sygn. IV CZ 158/12 14 grudnia 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 14 grudnia 2012, sygn. IV CZ 158/12

Data orzeczenia 14 grudnia 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Grzegorz Misiurek
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt IV CZ 158/12
POSTANOWIENIE
Dnia 14 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Kazimierz Zawada
w sprawie z powództwa R. L.
przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Szpitalowi Wojewódzkiemu
w Z.
o odszkodowanie i zadośćuczynienie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 14 grudnia 2012 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 10 sierpnia 2012 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
2
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2012 r. odrzucił zażalenie
powoda na postanowienie Sądu z dnia 9 maja 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że
powód postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r. został
zwolniony częściowo od opłaty od zażalenia (ponad kwotę 200 zł). Odpis tego
postanowienia został doręczony pełnomocnikowi powoda (adwokatowi) w dniu 5
lipca 2012 r., jednakże - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 112 ust. 3 ustawy
z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz.
U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.; dalej: „u.k.s.c.”) - nie uiścił on w terminie 7 dni
od tej daty należnej opłaty, co skutkować musi odrzuceniem zażalenia (art. 370 w
związku z art. 397 § 2 k.p.c.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wniósł o jego uchylenie
podnosząc, że jest ono - ze względu na jego stan majątkowy - krzywdzące
i pozbawia go możliwości obrony swoich praw przed sądem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie była kwestia możliwości
uiszczenia przez powoda wymaganej opłaty, lecz oceny skutków niewykonania
przez reprezentującego go adwokata obowiązku uiszczenia części tej opłaty,
nieobjętej postanowieniem o częściowym zwolnieniu z obowiązku jej poniesienia.
Sąd Apelacyjny, dokonując tej oceny, prawidłowo uznał, że konsekwencją
zaniechania wniesienia części opłaty musi być odrzucenie zażalenia. Wniosek ten
znajduje oparcie w art. 373 w związku z art. 370, art. 391 § 1 k.p.c. i art. 112 ust. 3
u.k.s.c.
Podniesione w zażaleniu argumenty abstrahują od faktycznej i prawnej
podstawy zaskarżonego postanowienia. Nie pozwalają również - z uwagi na brak
stosownego wniosku (art. 380 k.p.c.) - na przeprowadzenie kontroli prawidłowości
decyzji o udzieleniu skarżącemu jedynie częściowego zwolnienia od wymaganej
opłaty sadowej, stanowiącej przesłankę postanowienia odrzucającego zażalenie.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814
w związku z art.
3941
§ 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.