Postanowienie SN z 7 listopada 2013, sygn. V CSK 78/13
Data orzeczenia
7 listopada 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 7 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z powództwa W. B.
przeciwko Gminie P.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli i zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 20 lipca 2012 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
i zasądza od powoda na rzecz pozwanego 3600 (trzy tysiące
sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego; przyznaje adw. A. B.
ze Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego) kwotę
3600 (trzy tysiące sześćset) złotych powiększoną o należną
stawkę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów
pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi
w postępowaniu kasacyjnym.
2
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną powoda W. B. od wyroku Sądu
Apelacyjnego z dnia 20 lipca 2012 r. należy zważyć, co następuje.
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
przewidzianego w art. 3984
§ 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest
uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje
publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie
ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej
indywidualnej sprawie.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód oparł na
przesłankach uregulowanych w art. 3989
§ 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie
zostały spełnione.
Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego,
a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego
wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale
także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego
sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych
ocen. Chodzi przy tym o zagadnienie nowatorskie, którego wyjaśnienie przyczyni
3
się do rozwoju jurysprudencji. Zdaniem skarżącego, w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne związane z rozstrzygnięciem, czy roszczenie o odsetki
wynikające z brzmienia art. 37 ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
przestrzennym zachowuje samodzielny byt prawny, gdy w toku postępowania
wygasło roszczenie o wykup nieruchomości. Skarżący poprzestał jednak jedynie na
sformułowaniu zagadnienia, nie przedstawiając w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie
skargi do rozpoznania żadnej argumentacji jurydycznej. Argumentacji można się
doszukać jedynie w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych, które pełni inną funkcję, jej
celem jest bowiem wykazanie, że sąd drugiej instancji dopuścił się naruszenia
prawa materialnego. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania ma natomiast służyć wyjaśnieniu tzw. przyczyn skargi, a więc
wykazaniu, że istnieją rozbieżności w ocenie danego zagadnienia, że
przywoływana kwestia nie została dotąd wyjaśniona przez Sąd Najwyższy i że
istnieje wobec tego potrzeba zajęcia się nią przez skład tego Sądu. Takiego
wywodu skarga nie zawiera.
To samo odnosi się również do wskazywanej potrzeby dokonania wykładni
art. 36 ust. 1 tej ustawy. Powołanie się na tę przyczynę skargi kasacyjnej wymagało
wykazania w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie do rozpoznania, że przytoczony
przepis nie doczekał się dotąd wykładni, albo, że wykładnia jest niepełna, bądź
nawet wadliwa, albo, że zachodzą rozbieżności w orzecznictwie sądów, przy czym
należy przytoczyć te rozbieżne orzeczenia. Tego wymagania skarżący nie dopełnił.
Nie została wykazana także trzecia przyczyna skargi, odnosząca się do
twierdzenia o jej oczywistej zasadności. Przyczynę tę mają uzasadniać
sformułowane zadnienie prawne i potrzeba wykładni przepisu oraz podniesione
w podstawach skargi naruszenie przepisów prawa procesowego. Tymczasem, jak
wielokrotnie wyjaśniał Sąd Najwyższy, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do
rozpoznania z tej przyczyny winno wskazywać oczywiste, rażące naruszenie
konkretnego przepisu prawa, widoczne dla każdego prawnika „na pierwszy rzut
oka”, bez potrzeby dokonywania szczegółowej analizy. Takiego wywodu skarga nie
zawiera. Z reguły nie da się także obronić twierdzenia o oczywistym i rażącym
naruszeniu prawa przy jednoczesnym żądaniu wyjaśnienia zagadnienia prawnego
4
związanego z przepisem powołanym jako naruszony w podstawach skargi, bądź
żądaniu jego wykładni.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.
3989
§ 2 k.p.c. O kosztach postepowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.
98 k.p.c.