Postanowienie SN z 17 września 2015, sygn. III KK 305/15
Data orzeczenia
17 września 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Michał Laskowski
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
POSTANOWIENIE
Dnia 17 września 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 września 2015 r.
sprawy M. H.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku
Sądu Okręgowego w G. z dnia 26 stycznia 2015 roku,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 14 sierpnia 2014 roku,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego M. H. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2014 r., uznał oskarżonego
M. H. winnym popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów z art.280 § 1
k.k. w zb. z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art 11 § 2 k.k., z art. art. 190 § 1 k.k. oraz z art.
189 § 1 k.k., za które skazał go na stosowne kary jednostkowe i wymierzył karę
łączną 3 lat pozbawienia wolności.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając
wyrok w całości. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 26 stycznia 2015 r., uznając
apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego skargę kasacyjną wniósł
obrońca oskarżonego, zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania
mające bezpośredni wpływ na treść orzeczenia w szczególności art. 433 § 1 i
2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 1, 2
2
i 3 k.p.k., poprzez:
a) nieuwzględnienie podlegającego rozpoznaniu z urzędu i niezależnie
od zarzutów podniesionych w apelacji i finalne naruszenie prawa materialnego, tj.
art. 280 § 1 k.k., polegające na błędnej subsumpcji stanu faktycznego pod
odpowiedni przepis prawa zawarty w Kodeksie Karnym, poprzez przypisanie
skazanemu M. H. czynu z art. 280 § 1 k.k. w sytuacji, w której stan faktyczny, treść
dowodów oraz wywody Sądu pierwszej instancji świadczą jednoznacznie o braku
zamiaru przywłaszczenia telefonu komórkowego K. D. przez któregokolwiek ze
sprawców przed lub co najmniej w czasie użycia przemocy i odebrania tej rzeczy;
b) zakończone finalnym rażącym naruszeniem przepisów postępowania,
tj. art. 192 § 2 KPK przy rozpoznawaniu zarzutu z pkt. III. 6. apelacji polegające na
wyrażeniu poglądu o braku konieczności, dla oceny dowodu z zeznań świadka P.
M., przesłuchania go w obecności biegłego psychologa w sytuacji, w której jakość
źródła dowodowego w obliczu jego uzależnienia od środków odurzających,
przyjmowania i znajdowania się pod ich wpływem w czasie zdarzenia, nakazywała
przeprowadzenie tej czynności dla prawidłowej i pozostającej pod ochroną prawa
oceny tego dowodu;
c) poprzez rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 438
pkt. 2 k.p.k. przy rozpoznawaniu zarzutów z pkt. III. 5. apelacji i finalne rażące
naruszenie przepisów prawa procesowego określonego w art. 452 § 1 i 2 k.p.k. w
zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., polegające na dopuszczeniu i
przeprowadzeniu dowodów przed Sądem Odwoławczym w zakresie, który w
świetle oczywistego uchybienia Sądu pierwszej instancji nakazywał
przeprowadzenie przewodu sądowego co najmniej w znacznej części, co
ostatecznie stanowiło niedopuszczalne dowodzenie co do istoty sprawy przed tym
Sądem w miejsce koniecznego uchylenia orzeczenia pierwszoinstancyjnego;
d) poprzez nieuwzględnienie z urzędu naruszenia przepisów prawa
procesowego określonego w art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k. i finalne rażące naruszenie
prawa materialnego, tj. art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 191 § 1 k.k., poprzez wyrażenie
poglądu o dopuszczalnej kumulatywnej kwalifikacji przestępstwa ze wskazanych
przepisów mimo tego, że czyn zabroniony stypizowany w art. 280 § 1 k.k. pochłania
dyspozycję przepisu art. 191 § 1 k.k., w związku z czym przepisy te nie pozostają w
3
realnym zbiegu i niedopuszczalna jest kumulatywna kwalifikacja prawna we
wskazanym zakresie eksponowana w orzeczeniu Sądu pierwszej instancji.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku oraz wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie
jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Przede wszystkim zauważyć należy, że autor kasacji zdaje się nie do końca
poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja.
W szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia
służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo
niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w
postępowaniu przed sądem I instancji. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie
w znikomym zakresie odnosi się do wad postępowania odwoławczego, przede
wszystkim zaś zmierza do ponownego zakwestionowania prawidłowości dokonanej
przez Sąd meriti – a przy tym w pełni zaakceptowanej w wyniku kontroli
odwoławczej przez Sąd Okręgowy – oceny materiału dowodowego oraz ustaleń
faktycznych. Zważyć jednak należy, że postępowanie kasacyjne nie może stanowić
powtórzenia postępowania odwoławczego i nie jest swego rodzaju „trzecią
instancją”, która służyć ma kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych
orzeczeń.
Tymczasem zarzuty podniesione w pkt a-b i d kasacji odnoszą się do
postępowania przed Sądem Rejonowym, które to zarzuty, co ważne, były już
przedmiotem apelacji. Zarzut z pkt a kasacji został rozważony w uzasadnieniu
wyroku Sądu Okręgowego na s. 6-7, gdzie trafnie wywiedziono, że zamiar
przywłaszczenia jednoznacznie wynika z zachowania skazanego po tym, jak
pokrzywdzony na żądanie wydał mu telefon komórkowy. Poprawnie rozważony jest
także zarzut dotyczący zastosowania kumulatywnej kwalifikacji z art. 280 § 1 k.k. i
art. 191 § 1 k.k. (zob. s. 7 uzasadnienia SO). W ocenie Sądu Najwyższego swoją
aprobatę dla takiej kwalifikacji prawnej Sąd Okręgowy należycie i poprawnie
uzasadnił, trafnie przyjmując, że wystosowane przy użyciu przemocy żądanie
4
podania numeru telefonu nie zostało skonsumowane przez następujący
bezpośrednio potem rozbój. Także zarzut z pkt b) kasacji, dotyczący przesłuchania
świadka P. M., został bardzo rzeczowo i poprawnie rozważony na s. 10
uzasadnienia wyroku SO, gdzie trafnie zauważono, że skoro w postępowaniu nie
powzięto wątpliwości co do stanu psychicznego tego świadka, w szczególności
jego zdolności do postrzegania czy odtwarzania spostrzeżeń, przesłuchanie z
udziałem psychologa nie było niezbędne.
Bezzasadny jest również jedyny poprawnie sformułowany zarzut kasacji, tj.
zarzut dotyczący naruszenia art. 452 § 2 k.p.k., poprzez ujawnienie na rozprawie
odwoławczej wyjaśnień P. M. złożonych w innym postępowaniu (k. 551). Dla Sądu
Najwyższego jest oczywiste, że ujawniony na rozprawie odwoławczej materiał nie
może być uznany za „znaczną część” przewodu sądowego, a zatem Sąd
odwoławczy nie naruszył granic dopuszczalnego uzupełnienia dowodów na
rozprawie odwoławczej. W świetle regulacji art. 452 k.p.k. oczywiste jest też, że
ustawodawca nie widzi sprzeczności między kontrolną rolą sądu odwoławczego, a
możliwością uzupełnienia dowodów przez ten sąd.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.