Postanowienie SN z 20 czerwca 2013, sygn. IV CZ 51/13
Data orzeczenia
20 czerwca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Iwona Koper
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 20 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Anna Kozłowska
w sprawie z powództwa B. T.
przeciwko J. H.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 czerwca 2013 r.,
zażalenia pozwanego
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 27 lutego 2013 r.,
oddala zażalenie i nie obciąża pozwanego kosztami
postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
2
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił na
podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c. skargę kasacyjną pozwanego od wyroku tego Sądu z
dnia 14 listopada 2012 r., wskazując w jego uzasadnieniu, że nie zawiera ona
wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 3984
§ 1
pkt 3 k.p.c.). a jej uzupełnienie w tym zakresie pismem z dnia 25 lutego 2013 r.
nastąpiło po terminie do wniesienia skargi, który dla pozwanego upłynął w dniu 13
lutego 2013 r. Dodatkowo podniósł, że pozwany może ponownie złożyć skargę
kasacyjną w terminie biegnącym od doręczenia wyroku z uzasadnieniem
ustanowionemu do tej czynności pełnomocnikowi z urzędu.
W zażaleniu na to postanowienie pozwany podniósł, że powołany
w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przepis art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
w zakresie w jakim przewiduje odrzucenie - bez wezwania do usunięcia braków -
skargi kasacyjnej nie spełniającej wymagań określonych w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
został uznany za niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art
Konstytucji RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2008 r. sygn.
akt SK 40/07. Zarzucił, że przyznanie adwokata z urzędu po upływie otwartego
terminu do złożenia skargi kasacyjnej pozbawiło go możliwości skutecznego
wniesienia skargi kasacyjnej.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu skardze
kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Nie jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy twierdzenie skarżącego, na
którym opiera się wywód prawny uzasadniający zażalenie, że przepis art. 3984
§ 1
pkt 3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym w dacie odrzucenia jego skargi kasacyjnej,
ustanawiający wymaganie zamieszczenia w skardze kasacyjnej wniosku
o uchylenie lub uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia uznany został za
niezgodny z przepisami Konstytucji. W powoływanym w zażaleniu wyroku z dnia
1 lipca 2008, Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 3986
§ 2 i 3 k.p.c. w zw. z art.
3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. w zakresie w jakim przewiduje odrzucenie - bez wezwania do
usunięcia braków - skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art.
3
3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2
Konstytucji. Wyrok ten dotyczy jednak przepisu art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. w jego
poprzedniej redakcji i wcześniejszym (przed 22 maja 2009 r.) brzmieniu,
ustanawiającego wymaganie zamieszczenia w skardze kasacyjnej wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia (aktualnie
zamieszczonego w art. 3984
§ 2 k.p.c.), a nie objętego obecnym przepisem o takiej
samej numeracji wymagania zamieszczenia w skardze wniosku o uchylenie lub
uchylenie i zmianę orzeczenia, którego niewypełnienie stanowiło przyczynę
odrzucenia skargi pozwanego. Wymaganie to stanowi element konstrukcyjny skargi
kasacyjnej i musi być spełnione najpóźniej terminie określonym do jej wniesienia,
a jego niedochowanie, powoduje że skarga dotknięta jest brakiem nieusuwalnym
i jak trafnie przyjął Sąd Apelacyjny podlega odrzuceniu a limine.
Mimo odrzucenia skargi wniesionej przez pełnomocnika z wyboru,
w okolicznościach sprawy otwarty pozostał nadal - co trafnie podniósł Sąd
Apelacyjny - termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez ustanowionego dla
pozwanego pełnomocnika z urzędu. Nie została ona jednak ostatecznie wniesiona
wobec stwierdzenia w opinii tego pełnomocnika, że brak jest podstaw do jej
sporządzenia.
Nieuzasadnione z powyższych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu na
podstawie art. 39814
w zw. z art.3941
§ 3 k.p.c. O kosztach postępowania
zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821
k.p.c.
es