Postanowienie SN z 12 kwietnia 2013, sygn. IV CZ 25/13
Data orzeczenia
12 kwietnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Kazimierz Zawada
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 12 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)
SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)
SSN Marta Romańska
w sprawie z powództwa C. S.
przeciwko L. K.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 12 kwietnia 2013 r.,
zażalenia pozwanego
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 7 stycznia 2013 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
2
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013 r. odrzucił skargę
kasacyjną pozwanego na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c. jako nieopłaconą
w terminie.
W uzasadnieniu stwierdził, że postanowienie z dnia 27 września 2012 r.,
zwalniające pozwanego od opłaty od skargi kasacyjnej w 9
/10 częściach, zostało
doręczone pełnomocnikowi pozwanego dnia 15 października 2012 r. (k. 382),
zaś opłata została uiszczona 24 października 2012 r. (k. 391), czyli po upływie
tygodniowego terminu liczonego w myśl art. 112 ust. 3 u.k.s.c. od dnia doręczenia
odpisu postanowienia w przedmiocie częściowego zwolnienia od kosztów
sądowych.
Pozwany zaskarżył to postanowienie zażaleniem i wniósł o jego uchylenie
w całości i o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący twierdzi, z powołaniem się na
orzecznictwo, że na mocy art. 1302
§ 2 k.p.c. w zw. z art. 3986
§ 2 k.p.c. konieczne
było w tej sprawie wydanie zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi,
a tymczasem zarządzenie takie nie zostało wydane, a tym bardziej doręczone,
bowiem pozwany, wnosząc skargę kasacyjną, opłacił skargę bez wydania
zarządzenia wzywającego go do wniesienie opłaty. W ocenie żalącego opłata
została wniesiona w odpowiednim terminie, bo przed wezwaniem (wydaniem
zarządzenia) o wniesienie wpisu w trybie i terminie określonym w art. 130 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Nieobowiązujący od dnia 1 lipca 2009 r. przepis art. 1302
§ 2 k.p.c.
stanowiący, że sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty m.in. środki
odwoławcze i środki zaskarżenia wniesione przez adwokata lub radcę prawnego
podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej
przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia, został uchylony ustawą z dnia
5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571). Ustawa ta weszła w życie
3
z dniem 1 lipca 2009 r., a przepis przejściowy, w art. 8 ust. 1 stanowi, że przepisy
ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie.
Wykładnia tego przepisu nie może być dokonywana bez uwzględnienia zmian
w k.p.c. dotyczących postępowania kasacyjnego, wprowadzonych ustawą z dnia
2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804). W następstwie tych zmian postępowanie
kasacyjne utraciło charakter postępowania w trzeciej instancji, skarga kasacyjna
stała się instrumentem kontroli zgodności z prawem prawomocnych orzeczeń.
Ten szczególny charakter postępowania kasacyjnego prowadzi do wniosku,
że złożenie skargi kasacyjnej po dniu 1 lipca 2000 r. jest, w rozumieniu art. 8 ust. 1.
ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571), nowym
postępowaniem wszczętym po dniu jej wejścia w życie. Oznacza to tym samym,
że do postępowania wywołanego taką skargą mają zastosowanie przepisy kodeksu
postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym tą ustawą. Takie też stanowisko
zostało wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienia z dnia
8 stycznia 2010 r. IV CZ 107/09, z dnia 3 lutego 2010 r. II CZ 91/09, z dnia 3 lutego
2010 r. II CZ 79/09, z dnia 24 listopada 2010 r., II CZ 128/10. Jego konsekwencją
była potrzeba rozważenia skutków uchylenia art. 1302
§ 3 k.p.c. skoro przepis ten
nie znajduje zastosowania do skarg kasacyjnych wniesionych po dniu 1 lipca
2009 r. Zagadnienie to stało się przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów
Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2010 r. II UZP 4/10, której Sąd Najwyższy
postanowił nadać moc zasady prawnej. W myśl tej uchwały wiążącej - zgodnie
z art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr
240/2002 r., poz. 2052 ze zm.) - wszystkie składy Sądu Najwyższego "nieopłacona
skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po wejściu z życie
ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania
cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571) podlega
odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi
(art. 3986
§ 2 w związku z art. 130 § 1 k.p.c.)".
4
W świetle powyższego zaskarżone postanowienie nie mogło się ostać.
Rzeczą Sądu Apelacyjnego będzie zatem wezwanie pełnomocnika powoda do
uiszczenia opłaty należnej od wniesionej skargi kasacyjnej.
Z tych też przyczyn na podstawie art. 3941
§ 2 k.p.c. w związku z art. 39815
§ 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.
jw