Postanowienie SN z 10 maja 2013, sygn. IV CNP 6/13
Data orzeczenia
10 maja 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Krzysztof Strzelczyk
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 10 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt […],
w sprawie z powództwa E. S.
przeciwko Miejskim Zakładom Komunikacyjnym Spółce z o.o. w B.
i P. B.
z udziałem interwenienta ubocznego Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń SA
w W. po stronie pozwanej Miejskich Zakładów Komunikacyjnych Spółki z
o.o. w B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 maja 2013 r.,
odrzuca skargę
2
Uzasadnienie
Powód E. S. złożył na podstawie art. 4241
§ 2 k.p.c. skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 marca
2011 r.
Powód wywodził, że w związku z zaskarżonym wyrokiem poniósł szkodę
przez nieuzyskanie odszkodowania z tytułu utraty zdrowia pozostającej w ze
śmiercią jego matki.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżony wyrok narusza przepis art.
233 § 1 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c., bowiem Sąd pominął zgłoszone przez powoda
dowody mające istotne znaczenie dla sprawy. Skutkiem tego naruszenia jest
niezgodność zaskarżonego wyroku z art. 32 i 45 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej. W skardze podniesiono, że powód nie składał skargi kasacyjnej ponieważ
uważał, że w tym trybie nie uzyskałby korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Uregulowana w przepisach art. 4241
- 42412
k.p.c. skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, którego celem jest uzyskanie prejudykatu umożliwiającego
dochodzenie roszczeń odszkodowawczych za szkodę wyrządzoną tzw.
bezprawiem sądowym (art. 4171
§ 2 k.c.).
W myśl art. 4245
§ 1 k.p.c., do elementów konstrukcyjnych skargi należą:
- oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,
- przytoczenie i uzasadnienie podstaw skargi,
- wskazanie przepisu prawa z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,
- uprawdopodobnienie powstania szkody w wyniku wydania zaskarżonego
orzeczenia,
- wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w innym trybie nie
było i nie jest możliwe a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując art.
3
4241
§ 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający
wniesienie skargi,
- wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu
niejawnym skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę
wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art.
4245
§ 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.
Za utrwalony w judykaturze należy uznać pogląd, że niezamieszczenie
w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
wskazania, iż wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe, stanowi podstawę do odrzucenia skargi
(por. postanowienie SN dnia 26 października 2006 r., I CNP 52/06, niepubl.,
postanowienie SN dnia 27 października 2007 r., I CNP 58/07, niepubl.,
postanowienie SN dnia 30 września 2008 r., I CNP 59/08, niepubl., postanowienie
SN dnia 10 października 2012 r., II CNP 44/12, niepubl.). Dotyczy to także skargi
wniesionej na podstawie art. 4241
§ 2 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 13 września 2012 r., IV CNP 34/12, niepubl.).
Skarżący, poza wskazaniem na niezgodność wyroku z art. 32 i 45
Konstytucji, nie wykazał też, że występuje wyjątkowy wypadek, o którym
mowa w art. 4211
§ 2 k.p.c., który uniemożliwił złożenie skargi kasacyjnej
od prawomocnego wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji. Użyte w art. 4241
§ 2 k.p.c. pojęcie „wyjątkowego wypadku" dotyczy zarówno przyczyn niezgodności
z prawem wyroku ocenianych w kontekście naruszenia podstawowych zasad
porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela,
jak i przesłanek, dla których strona postępowania sądowego nie skorzystała
z przysługujących jej środków prawnych do zaskarżenia orzeczenia
(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2012 r. II BP 16/11,
niepubl.; z dnia 12 maja 2011 r., II BU 10/10, niepubl.; z dnia 10 sierpnia 2010 r.,
II CNP 39/10, niepubl.). Skarżący przyznał w skardze, że nie składał przysługującej
mu w sprawie skargi kasacyjnej, bo uznał to za niekorzystne dla siebie. W związku
z tym trzeba uwzględnić, że za wyjątkowy wypadek nie może być uznane
4
nieskorzystanie z przysługującego środka prawnego (np. skargi kasacyjnej)
z powodu subiektywnego przekonania strony o nieskuteczności tego środka
(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r., I BU 9/11,
niepubl.).
Skarga powoda nie zawiera także żadnych wywodów dotyczących
uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody. Sam wskazanie w skardze
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku określonej kwoty
jako wartości przedmiotu zaskarżenia nie stanowi wykonania obowiązku
uprawdopodobnienia szkody wyrządzonej prawomocnym orzeczeniem (tak też Sąd
Najwyższy w postanowieniach z dnia 16 października 20012 r., sygn. akt IV CNP
46/12, niepubl.; z dnia 24 lutego 2012 r., I CNP 52/11, niepubl.; z dnia
5 października 2009 r., IV CNP 23/09, niepubl.).
Stwierdzone braki stanowią elementy konstrukcyjne skargi. Są brakami
istotnymi, nieusuwalnym w trybie wzywania do uzupełnienia braków formalnych
skargi i powoduje jej odrzucenie a limine (por. postanowienie SN z dnia 18 stycznia
2006 r., III CNP 26/05, niepubl.).
Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na mocy art. 4248
§ 1
k.p.c. orzekł jak w sentencji.
jw