sygn. III CSK 312/12 29 stycznia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 29 stycznia 2013, sygn. III CSK 312/12

Data orzeczenia 29 stycznia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący SSN Jacek Gudowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt III CSK 312/12
POSTANOWIENIE
Dnia 29 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa B. P.
przeciwko G. P.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 29 stycznia 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki
od wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 18 czerwca 2012 r.,
odrzuca skargę kasacyjną.
2
Uzasadnienie
Powódka B. P. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego z
dnia 18 czerwca 2012 r., podnosząc jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie jej
do rozpoznania „naruszenie prawa materialnego w postaci art. 898 § 1 k.c. oraz
przepisów procedury cywilnej w postaci art. 86 § 1 k.p.c. przez Sąd II instancji przy
wydawaniu zaskarżonego prawomocnego wyroku – w tym konkretnym przypadku
naruszony został słuszny interes prawny mojej mocodawczyni – powódki B. P.,
która nie posiada już prawa do zwykłych środków zaskarżenia ww. wyroku”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarżąca, wskazując okoliczności uzasadniając przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania, powołała się na naruszenie jej słusznego interesu przez Sąd
drugiej instancji i brak zwykłych środków zaskarżenia, których wniesienie mogłyby
skutkować zmianą lub uchylenie niekorzystnego dla niej orzeczenia. Okoliczności
te nie stanowią przewidzianych w art. 3989
§ 1 k.p.c. przesłanek przesądu, z tego
więc powodu skarga powódki podlega odrzuceniu.
Na marginesie należy zauważyć, że zarzuty skargi oraz jej uzasadnienie
zawierają argumenty, które zmierzają jedynie do zakwestionowania dokonanych
przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego, co
– zgodnie z art. 3983
§ 3 k.p.c. – w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne
i dodatkowo przemawia za odrzuceniem skargi.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3986
§ 2 k.p.c.).