Postanowienie SN z 15 marca 2013, sygn. V CZ 92/12
Data orzeczenia
15 marca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
Tagi
POSTANOWIENIE
Dnia 15 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marta Romańska
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie z powództwa M. S.
przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności BP S.A. w Warszawie
o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 15 marca 2013 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w G.
z dnia 29 lutego 2012 r.,
oddala zażalenie i nie obciąża powoda kosztami
postępowania zażaleniowego strony pozwanej.
2
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w G. na podstawie art. 370
k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c. odrzucił – jako spóźnioną - apelację powoda od wyroku
Sądu Rejonowego w W. z dnia 24 czerwca 2011 r. Wyjaśnił, że pełnomocnik
powoda otrzymał odpis wyroku Sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem w
dniu 8 sierpnia 2011 r., wobec czego dwutygodniowy termin z art. 369 § 1 k.p.c.
upłynął 22 sierpnia 2011r. Apelacja została skierowana przez powoda do innego
sądu rejonowego niż Sąd pierwszej instancji, wobec czego za chwilę jej wniesienia
należało uznać datę wysłania jej przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, co
miało miejsce po terminie - w dniu 23 sierpnia 2011 r.
W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu apelacji skarżący zarzucił
naruszenie art. 369 k.p.c. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż powód
nie wniósł apelacji w terminie, gdy tymczasem apelacja została terminowo nadana
do Sądu Rejonowego w W., co wynika z pocztowej księgi nadawczej kancelarii
pełnomocnika powoda.
We wnioskach powód domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia
i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu celem rozpoznania apelacji. Nadto
wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z postanowieniem art. 45 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. –
Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 ze zm.),
obowiązującej w czasie, kiedy powód nadawał przesyłkę zawierającą apelację
(podobne unormowanie zawiera obecnie obowiązujący art. 17 ustawy z dnia
23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, Dz.U. poz. 1529), potwierdzenie nadania
przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową operatora publicznego
ma moc dokumentu urzędowego. Powołując się na posiadane potwierdzenie,
z którego wynika, że apelacja powoda wysłana została w terminie do Sądu
Rejonowego w W., powód domaga się respektowania domniemania wynikającego z
art. 244 k.p.c., że to, co zostało zaświadczone w dokumencie odpowiada prawdzie.
Dokument urzędowy rzeczywiście stanowi dowód tego, co zostało w nim
urzędowo zaświadczone, lecz jego znaczenie podlega ocenie na tle całokształtu
3
materiału dowodowego, co oznacza, że domniemanie prawdziwości jego treści
może zostać podważone (art. 252 k.p.c.). Sąd Okręgowy uznał, że domniemanie
wynikające z potwierdzenia nadania przesyłki rejestrowanej zawierającej apelację
do Sądu Rejonowego w W. zostało obalone w wyniku zbadania koperty, w której
apelacja została dostarczona do Sądu Rejonowego w G. Koperta opatrzona była
kodem kreskowym i numerem nadania odpowiadającym zapisowi w dowodzie
nadania, jednak adres na niej nie odpowiadał podanemu w dowodzie nadania.
Zestawienie rzeczywistych zapisów pochodzących z nadanej i doręczonej przesyłki
z dowodem jej nadania musi być rozstrzygnięte na korzyść danych na przesyłce,
dowód nadania ma bowiem jedynie charakter sprawozdawczy, deklaratoryjny.
Potwierdza określony fakt, jednak wykazanie w sposób pewny, że fakt
potwierdzony w dokumencie jest niezgodny z faktem rzeczywistym uzasadnia
przyjęcie rzeczywistego stanu rzeczy, a nie tego, który wynika ze
sprawozdawczego dokumentu. Argumenty skarżącego mające wykazać, że koperta
przekazana z przesyłką przez Sąd Rejonowy w G. nie pochodzi od niego nie są
przekonujące w zestawieniu z faktem, iż na kopercie tej znajduje się oryginalne
oznaczenie pocztowe (kod kreskowy i numer nadawczy) zgodne z zapisem w
książce nadawczej, a w niej znajdowała się apelacja. W tych okolicznościach
zarzuty powoda nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego postanowienia,
ponieważ niewątpliwie do sądu właściwego przesyłka została skierowana dzień po
terminie.
Z tych przyczyn zażalenie powoda podlegało oddaleniu na podstawie art.
3941
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 39814
k.p.c.
Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego na
podstawie art. 3941
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 39821
, art. 391 § 1 i art. 102 k.p.c.
Przesłanką nieobciążania powoda kosztami postępowania zażaleniowego było to,
że w toku postępowania poniósł już znaczne koszty, jest zadłużony z tytułu
alimentów, jego udział w nieruchomości jest zajęty przez komornika, a dochody
z pracy dorywczej wynoszą ok. 1 400 zł, dodatkowo zaś przekonanie
o prawidłowym skierowaniu apelacji skarżący wywodził z dokumentu urzędowego,
który – jak przekonują okoliczności – sporządzony został bez odpowiedniej
4
staranności. Skonfrontowanie adresów na kopercie i w książce nadawczej przez
urzędnika pocztowego umożliwiłoby powodowi skorygowanie omyłki w adresie.
db