Postanowienie SN z 21 stycznia 2013, sygn. V CNP 29/12
Data orzeczenia
21 stycznia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 21 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie ze skargi W. J.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 12 stycznia 2010 r., w sprawie z powództwa W. J.
przeciwko Zakładom Metalurgicznym "S." Spółce Akcyjnej i in.
o ustalenie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 stycznia 2013 r.,
1) odrzuca skargę,
2) odrzuca wnioski pozwanych ad 1 i 2 o zasądzenie kosztów
postępowania ze skargi,
3) zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa 120 (sto dwadzieścia) złotych
tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem
skargi.
Uzasadnienie
2
W związku ze skargą powódki W. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 stycznia 2010 r. należy
zważyć, co następuje.
Przepis art. 4245
§ 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna
zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest
on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich
uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest
niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie
zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241
§ 2 k.p.c.
– że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek
o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.
Skarga nie spełnia powyższych wymagań.
Nie wskazano, czy wyrok został zaskarżony w całości czy w części. Jako
pozwanych wskazano Skarb Państwa – Ministra Skarbu Państwa oraz Impexmetal
S.A. w Warszawie, pomimo, że podmioty te nie były pozwanymi w sprawie, której
dotyczy skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego wyroku. Wyrok zapadł
bowiem w stosunku do Zakładów Metalurgicznych „S.” S.A., zaś fakt, że wskazane
wyżej podmioty są wspólnikami pozwanego nie oznacza, że same także są
pozwanymi.
Spełnienie wymagania określonego w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. polega
na wskazaniu konkretnego przepisu prawa, tj. numeru artykułu (paragrafu, ustępu),
oraz aktu prawnego wraz z podaniem miejsca jego publikacji. Wymaganie to
stanowi odrębny wymóg skargi kasacyjnej. Skarżąca nie spełniła tego wymogu,
albowiem nie wskazała w sposób wyodrębniony na to, z którym przepisem prawa
zaskarżony wyrok jest niezgodny. Samo tylko odwołanie się do podstaw skargi lub
ich uzasadnienia nie stanowi spełnienia tego wymagania, są one bowiem
niezależne od siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje
3
(postanowienie SN z dnia 30 czerwca 2009r., IV CNP 29/2009, LexisNexis
nr 3113310, postanowienie SN z dnia 26 marca 2009r. II BU 27/2008 LexisNexis
nr 2254635, postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,
LexPolonica nr 407637 (OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140), postanowienie SN z dnia
18 stycznia 2008 r. I CNP 115/2007, LexisNexis nr 3045464).
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. skarżącego obciąża obowiązek
przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,
których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie
mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego wyroku
nie przysługuje środek prawny, za pomocą którego mogłoby nastąpić wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt
I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy
przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest
niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Skarżąca
uzasadniając, że w niniejszej sprawie wzruszenie zaskarżonego postanowienia
w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe wykazała jedynie na
niedopuszczalność skargi kasacyjnej powołując się na przepis art. 398 2
§ 1 k.p.c.,
ale nie przeprowadziła dostatecznej analizy prawnej możliwości skorzystania
z innych środków prawnych, podnosząc jedynie ogólnikowo, że nie zachodzą
w niniejszej sprawie jakiekolwiek przesłanki, które uzasadniałyby przykładowo
wznowienie postępowania.
Wątpliwy jest także sposób określenia szkody, wobec stwierdzenia,
że w sprawie nie przysługuje skarga kasacyjna z uwagi na wartość przedmiotu
sporu.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 4249
k.p.c.
Odnosząc się do wniosków pełnomocników pozwanych Zakładów
Metalurgicznych „S.” S.A. oraz I. S.A. zawartych w odpowiedziach na skargę o
zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania należy zauważyć, że zgodnie z
art. 132 § 1 k.p.c. w toku sprawy tzw. pełnomocnicy profesjonalni doręczają sobie
nawzajem bezpośrednio odpisy pism procesowych z załącznikami, a do pisma
4
procesowego wniesionego do sądu dołącza się dowód doręczenia drugiej stronie
odpisu albo dowód jego wysłania przesyłką poleconą, zaś pisma, do których nie
dołączono dowodu doręczenia albo dowodu wysłania przesyłką poleconą,
podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia tego braku. Dotyczy to również
odpowiedzi na skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia. Pełnomocnicy nie dołączyli do odpowiedzi na skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dowodów doręczenia drugiej
stronie jej odpisu, ani dowodu jej wysłania przesyłką poleconą. Skoro odpowiedzi
na skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinny z tej przyczyny zostać zwrócone, to nie jest możliwe rozpoznanie
zawartych w nich wniosków o zasądzenie kosztów procesu w postępowaniu przed
Sądem Najwyższym.
Na wniosek pełnomocnika strony pozwanej Skarbu Państwa–Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa zawarty w odpowiedzi na skargę, Sąd Najwyższy
orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
es