Postanowienie SN z 25 października 2012, sygn. IV CZ 113/12
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
o stwierdzenie zasiedzenia
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
uczestnik postępowania
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
25 października 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Dariusz Dończyk
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 25 października 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek
SSA Władysław Pawlak (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku S. J.
przy uczestnictwie A. J., M. O., J. J. i S. J.
o stwierdzenie zasiedzenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 25 października 2012 r.,
zażalenia wnioskodawcy
na postanowienie Sądu Okręgowego w G.
z dnia 25 kwietnia 2012 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
2
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w G. odrzucił skargę
kasacyjną wnioskodawcy S. J.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że zarządzeniem z dnia 2 kwietnia 2012 r.,
pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany o uzupełnienie braków formalnych
skargi kasacyjnej, przez prawidłowe oznaczenie wszystkich uczestników
postępowania, ze wskazaniem ich adresów oraz nadesłanie 5 odpisów skargi
kasacyjnej. W zakreślonym terminie braki te zostało uzupełnione jedynie
częściowo, a mianowicie pełnomocnik przesłał 5 odpisów skargi kasacyjnej
z oznaczeniem uczestników postępowania i ich adresów. Nie uzupełnił tego braku
w odniesieniu do egzemplarza skargi kasacyjnej znajdującego się w aktach.
Jako podstawę prawną orzeczenia wskazał przepisy art. 3986
§ 2 k.p.c.
w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
W zażaleniu wnioskodawca domaga się uchylenia powyższego orzeczenia.
Zarzucił, iż wbrew stanowisku Sądu Okręgowego, nałożone na niego
obowiązki w zakresie uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej wykonał,
a ponadto skarga kasacyjna nie jest pierwszym pismem procesowym w sprawie
i zgodnie z art. 126 § 2 k.p.c. nie miał obowiązku oznaczania miejsca zamieszkania
uczestników.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984
§ 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi
formalne określone w § 1 i 2 tegoż artykułu, a ponadto winna czynić zadość
wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego. Stosownie do art. 126 § 1 i 2
k.p.c. w zw. z art. 511 § 1 k.p.c., każde pismo procesowe powinno zawierać
m.in. oznaczenie sądu, do którego jest kierowane, imię i nazwisko lub nazwę
stron (w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu nieprocesowym chodzi
o wnioskodawcę i uczestników), ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników.
Gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto
zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby stron, ich przedstawicieli
3
ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sporu, zaś pisma dalsze –
sygnaturę akt.
Skarga kasacyjna nie jest pierwszym pismem procesowym i w związku z tym
wnioskodawca nie był obowiązany - wbrew stanowisku Sądu drugiej instancji –
do wskazania adresów uczestników (art. 126 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).
Niemniej jednak zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, bowiem jak
w przypadku każdego pisma procesowego, wnioskodawca w skardze kasacyjnej
winien był wymienić wszystkich uczestników (art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art.
511 § 1 k.p.c.). Tymczasem we wniesionej skardze nie wskazał jako uczestniczki
S. J. i brak ten - pomimo wezwania - nie został uzupełniony. Uczestniczka ta
została wymieniona jedynie w pięciu odpisach skargi dołączonych w ramach
uzupełnienia braków formalnych, z których trzy egzemplarze były przeznaczone
dla doręczenia uczestnikom, którzy w postępowaniu kasacyjnym nie ustanowili
pełnomocnika procesowego, a pozostałe dwa egzemplarze są wymagane przez
przepis art. 3984
§ 3 zd. 2 k.p.c. Zauważyć też trzeba, że złożony przy skardze
kasacyjnej jeden jej odpis, a przeznaczony dla doręczenia czwartemu
z uczestników, również jest dotknięty wspomnianym brakiem formalnym.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3941
§ 3 k.p.c.
w zw. z art. 39814
k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.
jw.
jw