Postanowienie SN z 9 lipca 2013, sygn. V CSK 364/12
Data orzeczenia
9 lipca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Tagi
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lipca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z wniosku C. P.
przy uczestnictwie A. P.-S.
o podział majątku wspólnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lipca 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego
w W.
z dnia 22 grudnia 2011 r.,
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od skarżącego na rzecz
wnioskodawczyni 1817 (jeden tysiąc osiemset siedemnaście)
złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
2
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
przewidzianego w art. 3984
§ 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej
funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga,
że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca C. P.
oparł na przesłankach uregulowanych w art. 3989
§ 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Przesłanki te
nie została spełnione.
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance
oczywistej zasadności skargi wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na
pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku
z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni (por. m.in.: postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6,
poz. 100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004,
nr 3, poz. 49). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania należy zawrzeć wyodrębniony wywód prawny wskazujący w czym
wyraża się „oczywistość” naruszenia prawa. Skarżący oczywistą zasadność skargi
kasacyjnej odniósł do tego, że Sąd Okręgowy w sposób niewłaściwy zastosował
3
art. 33 pkt. 2 w związku z art. 36 k.r.io. oraz art. 232 k.p.c. uznając, że darowizna
środków pieniężnych udzielonych przez rodziców uczestniczki została poczyniona
na jej rzecz, a nie na rzecz wnioskodawcy oraz uczestniczki oraz niewłaściwie
zastosował art. 31 § 1 w związku z art. 43 § 1 k.r.io. oraz. 65 k.c. i art. 231 k.p.c.,
a także naruszył art. 232 k.p.c. w zw. z art. 246 k.p.c. i art. 890 k.c. uznając,
że darowizna środków pieniężnych udzielonych przez rodziców uczestniczki
została poczyniona na jej rzecz, a nie na rzecz wnioskodawcy oraz uczestniczki,
pomimo odmiennych zeznań świadków i całego stanu faktycznego Poza
zakwestionowaniem poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych nie
wskazał, na czym w istocie miałoby polegać oczywista zasadność skargi
kasacyjnej. Nie zachodzi też potrzeba dokonania wykładni wskazanych w skardze
przepisów, nie można również uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne, skoro skarżący nie przedstawił argumentacji jurydycznej uzasadniającej
potrzebę przyjęcia skargi do rozpoznania na tych podstawach.
Skarżący, zarzucając naruszenie powołanych w skardze przepisów, w istocie
zmierzał do zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez sądy
orzekające w sprawie i do odmiennego ustalenia źródła pochodzenia środków
pieniężnych przeznaczonych na pokrycie wkładu budowlanego na nabycie
spółdzielczego prawa do lokalu, co świadczy o braku zrozumienia istoty skargi
kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Tak skonstruowana skarga
kasacyjna, zmierzająca do obejścia zakazu określonego w art. 3983
§ 3 k.p.c., jest
niedopuszczalna.
Wobec powyższego, na podstawie art. 3986
§ 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł
jak w sentencji.
es