów, Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt 1 postanowienia.
O obciążeniu oskarżonego K. B. kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.