Postanowienie SN z 12 października 2012, sygn. IV CZ 69/12
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
o odszkodowanie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
odszkodowanie
Data orzeczenia
12 października 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Józef Frąckowiak
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 12 października 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)
SSN Anna Owczarek
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa M. G., C. G. i A. G.
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń SA w Warszawie
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 12 października 2012 r.,
zażalenia powodów
na postanowienie o kosztach procesu zawarte w punkcie drugim orzeczenia
Sądu Apelacyjnego
z dnia 29 lutego 2012 r.,
oddala zażalenie i zasądza od powodów na rzecz pozwanego
po 100 (sto) zł kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
2
Postanowieniem z dnia 29 lutego 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację
powodów i zasądził od powodów na rzecz pozwanego po 1000 zł tytułem
częściowego zwrotu kosztów procesu za drugą instancję
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że wniesiona przez profesjonalnego
pełnomocnika apelacja powodów została odrzucona z powodu nieuiszczenia – po
oddaleniu zażalenia na postanowienie oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów
sądowych – w terminie należnej opłaty od apelacji (art. 370 w związku z art. 373
k.p.c.) Uzasadniając orzeczenie o kosztach za instancję odwoławczą, Sąd
przytoczył art. 102 w związku z art. 108 § 1 k.p.c. i wyjaśnił, że obciążył powodów
częściowo tymi kosztami ze względu na sposób zakończenia sporu w drugiej
instancji, jak również sytuację ekonomiczną powodów i charakter dochodzonego
roszczenia.
Postanowienie zaskarżyli powodowie w części dotyczącej rozstrzygnięcia
o kosztach za instancję odwoławczą. Zarzucili, że zostało ono wydane
z naruszeniem art. 102, art. 108, art. 370 i art. 373 k.p.c. i wnieśli o uchylenie
postanowienia w zaskarżonej części i „nieorzekanie o kosztach postępowania”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Ze względu na zakres zaskarżenia postanowienia zarzuty wydania
postanowienia z naruszeniem przepisów dotyczących odrzucenia apelacji (art. 370
i art. 373 k.p.c.) nie podlegają kontroli zażaleniowej. Nieuzasadniony jest zarzut
naruszenia art. 108 k.p.c., albowiem przepis ten – w zakresie, w jakim znajduje
zastosowanie w sprawie – nakłada na sąd wykonany w sprawie obowiązek
orzeczenia o kosztach procesu w każdym orzeczeniu kończącym sprawę
w instancji.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie o kosztach za instancję
odwoławczą stanowił przepis art. 102 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego jest ugruntowane stanowisko, że przepis art.
102 k.p.c. zawiera uprawnienie o charakterze czysto dyskrecjonalnym. Wprawdzie
kwestia trafności i zasadności skorzystania z tego uprawnienia, co do zasady może
być objęta kontrolą sądu wyższego rzędu, niemniej jednak ewentualna zmiana
3
zaskarżonego orzeczenia o koszach powinna być tylko wyjątkowa
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2011 r., IV CZ 136/10,
z dnia 11 maja 2011 r., I CZ 34/11, z dnia 19 października 2011 r., II CZ 68/11
i z dnia 9 lutego 2012 r., III CZ 2/12, niepubl.). Sąd Najwyższy nie dopatrzył się
w okolicznościach sprawy sytuacji szczególnej i wyjątkowej, wymagającej jego
ingerencji. Zarzut wydania postanowienia w zaskarżonej części z naruszeniem art.
102 k.p.c. należało zatem uznać za nieuzasadniony.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako
nieuzasadnione (art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.). O kosztach
postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98
w związku z art. 105 § 1, art. 391 § 1 i art. 3941
§ 3 k.p.c. Przewidziana w § 12 ust.
pkt 2 w związku z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego z urzędu (Dz. U. 163, poz. 1349 ze zm.), przy wartości przedmiotu
zaskarżenia 3000 zł, minimalna stawka za prowadzenie sprawy w postępowaniu
zażaleniowym przed Sądem Najwyższym wynosi 300 zł (50% z 600 zł). W tej
sytuacji od każdego z powodów na rzecz pozwanego należało zasądzić po 100 zł
tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.
db. należało zatem uznać za nieuzasadniony.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako
nieuzasadnione (art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.). O kosztach
postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98
w związku z art. 105 § 1, art. 391 § 1 i art. 3941
§ 3 k.p.c. Przewidziana w § 12 ust.
pkt 2 w związku z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę
prawnego z urzędu (Dz. U. 163, poz. 1349 ze zm.), przy wartości przedmiotu
zaskarżenia 3000 zł, minimalna stawka za prowadzenie sprawy w postępowaniu
zażaleniowym przed Sądem Najwyższym wynosi 300 zł (50% z 600 zł). W tej
sytuacji od każdego z powodów na rzecz pozwanego należało zasądzić po 100 zł
tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.
db